REIS (gedicht - poem)
REIS Vingers hielden de jouwe vast. Langzaam maakte deze klittenbol zich los. En als onze laatste vingers elkaar nog even weten te raken, kijken we op. Ontwaakt uit diepe gedachten worden we wakker met tranen in onze ogen, een glimlach verscholen en zoveel wat we nu begrijpen. Zonder woorden geschreven in ons hart klopt hetzelfde gevoel als een mooi instrument in onze ziel. En nu we elkaar langzaam niet meer aanraken, verdwijn ik met de wind, ga ik alvast vooruit, aan elk zicht onttrokken, maar altijd verbonden. Liefde als kracht. Ik laat los om te kunnen ontvangen: een route van ons eeuwig hart. 🙏 W.O.L. WISDOM OPPORTUNITY LOVE