SPIEGELBEELD

​trillende wimpers

en een even scheve blik

Verborgen klanken

die woorden willen vormen

boven een drempel van vrees

en zoveel kracht

ga ik door

of kijk ik weg

beslissingen die niet vallen

hoor ik zoveel woorden

als ik plots toch terugkijk

'hé hallo' zeggen stamelende woorden

vingers die rimpels zachtjes aanraken

op een verweerd gezicht

'wat ik altijd wilde zeggen'

komt als een herboren vraag

met een blik niet meer vaag

'waarom als vlucht,

egocentrisch blijven staan,

omdat je ooit de eerste stappen

op andermans verdriet

hebt moeten delen'

als ogen die spreken

woorden

worden begrepen door het hart

verstommen fluisteringen

van de nacht

stampvoetend

niet als een klein kind

maar juist in het bewust er mogen zijn

voor niet de wereld

alleen 

voor mijn eigen echo

het hart van mijn ziel

als ik verder kijk

en naast al het verdriet

de liefde en overwinning

herkend en erkend worden

door het willen zien

van ook de pracht

van een onsterfelijke jeugdigheid

die straalt in elke rimpel

verdwijnt niet meer die lach

ondanks het leed

het egocentrische

in het menselijk ras

zie ik niet alleen ellende

in een nimmer te leren les

maar ook die hervonden kijk

naar het zelfbeeld

in de spiegel van het leven

​W.O.L.