Over licht, kijken en leren luisteren naar mijn ogen

Ik zie aan één oog maar 16%.

Dat is geen zin die je achteloos uitspreekt. Het is een werkelijkheid die altijd met me meeloopt, ook als niemand het ziet. Mijn zicht is ongelijk, kwetsbaar, en daardoor is licht voor mij nooit zomaar licht geweest.

Fel licht komt niet alleen binnen via mijn ogen, maar ook via mijn hoofd. Het vermoeit me, maakt me onrustig, soms zelfs stil. Jarenlang dacht ik dat dit er gewoon bij hoorde. Dat ik me aanstelde. Dat iedereen het lastig vindt als de zon fel is. En misschien is dat ook zo — alleen beseffen veel mensen niet hoeveel invloed licht eigenlijk heeft.

Fel licht is zwaarder dan we denken

Veel mensen ervaren ongemerkt de gevolgen: vermoeide ogen, hoofdpijn, concentratieverlies, het gevoel dat je “op” bent zonder precies te weten waarom. We noemen het stress of drukte, terwijl onze ogen misschien allang om rust vragen.

In mijn geval is die grens sneller bereikt. Omdat één oog maar 16% ziet, moet mijn andere oog voortdurend compenseren. Dat maakt licht intenser, scherper, soms zelfs pijnlijk. Kijken kost energie. En energie is niet onbeperkt.

Wanneer bescherming geen luxe is

Er kwam een moment waarop ik besefte dat ik mijn ogen niet langer kon negeren. Dat beschermen geen zwakte is, maar zorg. Dat hulpmiddelen er niet zijn om iets te verbergen, maar om iets mogelijk te maken.

De Serengeti Wayne zonnebril kwam niet voort uit een verlangen naar stijl, maar naar rust. Naar een manier van kijken die mij niet leeg trok.

Het montuur is klassiek, licht, bijna vanzelfsprekend. Geen opsmuk, geen schreeuw. Het zit prettig, stabiel, alsof het er hoort. Maar het echte verschil zit in wat je niet ziet: de glazen.

Een zachtere wereld

De mineraalglazen filteren het licht op een manier die ik moeilijk kan uitleggen, maar direct voel. Gepolariseerd. Groen getint. Met een 555 nm filter dat precies dat deel van het licht verzacht waar onze ogen het meest gevoelig voor zijn.

De wereld wordt niet donkerder, maar rustiger.

Kleuren blijven echt. Contrast wordt duidelijker. Reflecties verdwijnen naar de achtergrond. En mijn ogen hoeven niet meer te vechten.

Voor iemand met één oog dat maar 16% ziet, is dat geen detail. Het is het verschil tussen volhouden en genieten. Tussen spanning en ontspanning. Tussen buiten willen zijn en binnen blijven.

Wat deze bril mij geeft

Sinds ik deze bril draag, merk ik dat mijn lichaam ontspant. Mijn schouders zakken. Mijn hoofd blijft leger. Ik hoef niet meer constant te knijpen of te anticiperen op fel licht. Autorijden bij laagstaande zon voelt veiliger. Wandelen op een heldere dag voelt weer licht.

Deze bril geeft me geen beter zicht.

Hij geeft me ruimte.

Misschien herken je dit

Misschien zie jij wel honderd procent. Misschien heb je geen diagnose, geen beperking, geen cijfers. En toch herken je het: dat felle licht soms te veel is. Dat je ogen sneller moe zijn dan je zou willen. Dat kijken soms energie kost.

Misschien zijn we collectief vergeten hoe kwetsbaar onze ogen zijn.

Tot slot

Ik heb geleerd om beter te luisteren. Naar mijn ogen. Naar mijn grenzen. Naar wat mij helpt in plaats van wat ik denk te moeten verdragen.

Deze zonnebril is daar een symbool van geworden. Niet omdat hij perfect is, maar omdat hij mij helpt om zachter door een felle wereld te bewegen.

Persoonlijke afsluiting

Ik deel dit niet om te klagen, maar om te laten zien dat kleine dingen soms een groot verschil maken. Voor mij is deze zonnebril veel meer dan een accessoire; hij is een stukje zorg voor mezelf, een manier om beter te leven met hoe mijn ogen werken. Misschien herken je dat gevoel: dat iets kleins, praktisch of alledaags, je dag lichter kan maken. Voor mij betekent dit kijken zonder spanning, buiten zijn zonder angst voor fel licht, en soms gewoon even rustig ademhalen. Dat is waarom ik mijn Serengeti Wayne nooit meer zonder draag.