Wisdom-Opportunity-Love

  EEN KUDDE .. ​Stampvoetend over de dam Klinkende geluiden Galmen door merg en been Niet de ziel vergeten Zoiets als een kudde Ongerijmde woorden Met niet-aansluitende zinnen Gemompel overal Vanuit elke steen En door het water Alsof een geschreeuw Golven voortbeweegt Over stille wateren Een wereld andersom ​Bloeddruk verhogende elementen Winnen bijna het spel Die wanorde willen schenken Als een Picasso Woorden smijten tegen het doek Wat wij leven durven noemen Maar als de terneergeslagen handen De aarde wanhopig aan zich vergrijpen Zijn het de vele tranen Die vanuit bijna dichtgeslagen ogen Langs armen en benen Met de handen als eerste verdwijnen In die donkere diepte Is dit het einde? Waar alles gewoon verdwijnt Na te lang Niets te hebben begrepen ​Tot het oog valt op een klein leven Een tedere kleine bloem Ontwaakt uit het leven Gevoed door die enkele traan Beweegt het in de hoogte Bladeren die letters raken Zinnen bij elkaar laten komen To...

Als alles klopt... Heel gewoon Schijnbaar onschuldig Maar toch twee vragende wenkbrauwen. Die al gauw verdwijnen Door die ongelofelijke glimlach Met zelfs een korte zucht En ogen die weer stralen Als ook die grijze massa In het hoofd Toch verbaasd zit te kijken Bladerend in fotoboeken Als opgeslagen fragmenten Diep in de ziel Normaal verborgen Onbereikbaar voor alle rede Maar nu? Vloeibare liefde overal Druipt vanuit mijn ziel Tot in elke vezel Elke strijd nu zomaar over? Vraagt een tedere stem Als ik met tranen besef Het is mijn eigen stem En al gauw voedt mijn huilen Intens veel klanken Lach ik nu hardop? Dans ik weer met het leven? Eerst stijf, bijna verkeerd Maar niet vergeten De eenvoud van gelukkig mogen zijn Want als alles klopt Zomaar op een levensmoment Is zelfs sterven Iets wat gewoon wordt begrepen Als alles klopt ... 🙏 W.O.L. WISDOM OPPORTUNITY LOVE  Een gedicht van Marco 

  ​ En misschien En misschien ​Is dit onze laatste lach ​En misschien ​Zie ik vandaag ​Voor het laatst ​Al je pracht ​En misschien ​Fluisteren we voor het laatst ​Betoverende woorden ​Alleen begrepen ​Met ons hart ​En misschien ​Kunnen we voor het laatst ​Blikken delen ​Woorden geven zonder spraak ​Misschien kunnen we vandaag ​Elkaar liefdevol beminnen ​Na een heftige strijd ​Misschien is dit alles nu ​Voor de allerlaatste keer ​En heel misschien ​Of zeker ​Ons hele leven lang ​🙏 W.O.L. ​WISDOM OPPORTUNITY LOVE ​Gedicht van Marco

  Een eigen keuze 'Geef toch op,' klinkt een zachte stem, hoorbaar voor geen enkel oor, druppelen steeds meer woorden zo naar het hart. Alsof de ziel langzaam vervuild wordt door een harder wordend alfabet, de kwellingen in de ziel. 'Herinner toch die pijn, zoveel redenen die er zijn.' Blijven woorden als een creatieve beul, de schaamte herinneren, zodat in elke stap in het leven, met elke lach, slechts een vage hoop is. Verstopt onder een langzaam ontstaan masker, ben je slechts geworden een tweedehands acteur. Elke ochtend groet een nieuw toneel, dezelfde voorstelling, een andere verhulling van dezelfde pijn. En in een intens verdriet, als momenten van dagen, het doel wilt laten vallen, oh, die zogenaamde schone schijn, is er een klein moment dat je blijft turen. Een toeschouwer? Is nu een rauwe en verbaasde klank die boven het eigen verdriet de tonen van zijn  laat ontwaken. Als twee liefdevolle ogen blijven kijken, geeft he...

  Lucht strijder Ogen knijpen steeds harder, Wind raast over, een druk moment, Als een offer voor de ziel gaat mijn tocht verder. Niet in blinde wanhoop, want ogen die niets zien, dan heb je altijd nog je hart. Terwijl ik één word als een element, Deel ik me in ontelbare stukken. Pijn raast uit mijn ziel, stukken vol plezier vinden hun eigen weg. Troost en duisternis als tere stroop dwaalt uit mijn ziel. En die liefde dan, zo helemaal alleen, Als vleugels van de duisternis, de stille hoop van licht. Laat het de allerlaatste resten los, weg uit elk zicht. Is het de leegte die ik ben? En sterft de laatste razernij? Waar zijn al die elementen? Vraagt plots een verdwaalde zin, Als een echo uit het verleden, wijzend naar een morgen, Geheel ontkleed, als een naakte, pure ziel, Ben ik beland tot de ware essentie die mijn wezen onthult. Al kijkend naar al die verwaaide resten, open ik mijn ogen. Een eerste herkenning van mijzelf. 🙏 W.O.L. WISDOM O...

Verdwalen Ze landen zo op ons gezicht, de eerste zonnestralen, gedragen op een zomerse wind. Alsof kleine wezens, vrolijk en zo klein als een achtbaan, zich omlaag storten, zo geheel onverwacht kijken we elkaar aan. Alsof we nooit de zon hebben ontmoet, vertelt zonder woorden een kleine lach. Als we niet staren in elkaars blik om te verdwalen, maar echt kijken en herkennen, sluiten we even onze ogen en gaan we mee met de zon en de wind, in niet één rust. Het is de balans van de natuur die ons gewoon doet landen. Zoveel stormen en paden zijn er geweest om telkens vooruit te willen gaan. Bouwvakkers van het leven, als we allen zijn. Maar nu even niet. Als we ons opsluiten in onze bubbel, een vakantie voor ons hart. "Kom, gaan we daar zitten", fluister ik zachtjes tegen je. "Proost op het leven en ons moment", is je antwoord terug. Als we daar dan zitten. Bijna verdwaald als toeristen ergens in de wereld, een ontdekking van de lokale pracht. Als ook de liefde die er al...

     Van Groepssport Naar Innerlijke Reis Als je denkt aan een van de vele sporten waar we rijk mee zijn, is het logisch dat we een coach hebben. Deze coach traint de groep en zorgt ervoor dat ze succes zullen krijgen in hetgeen dat ze moeten doen. Is er sprake dat er altijd succes zal zijn? Nee natuurlijk niet, maar dat is juist weer een leermoment. In de sport is een bekende kreet: “vallen en weer opstaan”. Of wat dacht je van: “probeer van fouten te leren”. Natuurlijk komen er nu allerlei gedachten op over spreuken en gezegdes die ermee te maken hebben, misschien zelfs betere dan deze twee voorbeelden. Maar het gaat erom dat de groep discipline ontwikkelt. Mentaal en lichamelijk moeten hand in hand groeien. Wat uiteindelijk het belangrijkste is, is het plezier om het te ondergaan. Sport is een vrijwillige bezigheid. Het mag er hard aan toe gaan om doelen te bereiken. Je mag elkaar motiveren, maar het blijft vrijwillig. Is er meer leed dan plezier, dan is het juist een ...

  Twijfelend Twijfelend, turende blik, richtingloos. Wordt doorbroken. ​Stamelende woorden die bijna verstopt blijven, verzonken in een stil zwijgen. ​"Ga niet weg," klinkt bijna als een muzikale start, de eerste zin geboren: ​"Ga niet weg, ook al vertrek je eens, gaat niet ieder mee met dezelfde reis? Hou mij vast, omhelsend en in gedachten, als we straks niets meer weten en door stilte ontwaken waar ooit ons verhaal begon." ​Herhaalt een zachte emotie in een heldere blik, tranende ogen en toch een tevreden gezicht. ​Verloren van elke twijfel, in een sprekend hart. W.O.L. WISDOM OPPORTUNITY LOVE 

  Soms Soms ​Zomaar op verlaten wegen Komen we bij elkaar Afspraken nergens beschreven Staan we daar als kraaien in de nacht De maan die weerspiegelt In elk oog dezelfde schijn Turende ogen overal Waar blikken ook verstarren Hetzelfde beeld blijven we zien In de schemering van de avond Als de dag net over is Maar de avond nog niet is gevallen. Is het zwijgen tussen ons allen De plot van het verhaal Regendruppels die ons schoonwassen Wind die onze echo's verder draagt Begrijpen wij nu met zijn allen Welke woorden zullen komen Voor de creatieve creatie Van een nieuwe dag Als straks de morgen weer zal komen Geboorte van een nieuw hart 🙏W.O.L. WISDOM OPPORTUNITY LOVE  Een gedicht van Marco Punt 

  Als ik denk... ​Swingend gaat het alle kanten op. Speels als ik het uit mijn vingers loslaat. Heus, die krul was gewoon verdwaald. Als het een gezicht had, was de uitdaging op zijn gelaat te lezen. Als schaterlachen meedoen, verzinnend een verhaal met opborrelende lachmomenten... Waar komen die allemaal vandaan? Terwijl zoveel tranen door nog meer gelach samenvallen, is het de weerkaatsing van mijn eigen blik. Een weerspiegelend vlak, aangeraakt door een zonnestraal. Weer schijnt mijn gezicht, als een weerspiegeling overal. ​Moeite neemt nog de clown die in mijn denken zat, maar door het niet krijgen van zijn zin verdwijnt hij uit mijn gedachten. Terwijl de humor zachtjes opdroogt, vertelt een kleine traan een zacht verhaal. Mijn vingers tasten mijn gezicht af: een onbekend terrein of een vergeten tijd. "Hoe lang ook alweer?" vraagt de traan aan de klok die maar door blijft tikken, diep in mijn eigen ziel. ​Als de traan het serieuze gezicht weet...

  Uitdrukkingen  ​ Doorbroken met een plotselinge kreet, half mompelend verzonken. In zoveel woorden, welke als een pasta gemengd zijn met evenveel gedachten momenten. En ja hoor, met kring letters geschreven: een kleurenpracht als een nieuwe creatie. Zo gaat de creatieve expansie van het denken tot in elke vezel. Lichaam en ziel even door elkaar, heet ik mijn creatieve moment welkom in mijn gedachtenwereld. ​Vloedgolf in gedachten. ​🙏 W.O.I.

  SPIEGELBEELD ​trillende wimpers en een even scheve blik Verborgen klanken die woorden willen vormen boven een drempel van vrees en zoveel kracht ga ik door of kijk ik weg beslissingen die niet vallen hoor ik zoveel woorden als ik plots toch terugkijk 'hé hallo' zeggen stamelende woorden vingers die rimpels zachtjes aanraken op een verweerd gezicht 'wat ik altijd wilde zeggen' komt als een herboren vraag met een blik niet meer vaag 'waarom als vlucht, egocentrisch blijven staan, omdat je ooit de eerste stappen op andermans verdriet hebt moeten delen' als ogen die spreken woorden worden begrepen door het hart verstommen fluisteringen van de nacht stampvoetend niet als een klein kind maar juist in het bewust er mogen zijn voor niet de wereld alleen  voor mijn eigen echo het hart van mijn ziel als ik verder kijk en naast al het verdriet de liefde en overwinning herkend en erkend worden door het willen zien van ook de pracht v...

Licht en Duisternis  In een spaarzaam moment werpt een healer het laken op en toont aan een nieuwsgierige aanschouwer hoe hij health. Een hand raakt een persoon in lichte meditatie houding aan. De andere hand is als een los element, alsof hij de zon wil aanraken. Tegelijk alsof zijn vingers de aarde omploegen. Een soort kunstwerk waar onzichtbare energie lijnen worden bespeeld als een bijna magisch muziekinstrument. Alsof je onbekende tonen hoort van toch zo'n bekend maar vergeten lied. Terwijl de stilte de ruimte juist meer vervult, stapelen tegenstrijdigheden in mijn denken verder omhoog. "Een healing – dan stuur je toch licht aan als energie waarmee je elke ziekte kan verbeteren of zelfs genezen? Een energetische dokter met als instrument lichtenergie, zo moet ik dat zien toch?" vraagt een nieuwsgierige persoon die toekijkt. Een logische beredenering is dit. Veel mensen denken dat healing zo werkt. Mensen die spiritualiteit als zoektocht nemen, hanteren, net als de mas...

  REIS ​ Vingers hielden de jouwe vast. Langzaam maakte deze klittenbol zich los. En als onze laatste vingers elkaar nog even weten te raken, kijken we op. Ontwaakt uit diepe gedachten worden we wakker met tranen in onze ogen, een glimlach verscholen en zoveel wat we nu begrijpen. Zonder woorden geschreven in ons hart klopt hetzelfde gevoel als een mooi instrument in onze ziel. En nu we elkaar langzaam niet meer aanraken, verdwijn ik met de wind, ga ik alvast vooruit, aan elk zicht onttrokken, maar altijd verbonden. Liefde als kracht. Ik laat los om te kunnen ontvangen: een route van ons eeuwig hart. ​ 🙏 W.O.L. WISDOM OPPORTUNITY LOVE

  Volmaakte kwaadaardigheid versus perfect verlicht in de essentie van Goddelijke volmaaktheid Volgens de leer: The Infinity Crossing Beeldspraak is ontstaan voordat we als soort volledig onze spraak hebben ontwikkeld. Al gauw werden normale natuurverschijnselen als wonderen aanschouwd. Op het moment dat zelfbewustzijn zijn intrede kon doen op onze evolutie Ladder, beschouwden we het leven niet alleen meer volgens instincten die vooral gericht waren op het overleven als individu en als groep. Nee, we konden bewust zien, voelen, horen en aanraken. Het leven rondom ons. Van een verse appel die in een plasje water is gevallen, die wordt opgeraapt, terwijl direct een konijn wegrent dat daar verstopt was. Met als gevolg dat een troep vogels van het plotselinge lawaai wegvliegt in alle richtingen. Wat weer een vos aantrekt die zijn honger wil stillen met de plotselinge mogelijkheid tot het krijgen van een prooi, welke zijn instinct hem zachtjes toe fluistert. En terwijl de natuur gewoon ...

  Door kieren En verborgen openingen Fluistert zonder te stoppen Woorden Niet zacht als fluweel Of roze en kaneelzoet Dieper liggen al die woorden Verborgen onder een glimlach In een illusie onzichtbaar Met een plastic poppengezicht Want oh, wat zijn we toch zo positief Blijdschap als [---] modder Eerst zacht en broos Tot eens in je leven Al die modder Steen is geworden Gevangen in een stilstand Alsof de routine van de dag Een soap in herhaling is Elke dag weer En al die woorden Die ik alleen Steeds kan horen Als scherpe messen Gestoken in elke emotie Kon ik daar nu maar bij Terwijl ik langzaam wegzink In al die aarde Zo diep onder de grond Verslonden door het magma Als de laatste kreet Van ongehoorde woede 🙏 W.O.L. WISDOM OPPORTUNITY LOVE 

  De Alchemie van het Licht: Wetenschap, Filosofie en een Innerlijke Reis door de Schaduw ​Er zijn van die zeldzame momenten waarop de tijd even stil lijkt te staan. Wanneer de maan in haar kosmische choreografie precies voor de zon schuift, ontstaat er een zonsverduistering — een fenomeen dat de mensheid al duizenden jaren fascineert, beangstigt en inspireert. Waar de wetenschap een verduistering verklaart als een hemelse uitlijning van massa en zwaartekracht, ziet de ziel een spiegel voor onze eigen existentie. Wat gebeurt er als we de fysica van de zon laten versmelten met de metafysica van ons bewustzijn? ​De Wetenschappelijke Motor en Filosofische Spiegel ​Wetenschappelijk beschouwd is onze zon een reusachtige kernfusiereactor, waarin elke seconde miljoenen tonnen waterstof worden omgezet in helium. Fotonen doen er duizenden jaren over om het oppervlak te bereiken, om vervolgens in acht minuten naar de aarde te reizen en daar fotosynthese aan te drijven — de fundamentele ba...

  In verre nachten ​Van twinkelingen tot soms Zwijgzaam doorgaan ​Kalverliefde en hoteldebotel Vliegend door elke barrière Van 'niets is onmogelijk' Tot het ondervinden van Beperkingen ​Als door een toverslag waarin wij Onze eerste kus Een intense omarming De liefde Ook het verdriet En een gevecht in woorden Tot elkaar weer terugvinden Herinner ik me nog elke dag De momenten die zijn geweest En nog zullen komen Die we nu als in een dans Van het leven uitvoeren ​Want Leven is om te blijven leren Liefde Verdriet Haat Opluchting Vrede Dit alles accepteren Schept juist balans Zodat ik me nu herinner Van voor dit leven Hoeveel ik van je hou ​In verre nachten Ontwaak ik naast je Mijn allerliefste vrouw ​🙏 W.O.L. WISDOM OPPORTUNITY LOVE