Waar licht en as raakt (gedicht)

 

Waar licht en as raakt

Is het de leegte waar met woorden kan worden geknutseld.
Versplinterd in oneindige meningen,
waar mijn woorden door gedragen worden.
Als ook gevallen ter aarde als as —
verhalen die nooit iemand bereiken,
door geen enkel vuur aangeraakt
om de verlichting verder te laten branden.

Verstoppen moeten we,
als het as ter aarde is,
laatste kreten wil tekenen —
een verloren taal, weer neergeslagen.
En de illusie aan kracht weer overwonnen —
zoete praat en liefdesbetuigingen overal
als blinde woorden.

Is mijn hart dan echt vervuld
van de aanraking die mij plots zo treft,
midden op een zomerdag.
Vervuld van licht,
dat als engelenvleugels
ons, te midden van ons leven,
van de aarde omhoog doet stijgen.

Als de zon die wij tezamen zijn —
een prachtige wereld
om samen verder te kunnen komen.

Omhoog kijkend, blind in de zon,
waar onze voeten net het as beroeren
dat nog ter aarde is gevallen
en bijna is verdwenen.
In de diepte van de aarde —
als een gesloten boek weggezet,
niet geschikt voor het leven als titel.

Groeien doet dit boek —
hoofdstuk na hoofdstuk,
elk verdrongen facet van het leven
erin weggestopt.
Ogen die branden door de tranen
als we soms in weemoed
het toch willen zien.

Niet begrijpend de woorden met emoties,
als klauwende vingers
die uit de zwartgalligheid willen ontsnappen.
Gaan we toch weer door
met het kijken in de zon —
verblind als we dan worden.
Schept de illusie ons toch
een prachtig verhaal.

Maar als de laatste woorden
eens uitgesproken zullen zijn —
en we langzaam ter aarde terugzakken
naar ons geschreven verhaal.
Halen we het tevoorschijn
uit de modder van ons eigen hart —
blind als we willen blijven,
is het eindelijk lezen
toch de laatste stap.

De dood niet als een eng monster
met verschrikkelijke verhalen —
maar als een mantel
die beschermt tegen te fel licht
en te donkere treden.
Wat we nooit wilden zijn —
alle voortgangers in ons leven —
zijn we uiteindelijk toch geworden?

Vrienden,
de rijkdom van de lach
in ons o zo sociale en mooie leven,
was al zo lang slechts een herinnering
aan een te kort moment.
Maar we bleven leven in het verleden —
zoete praat en veel gelach.
Om maar niet te kijken naar de leegte,
het zwarte gat in onze ziel.

Gebrand door de overbelichting
van de pracht waarin we wilden blijven fantaseren —
een heel leven,
o wat een pracht.
Zo alleenstaand midden in de nacht,
waar grenzen zullen verschijnen
naar weer een nieuwe dag.

In die nieuwe leegte
gaan we weer verder schrijven met woorden.
Zo knutselend aan het nieuwe leven —
waar we de hoogste waarheid
willen gaan vinden.
Onszelf in plaats van al die pracht —
tot we toch weer alles gaan beleven
met het gedrag van een ander.

Verdwalend in het licht van al die pracht —
de verlokking van de illusie,
ons ware levensles als as.

W.O.L. / Wisdom Oppertunity Love