Als schutters starend (gedicht)
Als schutters starend Van stilstand naar oneindigheid Als schutters starend, blikken bevroren, zo starend vooruit, stilstaand op een rechte weg. Marcheren we op het teken, vooruit, al varend op een schuim massa, water overvloedig overal. Naar links, met de knieƫn banjerend, een massa drek overal. En rechts, als een overgang, zacht goudgeel zand, ontlokken kleine bloemen als een wildernis spoor. Leidt het naar een paradijs, leven in oneindigheid, dat ontspruit in onze nog starende blik. Terwijl we blijven marcheren op vluchtige gedachten, onttrekt het zicht aan diepgaand denken. Als een wonderlijk zicht verschijnt, als een energie straal, dwars door onze gemaakte werkelijkheid, is het een verblinding die de turende ogen in verwarring brengt en even laat herzien de verbintenis met het leven, vervlochten met het kloppende hart. Nog voor de twinkeling en het hart elkaar ec...