DNA EN GENEN  - een materiele, energetische en spirituele zoektocht

Van wie zou hij/zij dat nu hebben

Bekende opmerkingen die niet gebonden zijn aan een culturele inslag, of overtuiging zijn de volgende zinnen:

• -        God! Wat lijk zij op haar moeder.
• -        Dat heeft hij vast van zijn vader.
• -        Ik herken zo opa’s streken in hem.
• -        Ze is net haar oma – hoe ze op alles reageert.
• -        Dat is in de familie.

Zeg nu eerlijk! Dit soort teksten, of variaties daarop, heb je vast wel in je leven gehoord. En dan wel meer dan een keer natuurlijk. Of het positief bedoeld is, of juist negatief beladen dat laat ik in het midden natuurlijk. Maar dat je dit soort opmerkingen bent tegengekomen. En vast ook wel gemaakt heb is en blijft een feit.

Als je over veel dingen wilt nadenken. Wat een beweegreden kan zijn. Of de bedoeling of onderliggende boodschap. Lijkt het met dit soort opmerkingen erg duidelijk en logisch te zijn. Want via onze ouders krijgen we via ons DNA informatie mee. Of komt dit nu mee via onze Genen? Zijn DNA en Genen nou niet hetzelfde, of wat? Natuurlijk gaat het hierbij om weer een creatieve woordspeling. DNA is een compleet boek waarin van A tot Z staat beschreven welk erfelijk materiaal van ouder op kind wordt over gezet. Genen kan je zien als losse hoofdstukken waarin bepaalde onderdelen in gedrag (maar ook erfelijke aandoeningen) in staat beschreven. Als je DNA het complete handboek is. Staan de genen voor de afzonderlijke hoofdstukken. Waar voor mij is dit niet het complete verhaal. Natuurlijk is het een feit maar wordt het vooral beschreven vanuit een materiaal oogpunt. Alles heeft meerdere tegenhangers, de werkelijkheid is niet zwart en wit, maar een heel kleuren spectrums. Want naast een materieel uitgangspunt is er ook nog een energetisch uitgangspunt. En natuurlijk zelfs een spiritueel uitgangspunt. Omdat iedereen wel over iets wilt nadenken begin ik met het begin – DNA vanuit het materieel uitgangspunt.

Wat DNA en genen doorgeven aan een kind

Toen ik me ging verdiepen in DNA en genen, dacht ik eerst dat het hetzelfde was. Dat blijkt niet zo te zijn. DNA is al het erfelijke materiaal dat ik van mijn ouders krijg. Genen zijn kleine stukjes van dat DNA. In die genen staan de instructies voor allerlei eigenschappen van mijn lichaam.

Als een kind wordt geboren, krijgt het ongeveer de helft van het DNA van de moeder en de helft van de vader. Daardoor is ieder kind uniek. Het kind kan bijvoorbeeld de oogkleur van de ene ouder erven en de haarkleur van de andere. Ook eigenschappen zoals lengte, de kleur van de huid en een deel van het karakter worden voor een deel beïnvloed door de genen.

Toch bepalen genen niet alles. Ze geven vooral een aanleg mee. Dat betekent dat een kind bijvoorbeeld aanleg kan hebben om rustig, nieuwsgierig of juist gevoelig te zijn. Hoe dat kind zich uiteindelijk ontwikkelt, hangt ook af van de opvoeding, de omgeving en de ervaringen die het opdoet.

Ik zie DNA daarom als een soort bouwplan dat een kind meekrijgt van beide ouders. De genen zijn de onderdelen van dat bouwplan die informatie bevatten over bepaalde eigenschappen. Doordat het DNA van twee verschillende ouders wordt gecombineerd, ontstaat een unieke mix. Geen enkel kind is daardoor precies hetzelfde, zelfs broers en zussen niet.

Voor mij is het nu duidelijk dat DNA en genen een belangrijke rol spelen in de ontwikkeling van een kind. Ze geven veel eigenschappen en aanleg door, maar de manier waarop een kind opgroeit en leert, heeft ook veel invloed op wie het uiteindelijk wordt.

DNA en genen op energetisch niveau

In mijn vorige stuk schreef ik over DNA en genen vanuit de biologie. DNA is het erfelijke materiaal dat we van onze ouders meekrijgen. Genen zijn de stukjes DNA die informatie bevatten over onze eigenschappen. Dat is de wetenschappelijke uitleg.

Toch stel ik mezelf nog een andere vraag. Kan DNA meer zijn dan alleen iets lichamelijks? Kan er naast het biologische ook een energetische kant bestaan?

Voor mij begint die vraag bij ons bewustzijn. We noemen iets vaak materieel als we het kunnen zien, meten of aanraken. Maar betekent dat automatisch dat alles wat bestaat ook meetbaar is? Persoonlijk denk ik van niet.

Ik geloof dat ons huidige begrip van de werkelijkheid een grens heeft. Niet omdat de werkelijkheid daar ophoudt, maar omdat ons bewustzijn nog niet alles kan bevatten. De totale werkelijkheid is misschien veel groter dan wat wij vandaag kunnen waarnemen.

Dat zie je eigenlijk overal. Wat de één begrijpt, is voor de ander een groot raadsel. Met computers en kunstmatige intelligentie kunnen we steeds meer ontdekken. Toch zijn ook die systemen bedacht door mensen. En juist veel wetenschappers beseffen dat we nog lang niet alles weten. Achter iedere ontdekking ligt weer een nieuwe vraag.

Juist daarom vind ik het mooi dat er verschil bestaat tussen weten, waarnemen en beseffen. Die drie hoeven elkaar niet uit te sluiten. Ze kunnen juist naast elkaar bestaan. Daardoor blijven mensen nieuwsgierig en blijven we nieuwe ontdekkingen doen. Soms blijken ideeën niet te kloppen. Maar ook fouten helpen ons verder. Ze leren ons beter onderscheid te maken en brengen onze kennis stap voor stap vooruit.

Vanuit die gedachte kijk ik ook naar DNA.

Biologisch gezien verbindt DNA mij met mijn ouders en mijn familie. Mijn genen vormen als het ware de hoofdstukken van het verhaal van mijn huidige leven.

Vanuit mijn spirituele visie zie ik daarnaast nog een tweede laag. Ik stel me voor dat er ook een energetisch DNA bestaat. Dit is geen wetenschappelijk bewezen idee, maar een manier waarop ik zelf naar het leven kijk.

Ik vergelijk het met een grote bibliotheek.

Mijn huidige leven is één boek. De genen zijn de hoofdstukken van dat boek. Maar de bibliotheek bevat alle boeken samen. In mijn beleving staan daarin alle ervaringen, lessen en vormen van bewustzijn opgeslagen die bij mijn totale bestaan horen.

Als reïncarnatie bestaat, dan eindigt een leven volgens deze gedachte niet echt. Alleen de vorm verandert. Het materiële lichaam sterft, terwijl het energetische deel zich voortzet en uiteindelijk weer terugkeert in een nieuw leven. Zo ontstaat er één doorgaande ontwikkeling van bewustzijn.

Vanuit die gedachte zouden sommige mensen herinneringen aan vorige levens kunnen ervaren. Of bijzondere ervaringen hebben die niet eenvoudig vanuit de biologie zijn te verklaren. Ik vind niet dat zulke ervaringen direct in een hokje hoeven te worden geplaatst als toeval of onverklaarbaar. Misschien begrijpen we simpelweg nog niet alles.

In mijn beeld is het energetische DNA daarom een persoonlijke bibliotheek vol kennis. Niet alleen van dit leven, maar van het grotere geheel waar ik deel van uitmaak. Misschien dragen we veel meer kennis in ons dan we ons bewust realiseren.

Dat betekent niet dat die kennis direct beschikbaar is. Net zoals een bibliotheek pas waarde krijgt wanneer je een boek openslaat, vraagt ook deze innerlijke bibliotheek aandacht. Voor mij kunnen meditatie, stilte en zelfreflectie manieren zijn om dichter bij die diepere laag van mezelf te komen. Soms ontstaan daardoor inzichten of antwoorden die ik met mijn gewone denken niet had gevonden.

Misschien zijn materie en energie uiteindelijk niet twee verschillende werelden, maar twee kanten van dezelfde werkelijkheid. Alleen zijn wij als mens nog niet in staat om het volledige plaatje te overzien.

Dit onderwerp is groot genoeg om een heel boek over te schrijven. Voor nu laat ik het hierbij. In de volgende blog wil ik verder ingaan op de spirituele kant van dit verhaal. Wat bedoel ik eigenlijk met spiritualiteit? En hoe zie ik de relatie tussen bewustzijn, energie en het mens-zijn?

DNA en Spiritualiteit?

Als ik dit zo opschrijf, kan het lijken alsof alles al vaststaat. Of ik nu kijk naar DNA op materieel niveau of naar energetisch DNA, dan lijkt het alsof mijn leven vooral wordt gevormd door wat mijn voorouders hebben doorgegeven. Niet alleen via mijn familie in dit leven, maar misschien zelfs vanuit eerdere levens.

Dat roept een belangrijke vraag bij mij op. Heb ik eigenlijk wel een vrije wil? Of reageer ik vooral vanuit gedrag dat al in mij aanwezig is? Is mijn leven dan niets meer dan de uitkomst van alles wat ik heb meegekregen?

Persoonlijk geloof ik dat dit niet zo is.

Voor mij is DNA juist een soort basis. Een fundament dat ervoor zorgt dat een nieuw leven kan ontstaan, groeien en overleven. In de natuur zie ik dat terug als instinct. Dieren en planten leven grotendeels vanuit dat instinct. Wij mensen hebben daarnaast nog iets anders gekregen: zelfbewustzijn.

Juist dat zelfbewustzijn maakt voor mij het verschil. Ik kan nadenken over mijn gedrag. Ik kan mezelf vragen stellen. Ik kan ontdekken waarom ik op een bepaalde manier reageer. En misschien kan ik er zelfs voor kiezen om anders te handelen.

Natuurlijk lukt dat niet altijd. Als ik naar de wereld kijk, zie ik dat we daar als mensheid nog veel in te leren hebben. Toch geloof ik dat we ons blijven ontwikkelen. Stap voor stap.

Vanuit mijn spirituele visie geloof ik bovendien dat een ziel niet zomaar bij willekeurige ouders terechtkomt. Ik denk dat ik word aangetrokken tot ouders waarvan de eigenschappen, talenten en uitdagingen aansluiten bij de levenslessen die mijn ziel wil ervaren. Niet als straf, maar als mogelijkheid om verder te groeien.

Misschien heeft mijn vader bepaalde eigenschappen die mij iets willen leren. Misschien heeft mijn moeder juist kwaliteiten of moeilijkheden die mij helpen om mezelf beter te begrijpen. En andersom geloof ik ook dat een kind iets komt brengen aan zijn ouders. We helpen elkaar groeien, vaak zonder dat we ons daarvan bewust zijn.

Dat betekent niet dat ik iedere moeilijke situatie direct moet uitleggen als een levensles. Zo eenvoudig is het volgens mij niet. Als ik geen contact meer heb met mijn vader of moeder, hoeft daar niet één duidelijke verklaring achter te zitten. Soms denk ik dat we te snel op zoek zijn naar een antwoord, terwijl de echte betekenis pas veel later zichtbaar wordt.

Ook geloof ik niet dat een levensles altijd alleen over liefde, licht of positiviteit gaat. Soms vraagt het leven juist of ik mijn donkere kanten onder ogen durf te zien. Verdriet, boosheid, angst en teleurstelling horen net zo goed bij mijn ontwikkeling. Pas als ik beide kanten accepteer, ontstaat er ruimte om werkelijk te groeien.

Daarom probeer ik mezelf niet voortdurend te analyseren. Dat is niet vol te houden. Wel probeer ik steeds kleine stapjes te zetten. Iedere keer een beetje eerlijker naar mezelf te kijken.

Misschien is dat ook wat er bedoeld wordt met loslaten.

Niet loslaten van wie ik ben, maar loslaten van alles waarvan ik ben gaan geloven dat ik het móét zijn. Van aangeleerd gedrag. Van oude overtuigingen. Van patronen die ik heb meegekregen, zowel materieel als – in mijn beleving – energetisch.

Want misschien ontdek ik pas wie ik werkelijk ben, wanneer ik durf los te laten wie ik dacht te zijn.

En als ik dan opnieuw naar mezelf kijk, zie ik misschien eerst een vreemde. Iemand die ik nog helemaal niet ken.

En juist dan kan ik glimlachen en zeggen:

"Hallo wereld... ik ben."

 Bedankt voor het lezen van dit artikel. Ik waardeer delen, ook als je mijn vlog wilt delen. 

W.O.L.

Wisdom Oppertunity Love