Als een schijnbaar niets (gedicht)
Als een schijnbaar niets
Als een schijnbaar niets
verschijn ik uit het niets,
alsof een kwantumverstrengeling
er plots gewoon is.
Geen zoekende ogen
die als een wildebras
elke centimeter van het zicht
willen ontdekken
om opnieuw te leren zien.
Een rustmoment is het,
met zelfs een kleine glimlach
die als een vertaling van mijn gemoedsrust
zich wil laten zien.
De zonnestralen?
Die plots de donkere wolken
breken
om het mooie landschap te kunnen
laten zien.
Nee, al die geluiden die de wind
met zich meedraagt,
van opkomend leven,
kwetterende vogelliederen
tot de hoeven van het wilde leven.
Een waar orkest
dat steeds meer
leden van de band van het leven
wil laten horen
in een nog nooit ontdekte
schoonheid van het geluid.
Mijn haren spelen met de wind,
terwijl ik verder loop.
Ik hoef me niet te laten dragen door een storm.
Een mantel hoeft mij niet te beschermen
tegen een oneindig tranendal.
Ook hoeven vleugels mij niet te tillen,
want ik ben al de zon
die zachtjes op mij schijnt.
Ik ben al de duisternis
die mij laat nadenken
in zoveel dromen,
spiegels van de ziel.
En als ik stil sta tussen zoveel
nieuw herontdekt leven,
is de grootste ontdekking
mijzelf.
En als mijn tot rust
gekomen hart
je daar zo ziet,
is het een aanraking,
zachtjes,
met jouw kloppend hart,
die als een synoniem
een volgend lied van het leven
laat horen.
Een geboorte,
van niet één enkel geluid,
maar een synchronisatie.
Onze zoektocht voorbij.
En met de vrede
die steeds meer lagen
van mijn ziel loslaat,
ontsta ik als een naaktgeboren ziel.
Een hergeboorte,
met het eindelijk kunnen begrijpen:
de strijd,
de liefde,
de grote samenhang,
de eerste stap naar compleetheid.
Wij allemaal zijn.
W.O.L.
Wisdom Opportunity Love
√Marco P
Reacties
Een reactie posten
Een reactie zou mooi zijn...