Wisdom-Opportunity-Love

  ​De fysica van een "ontploffing" Soms brengt een schijnbaar simpele vraag je bij een wonderbaarlijke samensmelting van natuurkunde, vogelgedrag en de ruwe kracht van de elementen. Waar we eerder keken naar roofvogels die bewust vuur verspreiden, duiken we dit keer in een ander bijzonder fenomeen:  wat gebeurt er als de intense hitte van een bosbrand het klei-architectuurwerk van een vogel ontmoet?  Klopt het hardnekkige gerucht dat een kleinest kan ontploffen? Een verhaal over meesterlijke bouwwerken, stoomdruk en de poëzie van de natuur. ​Als een bosbrand zo’n klei nest bereikt, gebeurt er iets wat op het eerste gezicht inderdaad op een kleine explosie lijkt. Toch moeten we wetenschappelijk gezien een belangrijk onderscheid maken. ​Een nest bevat geen chemische brandstoffen zoals kruit; er vindt dus geen chemische explosie plaats. Wat er wél gebeurt, is een puur fysisch fenomeen : ​ Ingesloten vocht: Zelfs een schijnbaar kurkdroog kleinest bevat microscopisch kle...

  De magische intelligentie van de natuur ​ Toen ik ontdekte dat vogels met vuur spelen: een les in de magische intelligentie van de natuur ​Soms stuit je op een weetje dat niet alleen je verstand prikkelt, maar ook even je hele wereldbeeld op z’n kop zet. Zoiets overkwam mij deze week. Ik was wat aan het rondstruinen op het internet toen ik een vluchtige opmerking las over vogels die brandende takjes oprapen om bewust nieuwe bosbranden te stichten. ​Mijn eerste reactie? ‘Dat kan toch bijna niet waar zijn?’ Het klinkt immers bijna als een sprookje of een mythologisch verhaal uit een oud boek. Vuur is in onze beleving toch iets dat exclusief bij de mens hoort — een oerelement dat wij als enige dachten te kunnen sturen en gebruiken. ​Ik kon het niet loslaten. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt, dus ik besloot er eens goed in te duiken. En wat blijkt? Het is géén fabel. Het is een wetenschappelijk bewezen fenomeen dat mij diep heeft doen nadenken over de verbondenheid en intelligentie v...

  De Stilte in Moeheid Wanneer Moeheid Spreekt Als er een moment komt — en dat moment komt — waarop je een intense moeheid ervaart, zie dit dan als een unieke kans. Moeheid verschijnt vaak in een mensenleven; niets is menselijker. Na een drukke werkdag neerploffen op de bank, of na een te volle schooldag mentaal uitgeblust zijn. Meditatie kan dan helpen. Sporten ook, vooral wanneer de druk mentaal is. Lichamelijke moeheid kan de spanning in het lichaam verminderen, maar de uitputting blijft bestaan. De Zware Last van de Wereld Sociale en maatschappelijke kwesties kunnen minstens zo uitputtend zijn. Zeker wanneer we ons richten op de negatieve aspecten die mentale en lichamelijke moeheid veroorzaken. Dat is menselijk. Even menselijk is het waarschuwingssysteem dat in ons aanwezig is — een deel van je hersenstructuur, of een energetisch element. Beide zijn waar, want het spirituele is een vervolg op onze biologische processen, op een niveau dat de huidige wetenschap nauwelijks kan me...

The Infinity Crossing – Het Kruispunt van Bewustzijn In mijn vorige artikel schreef ik over DNA als fundament van het menselijk leven. Mijn lichaam ontstaat uit genetische informatie die generaties lang is doorgegeven. Daarbovenop komen mijn opvoeding, mijn ervaringen, mijn cultuur en alles wat ik onderweg leer. Vanuit spiritueel perspectief zou daar zelfs nog een energetische laag aan toegevoegd kunnen worden: een veld waarin herinneringen, mogelijkheden of levenslessen besloten liggen . Wanneer ik daarover nadenk, lijkt het alsof mijn leven al grotendeels is gevormd voordat ik mijn eerste bewuste keuze maak. Mijn genen beïnvloeden mijn lichaam. Mijn omgeving beïnvloedt mijn denken. Mijn ervaringen vormen mijn overtuigingen. Alles lijkt oorzaak en gevolg. Toch voelt dat voor mij niet als het volledige verhaal. Er blijft namelijk één vraag terugkomen. Wie is degene die zich hiervan bewust wordt? Die vraag vormt voor mij het begin van The Infinity Crossing . Niet als antwoord, ma...

 DNA EN GENEN  - een materiele, energetische en spirituele zoektocht Van wie zou hij/zij dat nu hebben Bekende opmerkingen die niet gebonden zijn aan een culturele inslag, of overtuiging zijn de volgende zinnen: -          God! Wat lijk zij op haar moeder. -         Dat heeft hij vast van zijn vader. -         Ik herken zo opa’s streken in hem. -         Ze is net haar oma – hoe ze op alles reageert. -         Dat is in de familie. Zeg nu eerlijk! Dit soort teksten, of variaties daarop, heb je vast wel in je leven gehoord. En dan wel meer dan een keer natuurlijk. Of het positief bedoeld is, of juist negatief beladen dat laat ik in het midden natuurlijk. Maar dat je dit soort opmerkingen bent tegengekomen. En vast ook wel gemaakt heb is en blijft een feit. Als je over veel dingen wilt naden...

  Suikerzoet – Openbaar Suikerzoet ... zachte woordjes, gedragen door een glimlach, worden herschreven. Een pen gedoopt in zoete roze verf, afgewisseld met babyblauw. Worden al die herschreven verhalen een nieuw boek vol met goede raad? En als een spons, met waterige tanden, absorberen we al die lekkernij, om met een oh zo positieve glimlach de verrotting niet te hoeven zien. Het donkere drap verdwijnt onder al die mooie kleuren. Nee... we vliegen weg, op al die mooie woorden, als vleugels ver weg van ons verstand. Dwaal niet langer met de nevels voor je zicht. Zelfgemaakte illusies, afgedwongen bedrog op zogenaamd al die wijze, verlichte paden. Ontdoe je van al het gedrog en ontwaak in het middelpunt van je eigen leven. Vorm zelf het bestaan, openbaar tot jezelf. Verwijder al die modder welke kleeft aan je ziel. Want kleurloos uit ons zicht trekt de ellende van ons geweten weg uit ons weten. Oh, wat zijn we positief. Helpen wij de wereld? He...

  Vederlicht Laat mijn hart niet meegaan in al die wisselende zwaartekrachten, maar laat me het gewoon zien. Smelten mijn woorden in het rond, terwijl ik in gedachten verder tol, gewichtloos zwevend met alle wolken, tot ik verder ga, snel als een komeet, als een speelbal tussen alle sterren, om neer te gaan, o, zo diep in de aarde, duister als een monster. Nooit te stillen eet het mij op. Verdwaal ik in het niets. En als mijn hand alles omvat, een eindeloze greep, sterrenstof en materie in het midden van mijn handpalm, kijk ik terug naar die altijd starende ogen in de spiegel van mijn ziel. Zonder begrepen woorden is er het oordeel dat mijn eigen hart velt. Wat heb ik lief? Waar ligt mijn falen? Welke strijd grijpt mij aan? Zijn ze er nog, al die demonen, in het niets verborgen, maar niet vergeten? Om ook te zien, in het oordeel de liefde, de pracht, de essentie die ik altijd voelen wil. Tot begrip is gekomen mijn geschreven oordeel, dat ik stee...

  Als een schijnbaar niets Als een schijnbaar niets verschijn ik uit het niets, alsof een kwantumverstrengeling er plots gewoon is. Geen zoekende ogen die als een wildebras elke centimeter van het zicht willen ontdekken om opnieuw te leren zien. Een rustmoment is het, met zelfs een kleine glimlach die als een vertaling van mijn gemoedsrust zich wil laten zien. De zonnestralen? Die plots de donkere wolken breken om het mooie landschap te kunnen laten zien. Nee, al die geluiden die de wind met zich meedraagt, van opkomend leven, kwetterende vogelliederen tot de hoeven van het wilde leven. Een waar orkest dat steeds meer leden van de band van het leven wil laten horen in een nog nooit ontdekte schoonheid van het geluid. Mijn haren spelen met de wind, terwijl ik verder loop. Ik hoef me niet te laten dragen door een storm. Een mantel hoeft mij niet te beschermen tegen een oneindig tranendal. Ook hoeven vleugels mij niet te tillen, want ik ben al de zon die zachtjes op mij schijnt. Ik be...

  TIJD – THE INFINITY CROSSING TIJD als de klok niet meer een optelsom verzamelt van alle rondes, als een spiegel van de zon wiens wijzers onze levensbladeren omwentelen, fluistert in de stilte verborgen tijdloos tussen twee tijdseenheden en een bijna onverstaanbaar geluid.een enkele zin weet ons uit de starheid van vergankelijkheid te halen, uit het moment: ‘het is zover.’als een herhaling echoën de woorden door mij heen, van niet‑opmerkbaar tot in elke vezel van mijn ziel.tot begrip ontwaakt. ik hoef het niet meer te zijn: de zoon van, de broer van, zoveel gezichten.het is zover om mezelf weer te zijn, van voor elke geboorte tot het begrip waaruit ik ontwaak.De eerste verdiepingen precies daar waar TIJD zichzelf opgeeft, waar stilte een poort wordt en licht zich vouwt in een kruispunt van werelden, opent zich de doorgang die geen richting kent.TIJD wordt dunner, doorlaatbaar, alsof elke seconde haar eigen contour verliest en zich terugtrekt tot een trilling die alleen nog wil her...