Lucht strijder (gedicht)
Lucht strijder
Ogen knijpen steeds harder,
Wind raast over,
een druk moment,
Als een offer voor de ziel
gaat mijn tocht verder.
Niet in blinde wanhoop,
want ogen die niets zien,
dan heb je altijd nog je hart.
Terwijl ik één word
als een element,
Deel ik me in ontelbare stukken.
Pijn raast uit mijn ziel,
stukken vol plezier
vinden hun eigen weg.
Troost en duisternis
als tere stroop
dwaalt uit mijn ziel.
En die liefde dan,
zo helemaal alleen,
Als vleugels van de duisternis,
de stille hoop van licht.
Laat het de allerlaatste resten los,
weg uit elk zicht.
Is het de leegte die ik ben?
En sterft de laatste razernij?
Waar zijn al die elementen?
Vraagt plots een verdwaalde zin,
Als een echo uit het verleden,
wijzend naar een morgen,
Geheel ontkleed,
als een naakte, pure ziel,
Ben ik beland tot de ware essentie
die mijn wezen onthult.
Al kijkend naar al die verwaaide resten,
open ik mijn ogen.
Een eerste herkenning
van mijzelf.
🙏 W.O.L.
WISDOM OPPORTUNITY LOVE
Een gedicht van Marco


Reacties
Een reactie posten
Een reactie zou mooi zijn...