Als ik denk...(Gedicht)

 

Als ik denk...

​Swingend gaat het alle kanten op.

Speels als ik het uit mijn vingers loslaat.

Heus, die krul was gewoon verdwaald.

Als het een gezicht had,

was de uitdaging op zijn gelaat te lezen.

Als schaterlachen meedoen,

verzinnend een verhaal

met opborrelende lachmomenten...

Waar komen die allemaal vandaan?

Terwijl zoveel tranen

door nog meer gelach samenvallen,

is het de weerkaatsing van mijn eigen blik.

Een weerspiegelend vlak,

aangeraakt door een zonnestraal.

Weer schijnt mijn gezicht,

als een weerspiegeling overal.

​Moeite neemt nog de clown

die in mijn denken zat,

maar door het niet krijgen van zijn zin

verdwijnt hij uit mijn gedachten.

Terwijl de humor zachtjes opdroogt,

vertelt een kleine traan een zacht verhaal.

Mijn vingers tasten mijn gezicht af:

een onbekend terrein of een vergeten tijd.

"Hoe lang ook alweer?"

vraagt de traan aan de klok

die maar door blijft tikken,

diep in mijn eigen ziel.

​Als de traan het serieuze gezicht weet te vinden,

verdwijnen alle andere weerspiegelingen

en smelten ze samen tot één.

Hoe beter ik ook kijk,

hoe meer een levensverhaal zich verstrekt,

tot ik voorzichtig alles weer herken:

al mijn eigen stappen op deze route

die me hiernaartoe hebben geleid.

​En nu vraagt een serieuze blik:

Treuren om een komende dood?

Hoeveel vormen van sterven zijn er al geweest?

Is het echt een overgang in stilte,

wegkwijnend van het leven,

terwijl de weinig overgebleven mensen

achterblijven, starend naar een komend graf?

​Maar net voordat de radeloosheid

zijn blues wil zingen, hoor ik het echte lied.

Sleutels bij elke klank; met een wijdere blik

zie ik weer wat ik mijn leven lang had gemist.

Nooit verloren zijn we elkaar.

Heel even vergeten in een tijdelijk leven,

komt het tot mij met weer een kleine lach.

​🙏W.O.L.
WISDOM OPPORTUNITY LOVE
Een gedicht van Marco Punt