Mijn Binnenzee

Ik draag de kou in mijn handen,

alsof ik mezelf vasthoud

zonder te weten hoe groot dat eigenlijk is.

Wat in mij leeft laat zich niet meten.

Er woont een winter in mij,

stil en langzaam,

gevormd uit schaduwen en gedachten

die samen bewegen

bij elke stap die ik durf te zetten.

Soms wil ik mijn vuist sluiten,

alles vastpakken,

maar kou laat zich niet beheersen.

En toch ben ik ook zee.

Ik hoor mijn eigen oerkreet

boven de wind uit,

voel mijn hart beuken

tot diep in wat mij sterk heeft gemaakt.

Ik laat mij dragen door golven,

hoog,

en daarna weer diep,

om te blijven voelen dat ik leef.

Soms word ik hard,

alsof ik uit ijs en zout besta,

maar zelfs dan stuur ik verder.

Geen storm houdt mij weg

van waar ik werkelijk wil zijn.

Langzaam leer ik kijken

zonder te willen begrijpen.

Ik laat toe

dat de zon mij raakt,

voorzichtig,

tot de kou in mij verandert

in ruimte.

Een zee van warmte,

waar ik opnieuw kan reizen,

waar liefde stormen tot zwijgen brengt

en stilte zegt

wat woorden nooit konden.

🙏 W.O.L.