Knipperende bladeren van toen
Knipperende bladeren van toen
Zacht geritsel doorbreekt de stilte,
als ik daar zo loop.
Gedragen door een zachte wind,
alsof een zacht gefluister hoorbaar wil worden.
Een hallo?
Een groet?
Of gewoon een blik die mij weet te vinden?
Is daar nu een lichte omhelzing?
Als bladeren op een herfstdag
neerdalen naar beneden,
geeft elke zucht van de wind
mijn emoties,
het gefluister van mijn hart,
een ritselend geluid.
Waar ik de verdorde bladeren
even leven schenk,
raakt het gefluister van dit stille leven
mij tot in de diepte.
"Hoe lang geleden
schuifelde ik voorzichtig hier rond?
Een kleine jongen
wiens ogen net de wereld beter bekeken,
ervaarde hoe het leven verdergaat.
Sterkte verborgen door de aarde,
vergeten in de diepte."
Is het nu zoveel jaren later,
waar besef zich weer mag laten zien
tijdens deze wandeldag,
op een o zo mooie herfstdag?
Zal hier ooit iemand voor mij
deze dans voeren
met al die vallende bladeren?
Als tijdens de herfst
de eerste koude wintermaanden
zich laten tonen,
blijf ik dan nog in iemands hart?
Of ben ik na een moment gewoon vergeten,
als een laatste gefluister,
niet meer hoorbaar in de nacht?
En als je dan ooit,
na een lentedag
en een zomer moment,
wandelt in de herfst,
zal jij dan het leven ook beseffen
zoals het nu tot mij komt?
Wordt wie ik was
weer even wakker in je hart,
als we elkaar op een nieuwe dag
weer terugzien?
Een hemelse lach.


Reacties
Een reactie posten
Een reactie zou mooi zijn...