Verdwalen (gedicht)
Verdwalen
Ze landen zo op ons gezicht,
de eerste zonnestralen,
gedragen op een zomerse wind.
Alsof kleine wezens,
vrolijk en zo klein als een achtbaan,
zich omlaag storten,
zo geheel onverwacht
kijken we elkaar aan.
Alsof we nooit de zon hebben ontmoet,
vertelt zonder woorden
een kleine lach.
Als we niet staren
in elkaars blik
om te verdwalen,
maar echt kijken
en herkennen,
sluiten we even onze ogen
en gaan we mee
met de zon en de wind,
in niet één rust.
Het is de balans van de natuur
die ons gewoon doet landen.
Zoveel stormen en paden
zijn er geweest
om telkens vooruit te willen gaan.
Bouwvakkers van het leven,
als we allen zijn.
Maar nu even niet.
Als we ons opsluiten
in onze bubbel,
een vakantie voor ons hart.
"Kom, gaan we daar zitten",
fluister ik zachtjes tegen je.
"Proost op het leven
en ons moment",
is je antwoord terug.
Als we daar dan zitten.
Bijna verdwaald
als toeristen ergens in de wereld,
een ontdekking
van de lokale pracht.
Als ook de liefde
die er altijd al was.
Maar nu even niet
hoeft te razen met de wereld.
In stilte
herkennen we elkaars pracht.
Voordat de steeds sneller
draaiende wereld
doet vergeten
wat het wilde vertellen.
Ooit onze eerste lach.
En terwijl we
van het leven kunnen genieten,
raast de wereld verder
om ons heen.
Vergaapt de wereld zich,
alsof we zitten
in een wild draaiende carrousel,
de kermis van het leven.
Is het onze kus
die naar de wereld
terug beantwoordt:
"Nu even niet",
terwijl we verder opgaan
in dit korte moment.
Voordat het leven
ons weer mee zal nemen,
verdwalen we even
in elkaars liefde.
W.O.L.
(een gedicht van Marco)


Reacties
Een reactie posten
Een reactie zou mooi zijn...