Vervlogen of verlicht?

Vervlogen of verlicht?

In alle ernst, tot bijna neergelaten.
Een voor nu, een oh zo strenge blik.
Kijkend en herzien al die grenzen van fatsoen.
Niet voor niets hebben we ze toch afgebakend:
waar je mag lopen, een vaste route
in een lang en serieus bestaan.

Ook al weten wij het met z’n allen,
we houden het allemaal klassikaal geheim,
in de scholing van het leven.
Dan, na wat gemijmer, toch weer die strenge blik.
De wereld is een landschap vol verdwaalden,
graffiti kliederend overal.
Chaos en ellende die ze omarmen,
een kick naar zelfmoord voor ons allen.

Wat anders moet je met al die daden,
dan ze verlaten?
Rotzooi overal, vandaar al die gemaakte paden
in onze kunstmatige route.

Een glimlach die zegt tevreden te zijn,
als een masker voortgedragen,
met elke generatie.
Dus lopen we verder,
in een lange rij.

Maar dan gaan ze weer,
twinkelende oogjes, twee paar.
Ondeugend of een zonde?
Een niet-begrepen vrijheid,
of juist een vrijlaten van onze geest?
Chaos of onbekende wegen,
die leiden naar vrede?

In deze steeds zieker wordende wereld,
ellende overal.
Vaste routes… waar heeft deze reis
ons naartoe geleid,
als we het eeuwig leven even vergeten,
en het lawaai van het snelle vergaan
proberen te begrijpen?

Is het niet de eerste die ons weer overhaalt
te treuren als een kunstenaar?
Klodders verf gooiend
op het levensboek.

Nee, het zijn die fonkelende oogjes
die een echte glimlach schenken.
Het stenen masker brokkelt af
in schaterlachen.
Steeds luider,
als een virus steekt het steeds meer anderen aan.

Het is geen verloren gang
naar chaos overal,
maar juist naar het hervinden
van onze jeugdige kracht van de lach:
de maker van een echt kunstwerk,
dat in het leven iedereen
tot elkaar laat komen—
de route van ons hart.

🙏 W.O.L.