The IFINITY CROSSING _ het vervolg

In basis is de theoretische uitleg niet moeilijk ui te leggen. Het begint pas moeilijker te worden als je dit in het huidig wereld beeld van nu wilt toepassen. En nog helemaal lastig wordt het als je je eigen leven (en gedrag) er naast wilt leggen. Om nog even op een hele simpele manier de basis uit te leggen:

Stel je voor de oerknal waar alles in is ontstaan. Vanuit het ‘niets’ een iets wat als massa ging uitzetten in wat wij nu het universum (of kosmos) noemen. Hoe lang we lang onderweg zijn wordt uitgelegd op een:

·        Wetenschap;

·        Spiritueel;

·        Holisme;

·        Noetische wetenschap (studie van bewustzijn, geest en spirituele ervaring);

·        Integrale filosofie;

·        Geloof.

Natuurlijk als je deze opsomming bekijk zul je vast nog een hoop termen en groeperingen kunnen noemen die daar ook tussen zouden moeten staan. Ik zal dat niet tegen spreken maar naar mijn mening hebben deze onderdelen het grootste draagvlak waar wij mee te maken hebben (direct of indirect).

In een oneindig draagvlak leven wij in een werkelijkheid die we langzaam beginnen te begrijpen. En dat op een zeer laag drempel niveau omdat het nog geen eens de echte volledige basis elementen zijn waar we uit zijn ontstaan. Maar hoe ver we ook onderweg zijn dat maakt niet zoveel uit. Omdat het uiteindelijk om het eindpunt gaat wat komen zal. Noem dit ‘het einde der tijden’. De uitleg maakt niet zoveel uit maar in eens schijnbaar oneindig principe komt er toch ooit een einde aan. Hoe oneindig is alles dan eigenlijk? Begrip eeuwigheid moeten we dat maar op de koop toenemen omdat dit dus eigenlijk niet zou bestaan? Kijk dat is precies het punt waar The Infinity CROSSING met zijn verhaal komt met een uitleg over wat dit in basis inhoud.

TIJD

·        Tijd en ruimte bestaat slechts op ‘ons’ niveau. Op een ander niveau (hoger aldus ook lager) functioneert tijd heel anders.

·        Begrip ruimte is vaak op een directe manier verbonden met tijd maar dat is niet op elke niveau. Even vaak functioneert ruimte zonder het begrip tijd. Of is de samenhang geheel anders dan wij nu geleerd hebben (en kunnen meten).

OERKNAL TOT EINDE DER TIJDEN

·        De oerknal kan je visualiseren als een grote uitbarsting van energie. Die op een directe manier verbonden staat met het moment van de einde der tijden (voor het gemak nemen we het begrip Armageddon hiervoor ter verduidelijking);

·        Deze energie stroom is een horizontale stroom waarin er dus geen sprake is van tijd en ruimte zoals wij dat ervaren. Het moment van de Oerknal tot de Armageddon speelt zich af in een moment. Maar het eindpunt moet je zien als een kop van een slang die in zijn eigen staart bijt. Het eeuwigheid principe huist in het feit dat na de Armageddon weer de Oerknal opkomt. En er opnieuw een horizontale energie stroom ontstaat. Alles in het leven begint als het ware op een moment tegelijk. Waar is dan de ruimte en de tijd?

VERTICALE ENERGIE STROOM

·        De Horizontale energie stroom is voornamelijk gericht op energetische deeltjes. Stoffelijke deeltjes zijn er wel maar een ander niveau. De Verticale energie stroom heeft bewust allerlei lagen in zich waarin het trilling gehalte anders functioneert.

·        Simpel in uitleg kan je dit met drie niveaus aanduiden: Grof stoffelijk; Stoffelijk en Fijn stoffelijk. Grof stoffelijk ligt qua werkelijkheid niveau lager dan ons niveau. Terwijl het  fijn Stoffelijk niveau zich juist op een trede hoger bevind.

·        Op al deze niveaus is er tijd en ruimte. Ze functioneren wel anders tot elkaar maar ze zijn onderdeel in deze verticale stroom. Met weer simpel als uitleg dat we kunnen worden geboren. Een leven kunnen meemaken. En mogen sterven. Er is namelijk een afbakening nodig van ons volledig bewustzijn. Omdat we in deze staat door ervaring in geboorte; sterfte; hergeboorte ons kunnen ontwikkelen. Een zeer oude uitleg is op een iets occultistisch niveau is dat er ooit licht ontstond. Maar dit licht was niet bewust van zich zelf. Daarom koos het licht ervoor om naar de duisternis te dalen. Zodat het doormiddel van het leiden zelfbewustzijn kon ontwikkelen. Met uiteindelijk het doel om het Goddelijk concept in ons te kunnen herkennen. Dit is de reis van leven op cel niveau naar plantaardig niveau. Tot dierlijk instinct en uiteindelijk zelfbewustzijn. Het is een reis die we mee maken op het verticaal niveau.

Diagonaal

Tijd en ruimte is tussen als die stoffelijke niveaus anders in te delen. Maar ook op ‘ons’ niveau kan dit anders worden aangestuurd. Binnen onze realiteit bestaat er nog andere mogelijke realiteiten. Die anders verlopen afhankelijk van een mogelijke keuze die we wel of niet maken.

Het kruispunt

Op een kruispunt komen alle wegen samen. Als ik dat zo eventjes zegt heb ik geen ongelijk toch? Het ankerpunt van de Verticale stroom, De Horizontale stoom en de Diagonale stromen komen in dit kruispunt samen. Het is een bewustzijn concept waarin een totaal overzicht is van eigenlijk alles. Van de oerknal tot de Armageddon (en weer opnieuw). Tot tijd en ruimte, wetmatigheden en alle diagonale aspecten die kruislings verbonden zijn met de Verticale en Horizontale stromen. Alles komt tot elkaar. Het is een beleving waarin alle tegelijk is. Waarin alles ontstaat. Tot elk leven en elk moment in elke ruimte en tijd (en dimensie). Alles gebeurt eigenlijk op hetzelfde moment steeds. Alle kennis is ook aanwezig op een centraal punt waarin alles samen komt.

Als mensen hier bewust van worden kan dit een inkijk geven in incarnatie. Incarnatie volgt wel tijd en ruimte maar is niet gebonden aan de chronologische volgorde die wij ervaren. Een vorig leven hoeft in onze tijdsbeleving niet perse een tijd moment te zijn van bijvoorbeeld in de 18^e eeuw. Een leven die je heb doorgemaakt kan je ook opnieuw meemaken. Je wordt als het ware geboren op het zelfde moment. Alleen kan het anders verlopen afhankelijk van de keuzes die je op dat moment maakt. Incarnatie is op een heel hoog niveau in ons een zelfbewuste keuze. Ook welke leer doelstellingen wij omarmen. Er is wel een Goddelijk principe waar alles uit is ontstaan. Maar er is geen verlosser die je vergeving geeft en voor je zorgt. Je als het ware leid. Er is geen duister figuur wat je straft en meeneemt naar de donkerste gevangenissen: noem het de hel. We straffen en vergeven uiteindelijk ons zelf. En dat is een stuk zelfbewust zijn wat in ontwikkeling is.

De leer op The Infinity Crossing is een beleving als moment waarin je bewust kan worden wat je in je zelf draagt. Als ook de band die we hebben met het oneindigheidsprincipe. Op dat niveau is kennis aanwezig van elk moment. Nu daar iets uit halen om goede veranderingen (in jezelf of in de wereld) is mogelijk. En weer een sturing op het diagonaal niveau.

VERVOLG

Wat is dan het vervolg? Als het goed is heb je nu een goed beeld van The Infinity Crossing. De horizontale stroming met het verticaal niveau. Tot de diagonale verbindingen. Het vervolg zit hem in totaal andere realiteit's begrippen. We weten maar weinig over de echte samenhang in tijd en ruimte. Beginnen nu als jong en onervaren ras onze eerste stappen omhoog te zetten  qua kennis. Maar uiteindelijk is er een realiteit die gedragen wordt door deze levensstroom. Die samen komt in een perfecte balans op een kruispunt.

Er zijn ook totaal andere realiteiten. Die compleet anders zijn dan we nu nog kunnen beseffen. Dit is een andere stroom met zijn eigen kruispunt. Zie het gelijk maar breder in andere stromingen die op energetisch niveau allemaal een eigen kruispunt hebben. Maar die tegelijk op een ander niveau toch ook met elkaar verbonden zijn. Met een kruispunt die alle verschillende soorten realiteiten bevat. De reis naar ons Goddelijk principe is namelijk net verbonden aan alleen onze realiteit. De echte reis gaat veel verder. 

Caleidoscoop effect

In 1816 heeft de Schotsen natuurkundige Sir David Brewster de Caleidoscoop uitgevonden. Om in 1817 patent recht op de krijgen op zijn uitvinding Het is een Griekse naam wordt voort brengt: 

- Kalos = mooi

- Eidos = vorm

- Skopein  /scopos = kijken

In simpele woorden: Kijker naar mooie vormen. Ik heb heel veel leuke weetjes kunnen vinden op de website https://brewstersociety.com/kaleidoscope-university/sir-david-brewster/. 

Toen ik las over Sir David Brewster, de uitvinder van de caleidoscoop, bleef ik niet hangen bij de techniek alleen. Natuurlijk vind ik het bijzonder dat hij in 1816 een eenvoudig instrument ontwikkelde waarmee gekleurde stukjes glas, spiegels en licht telkens weer nieuwe patronen vormen. Wat mij vooral raakte, was dat zijn uitvinding veel meer lijkt te vertellen dan alleen een technisch verhaal.

Mijn eerste reactie was technisch. Ik wilde begrijpen hoe het werkte. Welke spiegels gebruikte hij? Waarom veranderen de patronen als je draait? Dat is vaak mijn natuurlijke nieuwsgierigheid. Achter bijna iedere uitvinding zit iemand die een probleem probeert op te lossen of een verschijnsel beter probeert te begrijpen. Brewster was gefascineerd door licht en optica, en vanuit die fascinatie ontstond iets nieuws.

Maar naarmate ik er langer over nadacht, zag ik ook een maatschappelijk verhaal. Een caleidoscoop heeft op zichzelf weinig praktisch nut. Toch heeft hij generaties lang mensen verwonderd. Kinderen, ouders, kunstenaars en uitvinders hebben ernaar gekeken en steeds weer iets anders gezien. Soms hoeft een idee niet direct productiever, sneller of efficiënter te maken. Soms heeft een idee waarde omdat het verwondering, creativiteit en verbeeldingskracht stimuleert.

En daar begon voor mij een derde gedachte. Wanneer ik door een caleidoscoop kijk, zie ik eigenlijk steeds dezelfde onderdelen. Er komen geen nieuwe stukjes glas bij. Toch ontstaat er telkens een ander beeld. Het verschil zit niet in de onderdelen, maar in het perspectief.

Dat herken ik ook in het dagelijks leven. We denken vaak dat er eerst iets moet veranderen voordat wij iets nieuws kunnen ervaren. Een andere baan, een ander project, een andere omgeving. Maar soms zijn alle ingrediënten al aanwezig. Het enige wat nodig is, is dat we het geheel vanuit een andere hoek bekijken.

Misschien is dat wel de reden waarom de caleidoscoop meer dan tweehonderd jaar later nog steeds fascineert. Niet omdat het een ingewikkeld technisch apparaat is, maar omdat het ons iets laat zien over hoe wij naar de wereld kijken. De werkelijkheid bestaat uit dezelfde elementen, maar een kleine draai kan een compleet nieuw patroon zichtbaar maken.

Dat vind ik misschien wel de mooiste les van Brewsters uitvinding. Wat begon als een onderzoek naar licht en spiegels, groeide uit tot een herinnering dat verandering niet altijd ontstaat door nieuwe dingen toe te voegen. Soms ontstaat vernieuwing simpelweg doordat we anders leren kijken.

Caleidoscoop-effect versus The Infinity Crossing

The Infinity Crossing is een mooi model om eerst de volledigheid te kunnen uiten, om vervolgens terug te gaan naar de basis: "ons eigen gedrag". Om jezelf te kunnen 'ontdekken' en meer zelfbewustzijn te kunnen ontwikkelen, is het kunnen zien van een volledige weergave belangrijk. Zo kun je de eerste kleine stapjes herkennen die je zelf moet nemen.

Hoe groots The Infinity Crossing ook is, het is 'maar' een realiteit. Een realiteit die zijn geldigheid heeft in alle lagen. Alleen hoe je deze realiteit waarneemt, is gebonden aan het niveau waar je bent. Het systeem vanuit het kruispunt doorleven is een streven. Maar het is geen eindpunt. Want naast onze realiteit stroom (om het zo simpel uit te drukken), is er nog een andere stroom met als het ware een eigen unieke realiteit, die qua wetmatigheden totaal anders is dan die van ons. Met zijn eigen kruispunt.

En hier zit ook een oneindigheidsprincipe aan vast. Het aantal energiestromen vormt samen een soort buis, met in het midden van de buis een universeel kruispunt waar alle 'losse' kruispunten mee verbonden worden. Een aantal totaal verschillende realiteit vormen die hun eenheid vinden in een centraal kruispunt!

Als je dit idee tot je neemt en de grootsheid probeert te voelen (wat haast nog niet mogelijk is), moet je dit idee vergelijken met een caleidoscoop. Deze zogenoemde buis met een centraal universeel kruispunt is onderdeel van een nog groter principe.

Dit kun je nu alleen visualiseren door een caleidoscoop tot je te nemen en er gewoon doorheen te kijken. Terwijl je draait en alle kleuren ziet bewegen en in elkaar opgaan, om andere vormen (lees: realiteiten) te vormen binnen een oneindigheidsprincipe.

Dan is alles om je heen toch zo klein. En tegelijk zo fantastisch dat je denkt gebonden te zijn aan de beperkingen van lichaam en geest. Terwijl dit juist een illusie is. Omdat het echte Gods principe van de mens verweven is in het gehele caleidoscoop-effect.

The Infinity Crossing kan zich in zijn oneindigheid aan je openbaren, als je dat wilt, hoe klein deze stapjes ook zullen zijn. Zelfbewust verder gaan op de reis die je lang geleden bent begonnen, maakt alles zoveel mooier.

Tot de volgende keer?

W.O.L.
Wisdom Opportunity Love