Met open blik door de kou

Met open blik door de kou

Een verbaasde blik, verwaaid met de wind overal.

Een vroege ochtendwandeling.

Zwijgzaam klinken de eerste stappen,

weerkaatsend in de stilte:

het moet maar.

Generaties, verdeeld in hoofdstukken,

met elkaar een tijdgebonden waarheid,

te aanvaarden als wijsheid

of als dwaasheid.

Is deze dan niet tijdloos:

wandelen is beter dan welk medicijn ook?

Laat de jeugd maar springen in het nachtleven

en hard knallend in de sportschool.

Want aangekomen in de fase van middenklassers

is er zoveel tijd,

alleen nooit voor jezelf.

En dan al die ouderen,

slapend achter de geraniums?

Koppig en eigenwijs

zijn voor mij oh zo bekende namen.

Maar wanneer het gemurmel van een ander

onhoorbaar als een echo

in de stilte verdwijnt,

is het nog steeds mijn verbaasde blik

die wordt meegenomen

door de kou van vandaag.

Een liefde vol streling

zegt zachtjes tegen mij:

Vechten tegen kou

zorgt alleen maar voor

meer bevriezing van de eigen ziel.

Aanvaarden als een mooi en prachtig element

geeft je de kans

het vuur in deze pracht

door elke vezel van je lichaam te sturen.

Het is niet alleen het wandelen

dat goed is voor je lichaam,

het is het aanvaarden

van de schoonheid van het leven om je heen,

in welke fase ook.

Wat goed is voor de ziel:

het sturen van liefde, overal.

Ik word gegrepen door dit gevoel,

dat mij volledig bevangt.

Alsof ik weer een kind ben,

oh zo lang geleden.

Of een hardwerkende man

voor de belofte van

huisje, boompje, beestje.

Nu echt alleen in de kou?

vraag ik mij plots af,

terwijl ik in de verte

een hardlopende man ontdek,

en daar:

een vrouw die haar hond uitlaat.

Zelfs een stel, zichtbaar omarmend,

bewandelt ook de koude.

Allemaal met dezelfde blik.

Hoor ik daarnet

ook hun gemurmel?

Terwijl ik verder loop

over ijzel en door de sneeuw,

geeft mijn groet aan een onbekende

een warm gevoel.

Mijn verloren glimlach keert terug,

zo lang weggeweest.

Ik omarm opnieuw het leven,

met een open blik.

🙏 W.O.L.