SCHIMDRUK (gedicht)
SCHIMDRUK
aan elk zicht
onttrokken,
verwaaien langzaam
stukjes realiteit.
stroop, wat langzaam
de heldere hemel
verkleurt,
om in bagger te tekenen,
een glimlach,
glinsterende ogen,
om al die pracht.
stenen handen
houden in een schaduwlicht
dit mooie leven vast,
terwijl langzaam
dezelfde stroop
als smurrie
onze ogen verkleedt.
weg van het echte zicht
dromen wij als stakkers
van al die zogenaamde pracht.
en als eens de wijzers
van het laatste uur
de hard geworden smurrie
uit onze ogen kapot zullen slaan,
ontlokt dat kleine beetje zicht
een blik op wie
wij werkelijk zijn.
o, wat was het fijn,
aldus dezelfde leugen
die ons in slaap bracht.
een heel leven verstopt
in illusies
van onze eigen drek,
geeft het zien van
wat verloren is geweest,
rivieren van tranen,
het schoonspoelen
van alle drek
en zelfgemaakte tekeningen.
ons zogenaamd
eigen leven,
om te kunnen sterven
voor een reis
naar een nieuw begin.


Reacties
Een reactie posten
Een reactie zou mooi zijn...