Fluisteringen uit de Diepte
Fluisteringen uit de Diepte
Aanvaarden fluister ik zachtjes.
Een streling over mijn ziel prikkelt verborgen emoties.
Als ik ze overal herken — diepe gedachten en verloren dromen, vergeten verlangens —
verwelkom ik niet de tranen van dit moment.
Buldergelach, als een nar die een acrobaat na wil doen, laat ik ook achterwege.
Geen stilte, want er is een fluistering, alleen hoorbaar voor mijn eigen hart.
Fluisteringen van een vrede die zachtjes vertelt,
al die verhalen, plots weer opdoemend uit de diepte van mijn eigen ziel.
En ik hoor je aan, verhalen die een glimlach geven.
En terwijl ik naar je kijk — zo vertellend, al die verhalen —
begrijp ik wat je wilt laten zien: vrede.
Dat is elk facet van mijn eigen hart.
Om nooit meer te vergeten, al die verhalen van liefde — alle pracht.
Tevens ook het verdriet; dacht ik echt dat ik het had losgelaten?
Weer een kleine lach.
Begrijpend wie ik echt was, compleet zoals ik altijd al was,
aanvaard ik met een mooi gevoel het los kunnen laten.
Zo dicht bij mijn eigen hart.
đ W.O.L.


Reacties
Een reactie posten
Een reactie zou mooi zijn...