Stel je voor!

 Stel je voor!

Stel je voor! Het is weer een nieuw jaar. En wat horen we allemaal? (Soms) te veel “de beste wensen”. Daarbij komen allerlei uitspraken over hoe we het nieuwe jaar beter en positiever willen beginnen. Doelen die we (eindelijk) willen behalen – en dat streven is op zichzelf altijd goed.

Maar schieten we met al deze goede bedoelingen eigenlijk iets op? Is dit jaarlijkse opsommen van voornemens niet gewoon een vast ritueel geworden? Net als het ritueel om, ondanks alle mooie beloften, door te gaan op precies dezelfde route die we al kennen. Wat nou veranderingen? Ja, op het moment zelf – met een borrel of een smoothie, terwijl we genieten van al het prachtige vuurwerk. Maar amper een dag later… zijn we het alweer vergeten. Of weet jij nog alle mooie woorden van zojuist?

Als ik terugkijk op wat er naar mijn idee het afgelopen jaar speelde (en natuurlijk ook al daarvoor), dan zie ik dat dit niet alleen verleden tijd is. Het is nog steeds actueel. Net als de wensen voor een nieuw jaar blijven we herhalen: dit jaar doen we het anders. Maar heeft het gewerkt?

Neem vuurwerk, om daar maar eens mee te beginnen. Natuurlijk, het is een traditie van heel lang geleden. Samen op straat, prachtig vuurwerk afsteken, lekker knallen. Het gevoel van feest, van afscheid nemen van het oude jaar en een sprong maken naar het nieuwe. En het nieuwe jaar vieren doen we nog steeds. Maar een feest op straat is het niet overal meer.

Wat ooit prachtig vuurwerk was, is steeds vaker een kick geworden voor groepen die zoveel mogelijk willen vernielen. Slachtoffers nemen ieder jaar toe. Zorgverleners krijgen te maken met een steeds hogere werkdruk – niet alleen voor het leven van anderen, maar soms ook voor dat van henzelf. Geweld tegen hulpverleners… wie bedenkt zoiets?

Tradities worden met liefde en respect in ere gehouden. Ooit is vuurwerk in China ontstaan om onder andere kwade geesten te verjagen, zodat het nieuwe jaar puur kon beginnen. Nu lijkt het soms juist alsof die “kwade geesten” worden aangemoedigd. Natuurlijk heeft dit niets met echte geesten te maken, maar alles met ons gedrag. Het gedrag van degenen die vuurwerk verkeerd gebruiken, van mensen die het zien en er last van hebben, en zelfs van degenen die het niet meemaken maar er toch een mening over hebben.

“Wat klagen we weer met z’n allen,” wordt dan gezegd. “Het valt toch wel mee?”
Nee. Het valt niet mee. Dit is ons gedrag.

Alles draait uiteindelijk om gedrag. Niet alleen bij de ‘gewone mens’, maar ook bij iedereen – zelfs bij politiek Nederland. Of je nu ultrarechts of ultralinks bent: in de basis zijn we allemaal mensen. Het voortdurend classificeren van mensen als ‘rechts’ of ‘links’ werkt tegenwoordig niet meer. Oplossingen aandragen die als ‘links’ worden gezien, maken ‘rechts’ boos. En andersom. Het is een kinderachtige cirkel die blijft doorgaan en nooit stopt.

De middenweg is vaak een betere oplossing – niet om halve maatregelen te nemen, maar om werkelijk anders te durven denken. Daar moeten we met z’n allen over nadenken. En vooral: eindelijk eens mee beginnen. Maar hoe?

Politiek bedrijven lijkt steeds vaker op kinderachtig gedrag, zeker in verkiezingstijd. Halve waarheden, meningen gebaseerd op populisme om te winnen, in plaats van eerlijkheid. Terwijl politiek juist draait om meningsverschillen én de kracht om samen tot oplossingen te komen. Nu zoeken we elkaar niet meer op. We zoeken tweedracht, bewust of onbewust.

Dat zie je ook terug bij actiegroepen die snelwegen blokkeren om aandacht te vragen voor schadelijke industriële invloeden. Ja, het klopt dat het huidige systeem onze wereld beschadigt. Daar moet iets aan gebeuren. Maar door straten te blokkeren en je af te zetten tegen de samenleving? Zo werkt politiek vandaag niet. Het resultaat is frustratie, en een positieve boodschap wordt overstemd door negatief gedrag.

Verandering begint bij zelfbewustzijn. En dat ontbreekt vaak. Stel ik bijvoorbeeld een simpele vraag aan stakende mensen: “Gebruik jij een bidet?”
Een bidet? Ja, een sanitair apparaat om jezelf met water schoon te maken na het toiletgebruik. Water in plaats van wc-papier. Het is hygiënischer, milieuvriendelijker, zachter voor de huid, kostenbesparend en het vermindert bacteriën. En toch gebruikt bijna niemand het. Waarom? Omdat het niet is aangeleerd. Het is vreemd. Anders.

En dát is precies het probleem. Zoals mensen in het klein denken, zo denken ook de mensen die grote industrieën aansturen. De staker: hoeveel wc-papier gebruikt hij? Gebruikt hij alleen milieuvriendelijke zeep? Of gewoon alles wat in de supermarkt ligt, “omdat het niet anders kan”? Het kan wél anders, maar het vraagt een andere kijk op de eigen kleine wereld.

Kleine veranderingen kunnen altijd. Zelfs een bidet: voor vijftien à zestien euro heb je al een handmodel. Zolang iemand verandering eist, maar zelf niets wil aanpassen, zal ik diegene nooit helemaal serieus nemen. Dat mag verbazing oproepen – en hopelijk zelfs een glimlach. Want die verbazing voel je tegenwoordig bij veel beslissingen, van gewone mensen én van de politiek.

We willen allemaal een positief en mooi leefklimaat. Daarmee wil ik dit blog afsluiten: ons leefklimaat. Ik ben spiritueel ingesteld en probeer zo positief mogelijk in het leven te staan. Dat lukt niet altijd. Niet alleen door een beetje Italiaans bloed naast mijn Nederlandse roots, maar omdat ik nu eenmaal mens ben. Niemand kan altijd honderd procent positief zijn.

Wrijving is soms nodig. Net als meningsverschillen in de politiek zet het aan tot denken en kan het leiden tot positieve verandering. Maar dan moet de vraag gesteld worden: heeft het zin om honderdduizenden mensen toe te laten in een klein land als Nederland, zolang de problemen in hun land van herkomst niet worden opgelost? Zolang gelukzoekers misbruik maken van het systeem en mensen die écht hulp nodig hebben daardoor worden geschaad?

Dit gaat niet over links of rechts, maar over gezond verstand. Terwijl onze eigen ouders onvoldoende zorg krijgen, onze kinderen nauwelijks een woning kunnen vinden en de kosten voor de gewone mens blijven stijgen, worden anderen volledig voorzien. Dat creëert geen menselijkheid, maar tweedracht.

Daarom dit schrijven. Om dit openlijk te benoemen. Zodat mensen gaan nadenken, hun stem laten horen en samen weer zoeken naar échte oplossingen. Strijd accepteren in anders denken, maar liefde vinden die uiteindelijk verbindt.

Dat is mijn goede voornemen voor het nieuwe jaar.

🙏 W.O.L.

Whisdom Opportunity Love