REIS (gedicht - poem)


 

REIS

Vingers hielden de jouwe vast.

Langzaam maakte deze klittenbol zich los.

En als onze laatste vingers elkaar

nog even weten te raken,

kijken we op.

Ontwaakt uit diepe gedachten

worden we wakker

met tranen in onze ogen,

een glimlach verscholen

en zoveel wat we nu begrijpen.

Zonder woorden geschreven in ons hart

klopt hetzelfde gevoel

als een mooi instrument in onze ziel.

En nu we elkaar langzaam niet meer aanraken,

verdwijn ik met de wind,

ga ik alvast vooruit,

aan elk zicht onttrokken,

maar altijd verbonden.

Liefde als kracht.

Ik laat los om te kunnen ontvangen:

een route van ons eeuwig hart.


🙏 W.O.L.
WISDOM OPPORTUNITY LOVE







Reacties

Populaire posts van deze blog

The Infinity Crossing VI: Het punt waar alles elkaar ontmoet

8 Tekenen van een geest die anders denkt dan de massa

7 Geheime Redenen Waarom Je Jonger Lijkt dan je Leeftijd