Wisdom-Opportunity-Love

BLOG — De Dans van Strijd en Liefde, Bewustzijn en Reïncarnatie   W.O.L. — Wisdom Opportunity Love   Reïncarnatie (in het zelfde leven) geeft de vraag of je dit bewust meemaakt. Of dat het een periodiek proces is wat mensen gewoon overkomt. Meer dan we ons allemaal bewust kunnen indenken. Of is het echt een zeldzaamheid? Dat is de vraag die ik nu wil stellen.   Bij alles moet je toch bewust hardop de vraag stellen. Of het nu aan een ander is, of je eigen persoon. Zelfreflectie en bewust een vraag proberen te begrijpen. Geef als leermoment dat je niet alles zomaar aanneemt. Of dit nu uit het gewone sociale leven is. Of dat dit overtuigingen zijn in mooi geschreven wetmatigheden.   Niets is per se een waarheid. En mocht het op een waarheid berusten, ligt de werkelijke omvang van deze kennis voorbij ons bewust waarnemen. Waardoor we maar deel‑fragmenten zien. Fouten maken door onvolledige kennis en zicht is het gevolg. Wat zo vaak voorkomt bij iedere...

  Een fluistermoment… “….Twee fluistermomenten neuriën zachtjes hun levensprincipes. Naast elkaar vervellen woorden als vruchten van een boom, elk een eigen richting. Diep in de grond als voeding voor elk wezen dat het vinden kan. En langzaam naar de diepte voor een nieuw ontstaan, als uit de duistere aarde een vrucht het licht weet te vinden. Terwijl de aarde meezingt met de klanken die gegeven worden, uitgedrukt in geloof en overtuiging. Is er nog een andere fluistering met andere principes die als een wind de hoogten verkent. Om van vorm te veranderen na het verlaten van de dampkring van deze aarde. Ondervindt het een dans tussen sterrenstof en gekleurde nevels, daar waar anderen met een blind zicht alleen duisternis en leegte kunnen zien. Creëren deze klanken geheimen, heel dichtbij tot voorbij elke horizon van het denken….” Een passage die niet in een boek te vinden zal zijn, behalve woorden die hierop lijken. Maar een andere essentie zullen hebben dan hier wordt uitgedrukt....

Een Ander Licht Als een ander licht de donkere silhouetten anders kleurt, schieten mijn ogen, als opgeschrokken wild, duizenden fragmenten in evenveel gedachten. Ze weven met nieuwe draden een nieuwe werkelijkheid, alsof uit het niets weer een toneel verschijnt en een kort verhaal laat groeien: bloemen en planten uit elke kier van een bijna niet te overzien woud. Zoveel handen van mijn aandacht houden dit groeiende wild vast, vormend tot gebouwen, hele werelden delend. Als een creatief talent laat ik het verder groeien, om in dit beginnende leven in emoties te verdrinken. Niet alleen liefde en pracht zijn het waarnaar ik smacht. Ook al die duistere poelen vol ongenade komen voort uit mijn scheppingsverhaal. Liefde is leeg zonder al die smaad. Intense eenzaamheid, het telkens sterven, is zinloos zonder de overwinning op het bestaan. En als niet alleen mijn handen deze wereld omarmen, maar ook heel mijn hartstocht, dan is het de stilte op het hoogste punt die mij het prachtige verhaal va...

Als een Liedje Je Terugroept uit de Tijd Wie herkent dit liedje nog van vroeger? https://nl.wikipedia.org/wiki/Al_die_willen_te_kaap%27ren_varen Het liedje gaat over kapers die willen uitvaren, waarbij iedereen die mee wil varen wordt opgeroepen om aan boord te komen. Het beschrijft het avontuurlijke leven op zee, het hijsen van de zeilen en de moed die nodig is om als zeeman de zee op te gaan. Soms gebeurt het zomaar.   Je bent aan het werk, of thuis iets aan het opruimen, en ineens merk je dat je zit te neuriën. Een klank, een ritme, een halve zin. Zonder dat je weet waar het vandaan komt. Hoe ouder je wordt, hoe meer van die kleine melodieën zich ergens in je dag verstoppen — woordspelingen, korte flarden, geluidjes die je achteloos laat ontsnappen. En als iemand vraagt: “Waar ken je dat eigenlijk van?”   Dan is het vaak iets vaags: “Ja… school? Of de disco? Of gewoon op straat?”   Voor je het weet ben je alweer terug in de dag van nu. Gisteren bestaat n...

  De factor tijd is geen constante. Het is aan een oneindig aantal factoren verbonden, die als grondbeginsel de duur en de omvang bepalen. Tijd is een discussiepunt op zoveel lagen van de mensheid. Normaal gesproken delen we in sociale kringen ons leven in tijdselementen in. Dat komt zelfs terug in uitdrukkingen als: "Wat gaat de tijd toch snel." Eerst met een lach en een knipoog, maar hoe ouder we worden, steeds vaker met een serieuze ondertoon. Waarom eigenlijk? De tijd, gemeten als de omwenteling van de aarde om de zon, is toch een constante factor? Sinds we ooit dit leven begonnen en de tijd leerden kennen, is de factor tijd zelf niet veranderd. Wat wél veranderd is, komt voort uit onze eigen bewustwording. We leren het begrip tijd anders zien naarmate we ouder worden en ons leven ons vormt. Je zou kunnen zeggen dat we het begrip tijd steeds dieper leren begrijpen dan we eerder konden. Eigenlijk zeg ik hiermee dat we logisch gezien wel weten wat ‘tijd’ betekent, maar alle...

Fantasy als hulpmiddel tot het verkennen van de diepere lagen in jezelf— Deze blog beweegt zich tussen de werelden van The Infinity Crossing, meditatie, wetenschap, pseudo-wetenschap en spiritualiteit. Gedichten en verhalen ontstaan hier niet als losse vormen, maar als echo’s van emotie, verbonden aan het moment en aan de kern van wat hier gedeeld wordt. Beeldtaal is de brug. Een taal waarin onze bekende realiteit geen vaste grond heeft, en toch—juist daardoor—iets raakt wat dieper ligt dan regels en systemen. Waar de vastgestelde lijnen van ‘hoe de eigen realiteit en daarmee het gedrag moet worden gestuurd’ vervagen, ontstaat ruimte. Ruimte om te voelen, te zien, te herkennen. Fantasy is dus geen ontsnapping, maar een hulpmiddel. Een ingang tot het verkennen van de diverse lagen van onze totaliteit. Een mentale reis die zich uitstrekt van gedachten en projecties tot creatieve uitingen— zelfs tijdens iets ogenschijnlijk aards als hardlopen. Favoriet is muziek. De lijst op de vlog—‘Iron...

  Soms verdwijnt het kleine in de mist— Soms verdwijnt het kleine in de mist— wat ik at, een paar dagen terug, of hoe scherp een teen kan schreeuwen tegen een tafelrand. En toch… er is een laag in mij die weet hoe pijn te dimmen, hoe herinneringen niet beginnen bij gisteren maar cirkelen door iets dat geen begin kent. Geen “vorig”, geen “later”— eerder een stroom waarin tijd zich anders vouwt, waar levens geen hoofdstukken zijn maar ademhalingen van één geheel. En toch… hier. Dit leven. Dit lichaam, deze straat, dat balkon in Dordrecht— waar twee kinderen, te klein voor beloftes, besloten: wij zullen geen ruzie maken. Alsof vrede toen al een heimwee was. We groeiden op tussen regels die niet van ons waren, tussen stemmen die harder waren dan liefde. Jij koos om erbij te horen, ik koos om te zien. En zien is soms een last die een kind niet dragen kan. Dus sloot ik mij af en bleef tegelijk open voor wat niemand uitsprak. Ik bleef op dat balkon, in gedachten, waar alles nog heel leek....

De Uitdrukking “Dank U God” en De Menselijke Blindheid “God! Dank dank u…”   We horen het overal. Soms dagelijks, soms alleen in nood, soms sarcastisch of als grap. Gelovig of niet — iedereen benoemt het. En ja, ik zeg bewust het. Want God een hij of zij noemen? Dat voelt alsof je een oneindige kracht probeert te vangen in een menselijk geslacht. Alsof wij de enige zelfbewuste soort zijn in het universum. Maar kijk naar het journaal: oorlog, geweld, armoede, rijkdom, macht, onderdrukking. Mensen die ellende creëren voor eigen gewin. En dan spreken we over “zelfbewustzijn”? We herkennen vaak niet wat we kunnen bereiken — en nog minder wat we veroorzaken door onze manier van leven. Het God‑Principe: Geen Geslacht, Maar Een Allesomvattende Kracht God past niet in een mannelijk of vrouwelijk hokje. Eigenlijk past het in beiden. Of in geen van beiden. Het is een allesomvattende kracht die zich niet laat indelen. Een energetische explosie die horizontaal, verticaal en diagonaal uit ...