TIJD – THE INFINITY CROSSING
TIJD – THE INFINITY CROSSING TIJD als de klok niet meer een optelsom verzamelt van alle rondes, als een spiegel van de zon wiens wijzers onze levensbladeren omwentelen, fluistert in de stilte verborgen tijdloos tussen twee tijdseenheden en een bijna onverstaanbaar geluid.een enkele zin weet ons uit de starheid van vergankelijkheid te halen, uit het moment: ‘het is zover.’als een herhaling echoën de woorden door mij heen, van niet‑opmerkbaar tot in elke vezel van mijn ziel.tot begrip ontwaakt. ik hoef het niet meer te zijn: de zoon van, de broer van, zoveel gezichten.het is zover om mezelf weer te zijn, van voor elke geboorte tot het begrip waaruit ik ontwaak.De eerste verdiepingen precies daar waar TIJD zichzelf opgeeft, waar stilte een poort wordt en licht zich vouwt in een kruispunt van werelden, opent zich de doorgang die geen richting kent.TIJD wordt dunner, doorlaatbaar, alsof elke seconde haar eigen contour verliest en zich terugtrekt tot een trilling die alleen nog wil her...