ZIELENPIJN (THE INFINITY CROSSING)

 

ZIELENPIJN

THE INFINITY CROSSING

Een gedicht geschreven door mij — heden

ZIELENPIJN

Dwarrelend in rondjes,

bestemmingsloos,

onthutseld,

noch beneden, noch boven

te vinden.

Een richtingloos verhaal.

Maar als het lot,

als een stiekem

zelfgemaakte keuze,

het dwarrelende stuk papier,

als een losgescheurd hoofdstuk

van een levensverhaal,

het boek weer weet

te lijmen,

kent kaft en index

tot de laatste bladzijde.

Het einde van het verhaal

vindt zijn vrede;

een rustend hart

in het weer willen lezen

van alle verloren woorden.

Geeft elke strijd

een rust in eenvoud,

met als eindwoord:

ik laat je LOS.

---

THE INFINITY CROSSING

Want niets

wat werkelijk heeft liefgehad,

verdwijnt.

Het verandert slechts

van vorm.

Zoals water

de wolk wordt,

de wolk

weer regen,

de regen

een rivier,

en de rivier

uiteindelijk

de oceaan herkent

waaruit zij ooit geboren werd.

Zo reist de ziel.

Niet in rechte lijnen.

Niet gevangen

in begin of einde.

Maar in cirkels

die steeds wijder worden,

tot zelfs de horizon

te klein blijkt

voor haar bestemming.

Ik dacht

dat ik gevallen was.

Maar misschien

was ik slechts

aan het leren vliegen

zonder vleugels.

Misschien

was iedere breuk

een geheime deur.

Misschien

was iedere nacht

een tempel

waarin het licht

geduldig wachtte

tot mijn ogen

zich herinnerden

hoe sterren geboren worden.

Want sterren

ontstaan niet

ondanks de duisternis.

Zij ontstaan

erin.

En zo ook

de ziel.

Niet ondanks

haar pijn,

maar dankzij

haar bereidheid

om niet langer

voor zichzelf

te vluchten.

Ik liep

door landschappen

die niemand zag.

Woestijnen

van stilte.

Bossen

van herinneringen.

Rivieren

gevuld met namen

die alleen

mijn hart

nog fluisteren kon.

Iedere stap

voelde als afscheid.

Iedere adem

als een vraag.

Iedere traan

als een spiegel

waarin de Eeuwigheid

mij aankeek.

Wie ben jij,

wanneer alles

wat je dacht te zijn

van je afvalt?

Wie ben jij,

wanneer zelfs

je verdriet

geen naam meer draagt?

Wie ben jij,

wanneer stilte

je enige taal wordt?

Toen hoorde ik

geen stem,

maar een weten.

Dieper

dan woorden.

Ouder

dan tijd.

Zachter

dan licht.

"Jij bent nooit

verloren geweest.

Je was alleen

onderweg

naar jezelf."

En plotseling

werd de pijn

geen vijand meer.

Zij werd

een oude meester,

die mij

zonder één woord

had geleerd

hoe liefde

zichzelf hervindt

wanneer bezit

verdwijnt.

Want liefde

wil niet vasthouden.

Liefde

wil herinneren.

Zij bouwt

geen gevangenissen.

Zij opent

vensters.

Zij schrijft

geen eindes.

Zij ademt

eeuwigheid.

Daar,

op de grens

tussen zichtbaar

en onzichtbaar,

ontmoette ik

de Infinity Crossing.

Geen brug

van steen.

Geen poort

van goud.

Maar een levend veld

van bewustzijn,

waar iedere ziel

haar masker neerlegt

en eindelijk

thuiskomt

in haar eigen

oorspronkelijke licht.

Daar bestond

geen verleden.

Geen morgen.

Geen klok.

Geen angst.

Alleen

het oneindige

nu.

Ik zag

hoe duizenden levens

slechts één ademhaling waren

van het Universum.

Hoe iedere ontmoeting

al eeuwen

op zichzelf

had gewacht.

Hoe iedere wond

een opening bleek

waardoor mededogen

de wereld binnenkwam.

Hoe iedere traan

het zout droeg

van een oceaan

die nooit

gescheiden is geweest.

Ik zag

mijn schaduw

mij omhelzen.

Niet langer

als tegenstander,

maar als vergeten broer.

Ik zag

mijn angsten

hun wapens neerleggen,

omdat liefde

niet vecht

tegen wat bang is,

maar het

naar huis begeleidt.

En ik begreep

dat vergeving

geen cadeau is

voor de ander.

Vergeving

is de sleutel

waarmee de ziel

haar eigen cel

weer opent.

Wat ik verloor,

bleek nooit

werkelijk verdwenen.

Het had slechts

een andere frequentie

gekozen.

Een andere vorm

van aanwezigheid.

Want afwezigheid

bestaat niet

voor wat

in liefde

is geschreven.

Alles

wat werkelijk

is bemind,

blijft.

Niet altijd

in handen.

Maar altijd

in het hart

van de Schepping.

Ik zag

dat iedere mens

een wandelende sterrenpoort is.

Een adem

van het Oneindige.

Een bladzijde

uit een boek

dat nooit

wordt voltooid,

omdat de Auteur

zelf

Eeuwigheid is.

En iedere ziel

schrijft verder,

zelfs wanneer

de inkt

onzichtbaar wordt.

Toen legde ik

mijn vragen neer.

Niet omdat

ik alle antwoorden kende.

Maar omdat

ik eindelijk vertrouwde

op het Mysterie.

Want het Mysterie

hoeft niet

begrepen te worden.

Alleen

bewoond.

Zoals de zee

de golf draagt.

Zoals de hemel

de vogel.

Zoals stilte

het gebed.

Zoals liefde

de ziel.

Ik knielde

voor niets

en tegelijk

voor alles.

Voor de adem

die mij draagt.

Voor het licht

dat zelfs

mijn donkerste kamers

kent.

Voor de Hand

die mij vasthield,

zelfs toen

ik dacht

dat ik alleen viel.

Daar

liet ik los.

Niet uit vermoeidheid.

Niet uit nederlaag.

Maar uit vertrouwen.

Ik liet los

wat nooit

van mij geweest was.

Ik liet los

wie ik dacht

te moeten zijn.

Ik liet los

de behoefte

om het leven

te controleren.

Ik liet los

de angst

voor het onbekende.

En precies

op dat moment

droeg het onbekende

mij.

Ik werd

geen ander mens.

Ik herinnerde mij

wie ik altijd

al was.

Een vonk.

Een adem.

Een reiziger.

Een getuige.

Een geliefde

van het Oneindige.

Nu wandel ik

niet langer

op zoek

naar het licht.

Ik wandel

als deel

van het licht.

Mijn stilte

is geen leegte.

Mijn stilte

is een kathedraal

waarin sterren

hun psalmen zingen.

Mijn hart

is geen wond meer.

Mijn hart

is een poort

waardoor liefde

blijft binnenkomen.

Iedere zonsopgang

is een nieuw verbond.

Iedere zonsondergang

een heilige overgave.

Iedere ontmoeting

een herinnering.

Iedere afscheid

een verborgen begroeting.

Want niets

gaat werkelijk weg.

Alles

keert terug

naar de Bron

waar liefde

haar eerste naam

ontving.

En wanneer

de laatste bladzijde

van dit aardse hoofdstuk

zich sluit,

zal ik niet vragen

waarom.

Ik zal glimlachen

naar alles

wat mij gevormd heeft.

Naar iedere breuk.

Iedere val.

Iedere omweg.

Iedere verloren droom.

Iedere ontmoeting.

Iedere stilte.

Iedere ziel.

Want zij brachten mij

naar hier.

Naar de Infinity Crossing.

Waar geen dood bestaat,

maar alleen

thuiskomen.

Waar geen afscheid bestaat,

maar alleen

een andere vorm

van ontmoeten.

Waar geen tijd bestaat,

maar alleen

de adem

van Eeuwigheid.

En daar,

waar sterren

hun namen verliezen,

waar liefde

geen tegenover kent,

waar de ziel

doorzichtig wordt

voor het Goddelijke,

fluister ik,

zonder angst,

zonder spijt,

zonder verlangen

naar gisteren:

Ik laat je los.

Omdat liefde

geen bezit is.

Omdat liefde

geen einde kent.

Omdat liefde

zichzelf

in iedere ziel

blijft herkennen.

Ik laat je los

zoals de hemel

de vogel draagt.

Zoals de oceaan

de rivier ontvangt.

Zoals de dageraad

de nacht

niet vernietigt,

maar voltooit.

Ik laat je los,

opdat wij

elkaar terugvinden

waar geen namen

meer nodig zijn.

Waar geen tranen

meer spreken.

Waar alleen

Liefde

blijft.

Altijd.

Oneindig.

Amen.

---

BERUSTEN

🙏 W.O.L.

Wisdom • Opportunity • Love

© Marco P.