Knipperende bladeren van toen

 


Knipperende bladeren van toen


​Zacht geritsel doorbreekt de stilte,

als ik daar zo loop.

Gedragen door een zachte wind,

alsof een zacht gefluister hoorbaar wil worden.

Een hallo?

Een groet?

Of gewoon een blik die mij weet te vinden?

Is daar nu een lichte omhelzing?

​Als bladeren op een herfstdag

neerdalen naar beneden,

geeft elke zucht van de wind

mijn emoties,

het gefluister van mijn hart,

een ritselend geluid.

Waar ik de verdorde bladeren

even leven schenk,

raakt het gefluister van dit stille leven

mij tot in de diepte.

​"Hoe lang geleden

schuifelde ik voorzichtig hier rond?

Een kleine jongen

wiens ogen net de wereld beter bekeken,

ervaarde hoe het leven verdergaat.

Sterkte verborgen door de aarde,

vergeten in de diepte."

​Is het nu zoveel jaren later,

waar besef zich weer mag laten zien

tijdens deze wandeldag,

op een o zo mooie herfstdag?

​Zal hier ooit iemand voor mij

deze dans voeren

met al die vallende bladeren?

Als tijdens de herfst

de eerste koude wintermaanden

zich laten tonen,

blijf ik dan nog in iemands hart?

Of ben ik na een moment gewoon vergeten,

als een laatste gefluister,

niet meer hoorbaar in de nacht?

​En als je dan ooit,

na een lentedag

en een zomer moment,

wandelt in de herfst,

zal jij dan het leven ook beseffen

zoals het nu tot mij komt?

Wordt wie ik was

weer even wakker in je hart,

als we elkaar op een nieuwe dag

weer terugzien?

Een hemelse lach.


​W.O.L.
WISDOM OPPORTUNITY LOVE
Een gedicht van Marco








Reacties

Populaire posts van deze blog

The Infinity Crossing VI: Het punt waar alles elkaar ontmoet

8 Tekenen van een geest die anders denkt dan de massa

7 Geheime Redenen Waarom Je Jonger Lijkt dan je Leeftijd