Niet meer te waarnemen de leegtes,
Niet meer te waarnemen de leegtes Niet meer te waarnemen de leegtes, want vervuld zijn die gebieden in mijn hart, gebieden die ooit leeg leken, maar nu spreken. In den beginne, met de creatie van de eerste waarneming, diep geworteld de vraag: ‘wie ben ik?’ een vraag die zich niet liet stillen, maar zich telkens opnieuw vormde. Voltrok mijn reis door dalen van chaos in materie, door lagen van zijn en niet-zijn, om schijnbaar voor een gevoel terug te keren in een energetische orde, een herkenning zonder woorden. Blijmoedig als ik telkens was, in de persoon die zich in het moment aan het leven voorstelde en daarin verdween, was het een soort van schaterlach, vol zekerheid het leven te beheersen, alsof alles maakbaar was in dat ene ogenblik. Totdat elk sterven, telkens weer, de leegtes openbaarde in het kunnen zien, in het niet meer kunnen ontkennen. Is de echte les het begrijpen van het eigen gedrag, gedragen door mijn hart, gedragen door iets dat ouder is dan mijn d...