De caleidoscoop van de werkelijkheid

 

De caleidoscoop van de werkelijkheid

 

Wat het oog ziet als werkelijkheid, zo schept hij alles in gedachten wat volgt op de uiterlijke beelden van het leven. Ook al is het leven dat een individu meemaakt totaal anders in beleving dan wat een ander meemaakt. Soms denk ik dat we in zoveel werelden tegelijk leven, omdat zoveel mensen hun kijk erop zo anders interpreteren.

Moet je hier rekening mee houden, is de vraag. Is het zinvol om hierover na te denken? Onder een mantel van spiritualiteit of filosofie? Zelfs de wetenschap kan hier haar handtekening onder zetten, onder de noemer gedragswetenschap. Maar is dit verspilde tijd, of herbergt het toch een winst? En voor wie kan die winst zijn, is de volgende vraag.

Een idee levert een vraag op, waarna het antwoord op die vraag weer andere vragen oplevert. Gedrag van mensen, evenals de uitleg van hoe de wereld bekeken wordt (lees: werkelijkheid), is te divers. Waardoor op elk gevonden antwoord vanzelf weer vragen terugkomen. Omdat we een uniform beeld willen creëren in een uitleg – die er eigenlijk helemaal niet is.

Mensen denken te moeilijk, of het nu een computerprobleem is (gewoon de stekker eruit trekken) of hoe een maatschappij in conflict staat met een andere maatschappij. Wat uiteindelijk in oorlog uitmondt, omdat het anders denken over hoe de wereld zich gedraagt totaal verschillend is. En er wederzijds geen begrip kan worden opgebracht dat alle verschillen kleine waarheden zijn. Van een werkelijkheid die als een caleidoscoop oneindig veel facetten heeft.

We kunnen een werkelijkheid aannemen en op elk gewenst moment zelf kiezen voor een andere manier van het aannemen van diezelfde werkelijkheid, als daar een reden voor ontstaat. Maar om niet te moeilijk te beginnen eerst een simpel voorbeeld over hoe een persoon de wereld ziet. En hoe een ander die totaal anders ziet. En wat dacht je dan van een derde persoonlijkheid?

Persoon 1

Persoon 1 vindt de wereld een prachtige plaats. Zijn kijk: je maakt er van wat je kunt. De één heeft een pad waarop hij rijkdom en succes aantrekt. De ander heeft minder geluk, tot zelfs een totale ontreddering, wat kan leiden tot een vroegtijdige beëindiging van het leven. Het leven kan hard zijn en voor succes moet je nu eenmaal je best doen. Ook al komt het bij sommige mensen gewoon aanwaaien. Is dat het lot? Of hebben die personen het gewoon verdiend? Dit kan vele redenen hebben, maar zo is het leven – deal with it.

Persoon 2

Persoon 2 vindt de wereld een onmogelijkheid. Hij is geboren met het gegeven dat je blindelings moet luisteren naar geloof en rechtsstaat. En luister je niet, dan kan je gestraft worden, tot zelfs de dood toe. Want wie niet gehoorzaamt, moet maar voelen. En als het geloof of de rechtsstaat zegt dat we oorlog moeten voeren tegen een groep of maatschappij, dan moeten we luisteren, want zij weten wat goed is voor de massa. Willen we het land groter maken, want de wereld is oneerlijk en hard. Als we hier niet voor kiezen, zullen anderen ons overlopen en zijn we sowieso zo goed als dood.

Persoon 3

Persoon 3 komt uit een gebied waar geloof en rechtsstaat gehoorzaamd moesten worden. Armoede en de dood van veel geliefden hebben dat opgeleverd. Een vlucht van oneindige kilometers heeft hem aan de andere kant van de wereld gebracht. En waar eigenlijk? In een maatschappij waarin iedereen oordeelt over de herkomst van waaruit persoon 3 gevlucht is.
“Ben ik dan echt een slecht persoon uit een slecht land?” ratelt het maar door. Terwijl hij door oh zo positieve begeleiders wordt geholpen om de taal te leren. En om mee te doen aan dat “happy de pappy”-gevoel. Meedoen aan het huisje-boompje-beestje-ideaal. En nu? Werk doen dat eigenlijk te simpel is? Omdat ik niet volledig kan meedraaien met de taal en de opgelegde blijheid? Terwijl ik alleen maar een echo hoor van overheersing?

Persoon 1 vindt dat waar persoon 2 zich in bevindt zijn eigen schuld is. En hij krijgt een hekel aan persoon 3. Hulp krijgen en je niet aanpassen? De ellende gewoon meenemen? “Luister eens naar het journaal over geweld en diefstal. Tot zelfs verkrachting en moord!”

Persoon 2 vindt persoon 1 iemand die totaal geen respect heeft voor het leven. Hem, als het kan, van de aardbodem wil wegvagen. Zodat op zijn as, en die van vele anderen, hun mooie huizen kunnen komen. Hij vindt persoon 3 laf, maar stiekem verlangt hij er ook naar om te vluchten. Niet meer in een strijd van ellende te hoeven zijn.

En persoon 3 is gewoon de weg helemaal kwijt. De werkelijkheid kent voor hem alleen dood en verderf. Nu lijkt het alsof hij op een andere planeet is beland. Sommigen vinden de weg naar liefde en geluk, maar zovelen leven als wandelende tijdbommen. Die elk moment kunnen ontploffen. Zelf nadenken en kiezen is nooit aangeleerd of onderwezen.

Het beeld dat ik hierbij schets is simpel geschreven. Natuurlijk mag iedereen zeggen dat het overdreven is. Maar is het echt overdreven? Of gewoon “de simpele waarheid” – zo simpel dat bijna niemand zich dit (nog) kan voorstellen?

De grote les die we op wereldniveau kunnen leren, is dat we ons inlevingsvermogen moeten trainen om verder te kunnen nadenken dan wat ons is aangeleerd. Zodat we verder kunnen kijken dan we tot nu toe hebben gedaan. Als anders-zijn niet als een gevaar wordt gezien, en we een waarheid kunnen accepteren die totaal anders is dan wat wij ervaren, dan kunnen we nader tot elkaar komen. Met liefde en respect – een grotere kracht dan elk geweld ter wereld, wat er is of nog kan komen.

Meditatie is een vorm die hierbij kan helpen. Je hebt vele vormen van meditatie. Ontspanning en stressvermindering zijn de meest bekende. En begeleide meditatie, die je meeneemt op een trancereis, waarin je met visualisatie beelden creëert (en daarmee een soort werkelijkheid), vooral op energetisch niveau, wat kracht geeft en tot veranderingen kan leiden.

Maar meditatie is vooral een mentale reis die zorgt voor groter zelfbewustzijn. En die je op elk gewenst moment, na goede training, kunt uitvoeren. In de auto onderweg naar je werk. Bij de bushalte. Tijdens sport, of waar je je ook bevindt. Het is een mentale dieptreis waarin je de grenzen van de werkelijkheid leert herkennen. En vooral de verscheidenheid die daarin verscholen ligt.

Het biedt ook toegang tot een universeel weten. Want het begrip tijd werkt op een hoger niveau van zijn anders. Alleen op het stoffelijke niveau, waar wij ons bevinden, kennen we een lineair tijdsbegrip. Omdat we hier geboorte, leven en dood nodig hebben als cyclus, zodat we ons als wezen kunnen ontwikkelen. Ik zeg wezen en geen mens, want onszelf uitsluitend als mens zien is weer een aangenomen werkelijkheid.

Nu zeg je misschien: “Nu ga je te ver, waar slaat dat op?” Heel simpel: onze projectie op de werkelijkheid, evenals op spiritualiteit, is slechts een reflectie van hoe wij de werkelijkheid op dit moment aanschouwen.

Om dit te verduidelijken: stel je voor dat het begin der tijden, waarin alles begon, en het einde der tijden, wat ooit kan komen, tegelijk ontstaan en vergaan. In een eeuwige cyclus. Dit kun je zien als een horizontale energielijn. De verticale diepte kun je zien als niveaus: het stoffelijke, maar ook andere dimensies en werkelijkheden. Deze vormen samen een driedimensionaal concept waarin alles verbonden is.

Het moment dat wij “nu” noemen, is een energetische kracht die niet gebonden is aan tijd of werkelijkheid als een vast ankerpunt. Het bevat elke tijd, elke werkelijkheid en elke dimensie tegelijk. Dit is niet te bevatten met hoe wij tijd en ruimte als constant ervaren.

Zo kun je denken dat je begeleiding krijgt van een overleden persoon, terwijl het in feite begeleiding is van jezelf op een ander bewustzijnsniveau. Het energetisch principe van het leven wordt vaak gezien als een God-principe. Maar dit is een oneindig energetisch proces: van ontstaan, naar niet-zelfbewust, naar zelfbewust, naar scheppend vermogen, en weer opnieuw beginnen.

Een God zien als een persoon buiten jezelf is geen dwaalspoor, maar een universeel concept dat nodig is om uiteindelijk zelfbewustzijn te ontwikkelen. Je moet haat ervaren om liefde te leren herkennen. Het God-principe als persoon is een tussenstap. Uiteindelijk herkennen we het als een universele kracht die overal in verweven is – van duisternis tot licht. Wij bepalen zelf ons lot, de lessen die we willen leren en de tijd die we daarvoor nodig hebben.

Hiermee komen we terug bij het principe dat we de werkelijkheid zelf bepalen. Er is geen vaste constante. We zijn zelf zowel de verlosser als het kwaad dat ons vasthoudt. Als we hulp zoeken, bidden we vaak tot God. Maar misschien ligt de waarheid in het bewust worden van de scheppende kracht waaruit wij zelf zijn ontstaan.

Waarom ik ons geen “mens” wil noemen? Omdat ook spirituele begrippen zoals “mannelijke energie”, “vrouwelijke energie”, engelen en hel projecties zijn. Energie kent geen geslacht. Wat wij mannelijk of vrouwelijk noemen is gedrag, geen waarheid. Net zoals het idee van een hiernamaals: een aangenomen werkelijkheid.

Bij overgang naar een ander niveau bestaan we niet als mens. Dat beeld projecteren we omdat we geen andere vorm kunnen bevatten. Terwijl de werkelijkheid oneindig is. Zoals incarnatie die niet alleen daalt in materie, maar ook stijgt naar het energetische. Beide op zichzelf zijn onvolledig. Samen vormen ze een derde werkelijkheid die alles omvat.

Het voordeel van meditatie is dat het zelfbewustzijn vergroot. De werkelijkheid wordt niet langer gezien als vaststaand. Dat vergroot inleving. Zowel individueel als maatschappelijk leidt dat tot meer begrip. Zodat persoon 1, 2 en 3 rijkdom en succes kunnen herkennen in andere vormen dan alleen het stoffelijke.

Want alles wat nog niet is uitgevonden, bestaat in essentie al – op een ander niveau. De vraag is: hoe lang accepteren we elkaars waarheid? En kunnen we stoppen met oorlog en geweld?

 

 

---