Ongeremde Vreugde

Koude handen vergezellen een glimlach

die zich niet langer inhouden kan.

IJskristallen prikkelen mijn gedachten

tot een storm die ontwaakt.

Diep vanbinnen leeft een hengst,

verborgen in mijn karakter,

altijd aanwezig,

nooit werkelijk getemd.

Wanneer mijn koude handen

de sneeuwvlokken raken

en ze zich verzamelen in mijn hand,

breekt hij los —

trouw als hij bleef

terwijl de jaren verstreken —

en galoppeert hij

dwars door elke barrière heen.

De serieuze blik verdwijnt.

De oude man, omringd door regels,

wordt bedolven

onder een sneeuwlawine van spel en pret.

Ik vorm een sneeuwbal

en werp hem ver van mij vandaan.

Hij spat uiteen tegen de muur:

een explosie van wit,

ijskristallen knarsen

als een orkest van winterweer

dat luidkeels verder speelt.

Het is alsof ik

een veel te oude jas uittrek.

Onder lagen van gewoonte en gewicht

verschijnt opnieuw

de jongen die ik altijd was.

Op de rug van de hengst,

galopperend door de sneeuw,

roep ik als een wilde krijger

die de vreugde welkom heet.

Een oude gedachte komt boven:

is het slechts sneeuw,

of het toelaten van ongeremde vreugde

waarmee het leven gevierd wordt?

Terwijl verbaasde blikken voorbijglijden

en mijn plezier blijft groeien,

omarm ik de wildernis van sneeuw

in een dans met het leven.

Dan bots ik plots tegen jou aan.

Onze blikken kruisen elkaar, verrast,

maar de vreugde wint van elke reden.

Het hart laat zich niet begrijpen —

het laat zich alleen beleven,

zoals in de wintersneeuw,

waar onze harten

de warmte hebben leren kennen.

W.O.L. – Whisdom Opptortunity Love