Wisdom-Opportunity-Love

  Suikerzoet – Openbaar Suikerzoet ... zachte woordjes, gedragen door een glimlach, worden herschreven. Een pen gedoopt in zoete roze verf, afgewisseld met babyblauw. Worden al die herschreven verhalen een nieuw boek vol met goede raad? En als een spons, met waterige tanden, absorberen we al die lekkernij, om met een oh zo positieve glimlach de verrotting niet te hoeven zien. Het donkere drap verdwijnt onder al die mooie kleuren. Nee... we vliegen weg, op al die mooie woorden, als vleugels ver weg van ons verstand. Dwaal niet langer met de nevels voor je zicht. Zelfgemaakte illusies, afgedwongen bedrog op zogenaamd al die wijze, verlichte paden. Ontdoe je van al het gedrog en ontwaak in het middelpunt van je eigen leven. Vorm zelf het bestaan, openbaar tot jezelf. Verwijder al die modder welke kleeft aan je ziel. Want kleurloos uit ons zicht trekt de ellende van ons geweten weg uit ons weten. Oh, wat zijn we positief. Helpen wij de wereld? He...

  Vederlicht Laat mijn hart niet meegaan in al die wisselende zwaartekrachten, maar laat me het gewoon zien. Smelten mijn woorden in het rond, terwijl ik in gedachten verder tol, gewichtloos zwevend met alle wolken, tot ik verder ga, snel als een komeet, als een speelbal tussen alle sterren, om neer te gaan, o, zo diep in de aarde, duister als een monster. Nooit te stillen eet het mij op. Verdwaal ik in het niets. En als mijn hand alles omvat, een eindeloze greep, sterrenstof en materie in het midden van mijn handpalm, kijk ik terug naar die altijd starende ogen in de spiegel van mijn ziel. Zonder begrepen woorden is er het oordeel dat mijn eigen hart velt. Wat heb ik lief? Waar ligt mijn falen? Welke strijd grijpt mij aan? Zijn ze er nog, al die demonen, in het niets verborgen, maar niet vergeten? Om ook te zien, in het oordeel de liefde, de pracht, de essentie die ik altijd voelen wil. Tot begrip is gekomen mijn geschreven oordeel, dat ik stee...

  Als een schijnbaar niets Als een schijnbaar niets verschijn ik uit het niets, alsof een kwantumverstrengeling er plots gewoon is. Geen zoekende ogen die als een wildebras elke centimeter van het zicht willen ontdekken om opnieuw te leren zien. Een rustmoment is het, met zelfs een kleine glimlach die als een vertaling van mijn gemoedsrust zich wil laten zien. De zonnestralen? Die plots de donkere wolken breken om het mooie landschap te kunnen laten zien. Nee, al die geluiden die de wind met zich meedraagt, van opkomend leven, kwetterende vogelliederen tot de hoeven van het wilde leven. Een waar orkest dat steeds meer leden van de band van het leven wil laten horen in een nog nooit ontdekte schoonheid van het geluid. Mijn haren spelen met de wind, terwijl ik verder loop. Ik hoef me niet te laten dragen door een storm. Een mantel hoeft mij niet te beschermen tegen een oneindig tranendal. Ook hoeven vleugels mij niet te tillen, want ik ben al de zon die zachtjes op mij schijnt. Ik be...

  TIJD – THE INFINITY CROSSING TIJD als de klok niet meer een optelsom verzamelt van alle rondes, als een spiegel van de zon wiens wijzers onze levensbladeren omwentelen, fluistert in de stilte verborgen tijdloos tussen twee tijdseenheden en een bijna onverstaanbaar geluid.een enkele zin weet ons uit de starheid van vergankelijkheid te halen, uit het moment: ‘het is zover.’als een herhaling echoën de woorden door mij heen, van niet‑opmerkbaar tot in elke vezel van mijn ziel.tot begrip ontwaakt. ik hoef het niet meer te zijn: de zoon van, de broer van, zoveel gezichten.het is zover om mezelf weer te zijn, van voor elke geboorte tot het begrip waaruit ik ontwaak.De eerste verdiepingen precies daar waar TIJD zichzelf opgeeft, waar stilte een poort wordt en licht zich vouwt in een kruispunt van werelden, opent zich de doorgang die geen richting kent.TIJD wordt dunner, doorlaatbaar, alsof elke seconde haar eigen contour verliest en zich terugtrekt tot een trilling die alleen nog wil her...

  ZIELENPIJN THE INFINITY CROSSING Een gedicht geschreven door mij — heden ZIELENPIJN Dwarrelend in rondjes, bestemmingsloos, onthutseld, noch beneden, noch boven te vinden. Een richtingloos verhaal. Maar als het lot, als een stiekem zelfgemaakte keuze, het dwarrelende stuk papier, als een losgescheurd hoofdstuk van een levensverhaal, het boek weer weet te lijmen, kent kaft en index tot de laatste bladzijde. Het einde van het verhaal vindt zijn vrede; een rustend hart in het weer willen lezen van alle verloren woorden. Geeft elke strijd een rust in eenvoud, met als eindwoord: ik laat je LOS. THE INFINITY CROSSING Want niets wat werkelijk heeft liefgehad, verdwijnt. Het verandert slechts van vorm. Zoals water de wolk wordt, de wolk weer regen, de regen een rivier, en de rivier uiteindelijk de oceaan herkent waaruit zij ooit geboren werd. Zo reist de ziel. Niet in rechte lijnen. Niet gevangen in begin of einde. Maar in cirkels die ste...

  Zonder boer geen voer... en zonder de rest ook niet Er was eens een klein dorpje genaamd Schakeldorp. Het leek een gewoon dorp, maar er was iets bijzonders aan de hand. Iedereen leefde naast elkaar, maar bijna niemand leefde met elkaar. Ieder keek vooral naar zijn eigen werk, zijn eigen zorgen, zijn eigen belang. De boer dacht aan zijn land. De bakker aan zijn oven. De chauffeur aan zijn vrachtwagen. De dokter aan zijn patiënten. De leraar aan zijn klas. Iedereen zag zijn eigen stukje van het geheel, maar bijna niemand zag het geheel zelf. Een oude wijze die vaak op een bankje bij de rivier zat, glimlachte wanneer hij dat zag. Hij zei weleens: "Mensen kijken naar hun eigen spiegelbeeld, maar vergeten dat ze allemaal weerspiegeld worden in hetzelfde water." Niemand begreep precies wat hij bedoelde. Tot op een ochtend. Boer Jansen stond trots op zijn erf. Hij keek uit over zijn wuivende graanvelden en zei luid: "Zonder boer geen voer!" Hij sloeg met zijn hand op een...

  -LESS- een bergwandelaar die klimt over bergen van woorden die als een sprookjesgezang in omvang toenemen groeiend in het nederige licht omhoog, de lucht in woorden zo lief alsof ze uit een poëziealbum weer het licht hebben gevonden een geschreven rijm door gedachten die al hun reis verder hebben mogen maken herleeft even deze gestorven creativiteit en hoe naïviteit uit onbegrepen tijden nu haar begrip en wijsheid kan laten zien doordat de tijdgeest van het heden de vooruitziende woorden als gewoon mag ervaren schept de dankbare ziel in een korte herleving vlakke bewandelbare paden door al die bergenpracht -MORE- 🙏 W.O.L. Wisdom Opportunity Love √ Marco P.

  SCHIMDRUK aan elk zicht onttrokken, verwaaien langzaam stukjes realiteit. stroop, wat langzaam de heldere hemel verkleurt, om in bagger te tekenen, een glimlach, glinsterende ogen, om al die pracht. stenen handen houden in een schaduwlicht dit mooie leven vast, terwijl langzaam dezelfde stroop als smurrie onze ogen verkleedt. weg van het echte zicht dromen wij als stakkers van al die zogenaamde pracht. en als eens de wijzers van het laatste uur de hard geworden smurrie uit onze ogen kapot zullen slaan, ontlokt dat kleine beetje zicht een blik op wie wij werkelijk zijn. o, wat was het fijn, aldus dezelfde leugen die ons in slaap bracht. een heel leven verstopt in illusies van onze eigen drek, geeft het zien van wat verloren is geweest, rivieren van tranen, het schoonspoelen van alle drek en zelfgemaakte tekeningen. ons zogenaamd eigen leven, om te kunnen sterven voor een reis naar een nieuw begin. ADEMLICHT 🙏 W.O.L. Wisdom Opportunity Love √Marco P.

  Het ritme van het hart Verwrongen Als mijn gelaat gegrepen wordt Door de vuisten Van het moment Houd ik mijn blik vast Turend in een koker Een stramien gezicht Waarvoor even niets meer bestaat Niet knipperend Oogleden die willen spelen Ook geen blikken Die willen vangen Alles om mij heen Want als een zelf- gevlochten regel Komend uit de boekdelen Van het verstand Omstrengelt elke regel mijn verstand En verstrakken mijn spieren Wanneer eindelijk het moment Zich wil laten zien Alsof mijn lichaam Vervormd wordt tot een raket Hoger dan mijn echo kan bevatten Explodeer ik na een eeuwigheid In een lach En waterdruppels overal Nee, zegt mijn nu- levenshart Met blikken die weer mogen turen Het is een waterval geworden De sprong In de diepte van het water Al zwemmend in gelach Raak ik de oever weer aan Het eeuwige kind van plezier Dat in niet- verstaanbare woorden Onsterfelijkheid beschrijft In het moment het weer te mogen omarmen Het ritme van het hart Wisdom Opportunity Love √Marco P

  -Vastberadenheid In een oogwenk weg zand dat stroomt door onze handen omlaag, de diepte verkennend even een nablik omlaag waar de volgende gedachten al stuiteren om er te mogen zijn  voordat we snel meegaan — was daarnet nou iets? — even snel vergeten alweer een nieuw hersenspinsel dat we oneindig creëren omdat we telkens zonder besef herinneren wat een dag geleden nog gezocht werd is het elke morgen weer een nieuw besef totdat de avond is gekomen en de verlichting door onze gedachten vervlogen is het niets in voorbij elke sterrenpracht en we vergeten in de nacht die ons slapend vasthoudt in geborgenheid om weer dezelfde reis opnieuw te beginnen  zonder betekenis te sterven zonder het te weten dat liefde gewoon moet worden gevonden een acceptatie van wie we werkelijk zijn een liefde die we vast kunnen houden geen oogwenk maar een eeuwige pracht onsterfelijkheid   -Gevonden Zelfbewustzijn Whisdom Opportunity Love √Marco P.

  The Infinity Crossing: Tussen Glasvezel, Bewustzijn en Communicatie Buiten de Tijd "Lees en denk maar mee..." Communicatie buiten de algemene richtlijnen zoals ons aangeleerd is. Ik wil daar niet mee beginnen. Want er zijn al mensen en groeperingen die hierin geloven of er serieus onderzoek naar doen: "middels glasvezelbekabeling communiceren met de toekomst." Ik wil in deze discussie meedoen. Of misschien zelfs een eigen weg daarin slaan. Want het gezegde dat techniek een weerspiegeling is van waar ons lichaam toe in staat is – en misschien ook andersom – ken je misschien wel. Die gedachte fascineert mij al langer. Daarom wil ik het gegeven van glasvezelcommunicatie koppelen aan ons eigen neurale netwerk. Als we ooit middels glasvezelbekabeling met de toekomst zouden kunnen communiceren, zou onze hersencapaciteit dat dan in theorie ook moeten kunnen? Dat zou bepaalde standpunten rondom intuïtie, voorgevoelens en helderziendheid mogelijk kunnen verklaren. En tegel...