Om zoveel meer

Om zoveel meer dan dat ik alleen van je hou.
Fluistert de wind, die mijn gedachten draagt,
op zijn reis, zacht en trouw.
Om zoveel meer dan wat ik telkens kan zien,
wanneer mijn blik zich aan de jouwe waagt.

Fluisteren de ritselende bladeren mee,
die de wind voorzichtig raakt,
en zonder verweer
meeneemt op dezelfde weg,
waar stilte en beweging elkaar ontmoetend draagt.

Om zoveel meer dan ik weet over ons:
een onblusbare liefde, fel en vrij,
brandend in elke passie, in elke strijd.
Voedsel voor ons vuur, nooit verzwakt,
dat als een zon licht en schaduw geeft,
een gift die het bestaan bewaart.

Komen de woorden, steeds helderder van toon,
gedragen door de wind alleen,
die de bladeren uit de boom
zachtjes loslaat, in het water neer.
En ze meeneemt op zijn reis,
vanuit de lucht, nu stromend mee.

Om zoveel meer dan een vluchtige passie
omhels ik je, blijf ik bij je staan,
vier ik het leven dat wij dragen.
Verdwijnend in een kus,
voordat het ploegen van het land
van ons leven verder moet gaan:
een hard, maar zinvol bestaan.

Terwijl de wind zijn reis voltooid waant,
blaast hij de bladeren uit het water terug,
naar het vaste land,
waar zij hun weg vervolgen,
dieper nog, in aardse rug.

Om zoveel meer dan liefde kan verklaren
en wat mijn ogen slechts kunnen zien.
Om zoveel meer dan alle kennis der wereld,
waar wij in passie en in strijd
de dans van ons leven bezingen.

Geef ik zoveel om je, mijn lief,
in elk leven, in elke sterfte nabij.

Terwijl de bladeren op hun reis
langzaam vergaan in de aarde,
als voeding voor een nieuwe boom,
waarvan de eerste twijgjes
zich nu voorzichtig tonen,
op weg naar het licht,
naar de warmte van de zon.

Gaat de reis verder, stil en trouw,
om zoveel meer dan dat ik alleen maar hou
van het leven dat is gegeven,
en telkens opnieuw wordt gevormd.