Van Groepssport Naar Innerlijke Reis

Als je denkt aan een van de vele sporten waar we rijk mee zijn, is het logisch dat we een coach hebben. Deze coach traint de groep en zorgt ervoor dat ze succes zullen krijgen in hetgeen dat ze moeten doen. Is er sprake dat er altijd succes zal zijn? Nee natuurlijk niet, maar dat is juist weer een leermoment. In de sport is een bekende kreet: “vallen en weer opstaan”. Of wat dacht je van: “probeer van fouten te leren”.

Natuurlijk komen er nu allerlei gedachten op over spreuken en gezegdes die ermee te maken hebben, misschien zelfs betere dan deze twee voorbeelden. Maar het gaat erom dat de groep discipline ontwikkelt. Mentaal en lichamelijk moeten hand in hand groeien. Wat uiteindelijk het belangrijkste is, is het plezier om het te ondergaan. Sport is een vrijwillige bezigheid. Het mag er hard aan toe gaan om doelen te bereiken. Je mag elkaar motiveren, maar het blijft vrijwillig.

Is er meer leed dan plezier, dan is het juist een vorm van discipline om te durven stoppen. Zoek iets anders uit in sport of spel. Niemand blijft toch altijd dezelfde sport uitoefenen?

Terwijl ik dat schrijf, denk ik aan de vele renmomenten die ik onderga. Van snel en krachtig rennen op vooral korte afstanden, waar tijd een zwaarwegende factor is, tot lange afstanden waar rust en kalmte overheersen. Zoveel mensen die een run ondergaan, zoveel technieken zijn er. De een houdt van stilte — wat anderen dan weer saai vinden — en luistert liever naar muziek. Motiverende muziek doet je denken aan dance of trance, of misschien zelfs (happy) hardcore. Hardrock kan ook, om even de link te leggen met zware muzieksoorten die op geluidsniveau een diepe indruk maken op lichaam en geest.

Tempo muziek wordt vooral op korte afstanden gebruikt. Op lange afstanden kan het ook, maar er is een steeds groter wordende groep die op klassieke muziek rent. Zelf ren ik op spirituele pianomuziek. Oké, ik beken: soms ook op oudere nummers zoals Ain’t Got No / I Got Life van Nina Simone, of Tracy Chapman.

Voor mij is een run een emotie. Dat is de kracht waarop ik mijn run uitoefen, bijna op meditation niveau. Waarin je soms vergeet dat je aan het rennen bent. In stilte, op de muziek, met een training voor de ademhaling — juist om alle gedachten toe te laten. Zodat je die op afstand kunt analyseren: wat komt er boven, en waarom? Dit soort momenten vind ik prettig bij duurlopen.

Ik kom er sinds kort achter dat veel mensen op rustgevende muziek rennen. Of een andere sport beoefenen, zoals fietsen. Sporten zoals hardlopen kun je in een groep doen, maar meestal doe je het toch alleen. Dan ben je als het ware je eigen coach. Bewust of onbewust coach je jezelf. Hoe vaak denk je niet: Hoe lang zal ik nu rennen? De volgende kilometer even sneller. Zo meteen wat eten voor kracht.

Of in mijn geval: ik onderga een stroom gedachten over wat ik nu meemaak, of ooit heb meegemaakt. Je coacht jezelf voor de sport die je beoefent, of voor de persoon die je bent en de hindernissen die je wilt overbruggen. Of juist om te ontdekken welke hindernissen er in je leven zijn — dat is een kunst.

Zelfbewustzijn is en blijft een magische drempel om bewuster te worden van jezelf. Daarmee probeer je je eigen doelen te halen, met succes. Maar als ik daar genoeg van heb, ren ik gewoon zonder muziek. Of ik neem mijn tik en verdwijn in happy hardcore.

Wat dacht je van gewoon een paar weken niet sporten? Dan ga ik lekker op de Wii racen, om vervolgens met een glimlach in het café te verdwalen. De volgende ochtend wandel ik met een kleine kater door het bos met mijn vrouw. Daarna zoeken we een stad op om heerlijk te verdwalen in een van de vele winkels.

Er zijn genoeg uitdagingen om even alles te vergeten wat met jezelf te maken heeft. Of wat je meemaakt in groepsverband, zoals bij voetbal. Of handbal — dat is echt een harde sport. Geen zin? Dan gewoon stoppen. Een andere sport, of gewoon niets: het huisje‑boompje‑beestje‑niveau.

Elke sport en elk spel kun je beginnen of stoppen, of je het nu beheerst of niet. Of het plezier geeft of frustratie — je kunt de richting zelf bepalen. Maar dit kan niet als het gaat om jou als persoon. Je leven is geen spel waar je simpel even snel in kunt wisselen. Ja, als je te veel geld hebt misschien. Maar dan kun je van ‘leven’ wisselen, alleen zal het levensplezier nog steeds een neerwaartse spiraal ondergaan. Dat is vluchtgedrag.

De ‘gewone’ mens komt dan klem te zitten. Geen vooruitgang of achteruitgang — het bekende gezegde: “in cirkels blijven lopen zonder begin en einde”.

Er zijn veel mensen en groeperingen die troost kunnen bieden. Een van de eerste groeperingen zijn geloofsgemeenschappen. Elke gemeenschap die mensen wil helpen is een pluspunt in een maatschappij die steeds harder lijkt te worden.

Behoor je niet tot een geloofsgemeenschap, dan zijn er veel deskundigen met een goede kijk op de menselijke psyche. Van geloof naar psyche zijn twee uitersten die hulp bieden. Wat steeds meer opkomt, zijn mensen die helpen onder de noemer spiritualiteit.

Zo kun je bijvoorbeeld, als je rust wilt, naar een afgelegen land gaan dat nog vol natuurlijke schoonheid zit en niet is weggevaagd door de moderne samenleving. Een plek waar je heerlijk tot rust kunt komen, of kunt deelnemen aan meditatie momenten. Dat is te vinden in Albanië, een locatie die nu ontdekt wordt. Een Nederlands stel heeft daar een mooie betrekking en wil graag hun link delen zodat je meer over hen kunt te weten komen:

https://www.team-era-b2b.nl/

Al deze mensen hebben stuk voor stuk een unieke waarde voor deze wereld. Welke het beste bij je past, blijft een individuele keuze. Net als bij een sportclub kun je ervaring opdoen en voor een andere sport kiezen die op dat moment beter aansluit.

Maar als het gaat om hoe we als mens in het leven staan, is er vaak geen keuze meer. Eigenlijk heb je maar twee keuzes:

Er niets aan doen en gewoon ondergaan, en verdwijnen uit het leven na een moeilijk bestaan — waarbij vaak mensen in je omgeving worden meegetrokken in de ellende.

Of je kunt je laten coachen. Iemand die ervaren is in het leven en je kan helpen.

Hierin zit een kantelmoment. Het begint als een soort groepssport — ook als je één op één contact hebt. Je kunt van richting veranderen, vaak met voordeel. Maar als je vooruitgang boekt, is een overgang nodig naar een individuele sport: bewust worden van wie je bent, waarom je bepaalde keuzes maakt, en hoe je andere keuzes kunt maken om meer succes en rijkdom te behalen (rijkdom niet alleen materieel, maar juist geestelijk).

Een van de mooiste en diepste filosofische vraagstukken is de vraag: “Wie ben ik?” Hoewel deze zin simpel is, zijn er talloze boeken, verhalen en liederen over geschreven. Maar echt begrijpen doen we het niet. Dat is te zien aan de vele mensen die niet gelukkig zijn.

Hoeveel zelfmoorden zijn er elk jaar? En blijft dit aantal groeien? Hoeveel mensen zijn niet gelukkig? Geluk hoeft niet afhankelijk te zijn van materiële rijkdom. De kern van je persoon moet in balans zijn.

Door je eigen kracht kun je geluk herkennen. Je vindt misschien geen loterij, maar je ontmoet wel mensen met wie je wederzijds respect en liefde deelt. Of een omgeving waar je waardering vindt.

Een coach die je helpt om je leven en de zin ervan te begrijpen, is van onschatbare waarde. Veel mensen hebben deze eerste stap nodig. Maar echte heling is het bewust maken van je eigen helende kracht. Als je dat weet aan te raken, kun je blijvend genezen.

Zo kun je elke coach zien waar je mee in contact komt. Elke aansturing is waardevol. Niet elke stap hoeft een succes te zijn. Soms met een lach en een traan gewoon opstaan en verder gaan.

Als je de eerste stappen weet te vinden, moet je jezelf leren coachen. Zelfheling als het ware — want is lichaam en geest niet aan elkaar verbonden? Alles draait om zelfbewust worden. Leren aanvaarden van je zwakke momenten. Hoe hiermee om te gaan met een coach. Waarna je je eigen kracht vindt en begrijpt.

Is het leven soms toch niet net een sport?

Bedankt voor het lezen en tot de volgende keer.

W.O.L.