Stil moment (gedicht)
Stil moment Het liet even zich horen, een verlangen van het hart. Werkte als een sleutel element. Gevoelens die plots geen vragen stelden, maar antwoorden boden. En plots werd mijn hart geraakt. Een onweer in mijn hersenpan, waar mijn ziel alle kanten voelde, een strijd gaf, wiens gezicht gewoon te zien was, als twee starende ogen van een gezicht loos gelaat. Sprekende klanken waren ontboden aan het verhaal dat dieper sprak. Mijn hart in vuur en vlam, toen dat wat ik zag, mijn eigen essentie was. En een duizendvoud aan woorden, in nog meer emoties die de stilte spraken. 'Lief, Ik heb je lief, altijd van je gehouden. Mijn adem waren altijd als werk handen, bouwend aan ons leven. De wanorde van soms, waarin alles tegelijk kwam, deed me even vergeten. Tot ik met het einde, in dit moment, het gewoon weer wist. Haast vergeten waarom wij samen al die treffers hebben gevormd, tot nu.' En als ik mijn hart aanraak en mijn ziel zijn taal leert verstaan, ligt alles verborge...