TIJD – THE INFINITY CROSSING

TIJD als de klok niet meer

een optelsom verzamelt

van alle rondes,

als een spiegel van de zon

wiens wijzers onze

levensbladeren omwentelen,

fluistert in de stilte

verborgen tijdloos

tussen twee tijdseenheden

en een bijna onverstaanbaar geluid.een enkele zin

weet ons uit de starheid

van vergankelijkheid te halen,

uit het moment:

‘het is zover.’als een herhaling

echoën de woorden door mij heen,

van niet‑opmerkbaar

tot in elke vezel

van mijn ziel.tot begrip ontwaakt.

ik hoef het niet meer te zijn:

de zoon van,

de broer van,

zoveel gezichten.het is zover

om mezelf weer te zijn,

van voor elke geboorte

tot het begrip

waaruit ik ontwaak.De eerste verdiepingen precies daar

waar TIJD zichzelf opgeeft,

waar stilte een poort wordt

en licht zich vouwt

in een kruispunt van werelden,

opent zich de doorgang

die geen richting kent.TIJD wordt dunner,

doorlaatbaar,

alsof elke seconde

haar eigen contour verliest

en zich terugtrekt

tot een trilling

die alleen nog wil herinneren

wat nooit is begonnen.THE INFINITY CROSSING

is de adem tussen twee universa,

een drempelloze ruimte

waar begin en einde

elkaar herkennen

als oude vrienden.een veld

waar elke seconde oplost

in de trilling van het Al,

waar het eerste uur

zich losmaakt van zijn naam

en het laatste uur

zich terugvouwt

tot oorsprong.daar

wordt TIJD gedragen

als een zachte stroom

die niet vooruit

en niet terug beweegt,

maar naar binnen.een fluistering

die zegt:

‘je bent terug.’en ik voel het:

de ronding van het licht,

de spiraal die mij

door alle levens heen

heeft bewogen,

komt tot rust

in dit ene besef:ik ben weer

wie ik altijd was.De tweede verdieping – dieper dan tijdmaar achter dit besef

ligt een nog stillere ruimte,

een die zich niet toont

aan wie zoekt,

maar aan wie durft

te verdwijnen.hier

wordt TIJD niet alleen opgeheven,

maar herkend

als een sluier

die ooit nodig was

om vorm te kunnen dragen.TIJD wordt hier

een echo van iets groters,

een zachte herinnering

aan een ritme

dat wij ooit volgden

zonder het te weten.THE INFINITY CROSSING

wordt dan geen kruispunt,

maar een cirkel

die zichzelf opent

in lagen van bewustzijn

die wij ooit

als sterren droegen.en in die lagen

ontmoet ik mijzelf

als een echo

van vóór de eerste adem,

als een trilling

die wist

dat elke geboorte

slechts een sluier was

over een reeds bestaand weten.ik zie

hoe mijn gezichten

door levens heen

als bladeren

aan dezelfde boom

hebben gehangen,

elk een seizoen,

elk een verhaal,

elk een poging

om het ene licht

te begrijpen.en nu,

in deze diepte,

vallen ze zacht

van mij af.niet als verlies,

maar als thuiskomst.De derde verdieping – onder de dieptewanneer ik verder daal

dan de stilte zelf,

waar geen gedachte

meer een vorm heeft,

waar geen herinnering

nog een richting kent,

ontvouwt zich een ruimte

die niet langer

met woorden te benaderen is.hier

bestaat geen ik,

geen jij,

geen wij,

maar een veld

dat alles draagt

zonder het te bezitten.TIJD is hier

geen beweging,

geen meting,

geen grens,

maar een afwezigheid

die eindelijk

haar ware aard toont:een openheid

waarin alles

tegelijk ontstaat.THE INFINITY CROSSING

wordt hier

een thuiskomst

in de oorsprong

van elke oorsprong.een plaats

waar het eerste verlangen

zich ooit vormde,

waar de eerste trilling

zich splitste

in licht en leven,

waar de ziel

haar eigen naam

voor het eerst fluisterde.en in dat fluisteren

hoor ik mezelf

zoals ik was

voor elke geboorte,

voor elke reis,

voor elke stap

door tijd en vorm.ik hoor

de oerklank

die mij ooit riep

uit het niets,

niet om iemand te worden,

maar om te herinneren

dat ik al was.en in die herinnering

valt alles weg

wat ik ooit droeg,

alles wat ik ooit moest zijn,

alles wat ik ooit dacht

te moeten worden.wat overblijft

is een helderheid

die geen richting kent,

een aanwezigheid

die geen naam draagt,

een liefde

die geen begin heeft

en geen einde zoekt.het is zover.ik keer niet terug,

ik ontwaak.

🙏 W.O.L.
Wisdom Opportunity Love
Marco Punt