Vastberadenheid (gedicht)

-Vastberadenheid
In een oogwenk
weg
zand dat stroomt
door onze handen
omlaag, de diepte verkennend
even een nablik omlaag
waar de volgende gedachten
al stuiteren om er te mogen zijn
voordat
we snel meegaan
— was daarnet nou iets? —
even snel vergeten
alweer een nieuw
hersenspinsel
dat we oneindig
creëren
omdat we telkens
zonder besef herinneren
wat een dag geleden
nog gezocht werd
is het elke morgen
weer een nieuw besef
totdat de avond
is gekomen
en de verlichting
door onze gedachten
vervlogen is
het niets in
voorbij elke sterrenpracht
en we vergeten
in de nacht
die ons slapend vasthoudt
in geborgenheid om weer dezelfde reis
opnieuw te beginnen
zonder betekenis
te sterven zonder het te weten
dat liefde gewoon
moet worden gevonden
een acceptatie van
wie we werkelijk zijn
een liefde die we vast
kunnen houden
geen oogwenk
maar een eeuwige pracht
onsterfelijkheid

Top
BeantwoordenVerwijderen