Wisdom-Opportunity-Love

Fluisteringen uit de Diepte Aanvaarden fluister ik zachtjes.   Een streling over mijn ziel prikkelt verborgen emoties.   Als ik ze overal herken — diepe gedachten en verloren dromen, vergeten verlangens —   verwelkom ik niet de tranen van dit moment.   Buldergelach, als een nar die een acrobaat na wil doen, laat ik ook achterwege.   Geen stilte, want er is een fluistering, alleen hoorbaar voor mijn eigen hart.   Fluisteringen van een vrede die zachtjes vertelt,   al die verhalen, plots weer opdoemend uit de diepte van mijn eigen ziel.   En ik hoor je aan, verhalen die een glimlach geven.   En terwijl ik naar je kijk — zo vertellend, al die verhalen —   begrijp ik wat je wilt laten zien: vrede.   Dat is elk facet van mijn eigen hart.   Om nooit meer te vergeten, al die verhalen van liefde — alle pracht.   Tevens ook het verdriet; dacht ik echt dat ik het had l...

  AI: geniaal brein of snelle papegaai? Tijden veranderen. En soms besef je dat pas als je terugkijkt. Ik weet nog net dat ik inktpatronen in mijn pen moest doen. Ja — en de generatie vóór mij? Die gebruikte gewoon een inktpot met een veer. Zó oud ben ik gelukkig nog niet… maar ik hoop het wel te worden. Want hoe ouder je wordt, hoe bewuster je ziet hoe snel de wereld verandert. De eerste echte computers. Heb jij die nog meegemaakt? Die joekels van apparaten, waar je uren op moest wachten voor één simpele taak. En daarna: de robotisering van fabrieken. Machines die werk overnamen. Een prachtige ontwikkeling. Pioniers stonden op. Dromers. Bouwers. Mensen met visie. Maar natuurlijk… daar kwamen ook de critici. “Robotisering pakt banen af.” “Straks zit iedereen zonder werk.” “De mens wordt overbodig.” En kijk nu eens, jaren later. Is al het werk verdwenen? Nee. Het werk is verschoven. Ander werk. Nieuw werk. Soms beter werk. Soms uitdagender. Vooruitgang dus. Al blijft het eeuwig jamm...

 Wat... Wat… Het magische woord waarmee het eerste denken van de mens zijn intrede deed — o, zo ver terug, op een vergeten plek ergens op het wereldtoneel: wat… Wat als ik plots al mijn dromen weer herinner? Mijn eerste bewuste blik op de wereld, terwijl ik nog niet meer was dan een roze massa vlees, met hier en daar een kreet. En niet alleen dat ik het ineens wéét — maar dat ik het ook voel. Ik zie mijzelf nog rennen als een opgeschoten jongere, de wereld verkennend. Maar wat als ik alles ineens weet, alle emoties opnieuw meemaak? Alles draait om mij heen, alsof ik zweef in een kermis van het grote leven. Met een kick en een lach — en o, ook zoveel tranen na elke lach, soms verborgen, soms hard naar de wereld toe. En wat als, op mijn steeds oudere dag, van alle dromen die ik doorleefde en bevocht — de strijd van het eigen hart — ik plots de verbintenis herken? Die van de eerste lach met de eerste traan, en de allereerste oerkreet om het leven vorm te geven zoals ik het wilde, of g...

Met open blik door de kou Een verbaasde blik, verwaaid met de wind overal. Een vroege ochtendwandeling. Zwijgzaam klinken de eerste stappen, weerkaatsend in de stilte: het moet maar. Generaties, verdeeld in hoofdstukken, met elkaar een tijdgebonden waarheid, te aanvaarden als wijsheid of als dwaasheid. Is deze dan niet tijdloos: wandelen is beter dan welk medicijn ook? Laat de jeugd maar springen in het nachtleven en hard knallend in de sportschool. Want aangekomen in de fase van middenklassers is er zoveel tijd, alleen nooit voor jezelf. En dan al die ouderen, slapend achter de geraniums? Koppig en eigenwijs zijn voor mij oh zo bekende namen. Maar wanneer het gemurmel van een ander onhoorbaar als een echo in de stilte verdwijnt, is het nog steeds mijn verbaasde blik die wordt meegenomen door de kou van vandaag. Een liefde vol streling zegt zachtjes tegen mij: Vechten tegen kou zorgt alleen maar voor meer bevriezing van de eigen ziel. Aanvaarden als een mooi en prachtig element geeft j...

Het Zien dat Ons Vormt Mijmerende gedachten kleuren fantasie en werkelijkheid tot een prachtig geheel. Daar, of zo ver weg, haast niet te bereiken, ligt het zicht verborgen dat de oh zo niet-verenigbare delen toch met elkaar samen doet komen. Hiermee worden nieuwe horizonen getoond, in nieuwe kleuren en vormen, nooit eerder getoonde werkelijkheden openbaar makend. Al die tijd, als een complete puzzel, wachten we tot wij de verre reis vervolmaken — om te ontdekken dat de kracht van dit kunnen zien diep in onszelf is verscholen. Wachtend tot we alle sluiers van andermans gedrag in onze dagelijkse routine niet vergeten, maar kunnen uitbreiden tot een geboorte van onszelf. Wat ooit een schaduw was — slechts een klein gedeelte — mogen we nimmer vergeten als we de volheid van ons eigen zijn voor het eerst gaan begrijpen. Het aanschouwen van al die lijnen die dimensies met elkaar verbinden, met een onsterfelijk weten, zal met het omarmen van deze almacht als kracht in ons allen niet de eerste...

Waar Bewondering Geboren Wordt Starend, vol vragen – een sprankeling bewondering – maar de scheppende ziel creëert ideeën, zo starend naar de foto’s van andermans avontuur, ooit beleefd in de geschiedenis van andermans ziel, of net voltrokken door naasten in de kleine wereld waarin we ademen en beleven. Fotografie: om te willen delen de pracht die het stille hart in bewondering mag ontvangen – is slechts een vaag aftreksel, vastgelegd op een fotoafdruk of digitaal verweven. Het idee dat geboren wordt bij het zien van beelden, net geen illusie, is een mooi geschenk. Maar de wereld moet je zelf veroveren om je hart te vullen met al het onontdekte pracht – ver in de wereld of juist dichtbij. Overal wacht liefde om je hart te kunnen vervullen, bij het zelf zien van zulk pracht, avonturiers als wij allen zijn in een onontdekt leven. 🙏 W.O.L.

  Waar licht en as raakt Is het de leegte waar met woorden kan worden geknutseld. Versplinterd in oneindige meningen, waar mijn woorden door gedragen worden. Als ook gevallen ter aarde als as — verhalen die nooit iemand bereiken, door geen enkel vuur aangeraakt om de verlichting verder te laten branden. Verstoppen moeten we, als het as ter aarde is, laatste kreten wil tekenen — een verloren taal, weer neergeslagen. En de illusie aan kracht weer overwonnen — zoete praat en liefdesbetuigingen overal als blinde woorden. Is mijn hart dan echt vervuld van de aanraking die mij plots zo treft, midden op een zomerdag. Vervuld van licht, dat als engelenvleugels ons, te midden van ons leven, van de aarde omhoog doet stijgen. Als de zon die wij tezamen zijn — een prachtige wereld om samen verder te kunnen komen. Omhoog kijkend, blind in de zon, waar onze voeten net het as beroeren dat nog ter aarde is gevallen en bijna is verdwenen. In de diepte van de aarde — als een...

  De caleidoscoop van de werkelijkheid   Wat het oog ziet als werkelijkheid, zo schept hij alles in gedachten wat volgt op de uiterlijke beelden van het leven. Ook al is het leven dat een individu meemaakt totaal anders in beleving dan wat een ander meemaakt. Soms denk ik dat we in zoveel werelden tegelijk leven, omdat zoveel mensen hun kijk erop zo anders interpreteren. Moet je hier rekening mee houden, is de vraag. Is het zinvol om hierover na te denken? Onder een mantel van spiritualiteit of filosofie? Zelfs de wetenschap kan hier haar handtekening onder zetten, onder de noemer gedragswetenschap. Maar is dit verspilde tijd, of herbergt het toch een winst? En voor wie kan die winst zijn, is de volgende vraag. Een idee levert een vraag op, waarna het antwoord op die vraag weer andere vragen oplevert. Gedrag van mensen, evenals de uitleg van hoe de wereld bekeken wordt (lees: werkelijkheid), is te divers. Waardoor op elk gevonden antwoord vanzelf weer vragen terugkomen. Omda...

Over licht, kijken en leren luisteren naar mijn ogen Ik zie aan één oog maar 16%. Dat is geen zin die je achteloos uitspreekt. Het is een werkelijkheid die altijd met me meeloopt, ook als niemand het ziet. Mijn zicht is ongelijk, kwetsbaar, en daardoor is licht voor mij nooit zomaar licht geweest. Fel licht komt niet alleen binnen via mijn ogen, maar ook via mijn hoofd. Het vermoeit me, maakt me onrustig, soms zelfs stil. Jarenlang dacht ik dat dit er gewoon bij hoorde. Dat ik me aanstelde. Dat iedereen het lastig vindt als de zon fel is. En misschien is dat ook zo — alleen beseffen veel mensen niet hoeveel invloed licht eigenlijk heeft. Fel licht is zwaarder dan we denken Veel mensen ervaren ongemerkt de gevolgen: vermoeide ogen, hoofdpijn, concentratieverlies, het gevoel dat je “op” bent zonder precies te weten waarom. We noemen het stress of drukte, terwijl onze ogen misschien allang om rust vragen. In mijn geval is die grens sneller bereikt. Omdat één oog maar 16% ziet, moet mijn a...

Mijn Binnenzee Ik draag de kou in mijn handen, alsof ik mezelf vasthoud zonder te weten hoe groot dat eigenlijk is. Wat in mij leeft laat zich niet meten. Er woont een winter in mij, stil en langzaam, gevormd uit schaduwen en gedachten die samen bewegen bij elke stap die ik durf te zetten. Soms wil ik mijn vuist sluiten, alles vastpakken, maar kou laat zich niet beheersen. En toch ben ik ook zee. Ik hoor mijn eigen oerkreet boven de wind uit, voel mijn hart beuken tot diep in wat mij sterk heeft gemaakt. Ik laat mij dragen door golven, hoog, en daarna weer diep, om te blijven voelen dat ik leef. Soms word ik hard, alsof ik uit ijs en zout besta, maar zelfs dan stuur ik verder. Geen storm houdt mij weg van waar ik werkelijk wil zijn. Langzaam leer ik kijken zonder te willen begrijpen. Ik laat toe dat de zon mij raakt, voorzichtig, tot de kou in mij verandert in ruimte. Een zee van warmte, waar ik opnieuw kan reizen, waar liefde stormen tot zwijgen brengt en stilte zegt wat woorden nooit...

  Ongeremde Vreugde Koude handen vergezellen een glimlach die zich niet langer inhouden kan. IJskristallen prikkelen mijn gedachten tot een storm die ontwaakt. Diep vanbinnen leeft een hengst, verborgen in mijn karakter, altijd aanwezig, nooit werkelijk getemd. Wanneer mijn koude handen de sneeuwvlokken raken en ze zich verzamelen in mijn hand, breekt hij los — trouw als hij bleef terwijl de jaren verstreken — en galoppeert hij dwars door elke barrière heen. De serieuze blik verdwijnt. De oude man, omringd door regels, wordt bedolven onder een sneeuwlawine van spel en pret. Ik vorm een sneeuwbal en werp hem ver van mij vandaan. Hij spat uiteen tegen de muur: een explosie van wit, ijskristallen knarsen als een orkest van winterweer dat luidkeels verder speelt. Het is alsof ik een veel te oude jas uittrek. Onder lagen van gewoonte en gewicht verschijnt opnieuw de jongen die ik altijd was. Op de rug van de hengst, galopperend door de sneeuw, roep ik als een wilde krijger die de vreugd...

 Stel je voor! Stel je voor! Het is weer een nieuw jaar. En wat horen we allemaal? (Soms) te veel “de beste wensen”. Daarbij komen allerlei uitspraken over hoe we het nieuwe jaar beter en positiever willen beginnen. Doelen die we (eindelijk) willen behalen – en dat streven is op zichzelf altijd goed. Maar schieten we met al deze goede bedoelingen eigenlijk iets op? Is dit jaarlijkse opsommen van voornemens niet gewoon een vast ritueel geworden? Net als het ritueel om, ondanks alle mooie beloften, door te gaan op precies dezelfde route die we al kennen. Wat nou veranderingen? Ja, op het moment zelf – met een borrel of een smoothie, terwijl we genieten van al het prachtige vuurwerk. Maar amper een dag later… zijn we het alweer vergeten. Of weet jij nog alle mooie woorden van zojuist? Als ik terugkijk op wat er naar mijn idee het afgelopen jaar speelde (en natuurlijk ook al daarvoor), dan zie ik dat dit niet alleen verleden tijd is. Het is nog steeds actueel. Net als de wensen voor ...