Niet meer te waarnemen de leegtes

Niet meer te waarnemen de leegtes,
want vervuld zijn die gebieden in mijn hart,
gebieden die ooit leeg leken, maar nu spreken.

In den beginne, met de creatie van de eerste waarneming,
diep geworteld de vraag: ‘wie ben ik?’
een vraag die zich niet liet stillen,
maar zich telkens opnieuw vormde.
Voltrok mijn reis door dalen van chaos in materie,
door lagen van zijn en niet-zijn,
om schijnbaar voor een gevoel terug te keren
in een energetische orde, een herkenning zonder woorden.

Blijmoedig als ik telkens was,
in de persoon die zich in het moment
aan het leven voorstelde en daarin verdween,
was het een soort van schaterlach,
vol zekerheid het leven te beheersen,
alsof alles maakbaar was in dat ene ogenblik.
Totdat elk sterven, telkens weer,
de leegtes openbaarde in het kunnen zien,
in het niet meer kunnen ontkennen.

Is de echte les het begrijpen van het eigen gedrag,
gedragen door mijn hart,
gedragen door iets dat ouder is dan mijn denken?
En ook met de mensen om mij heen,
in elk leven, in elke ontmoeting die zich aandient?

Als niet alleen mijn ogen aanschouwen,
maar de gehele persoonlijkheid die ik vervul en belichaam.
Als ik niet alleen met mijn gehoor luister,
maar samen synchroniseer met zijn ziel,
alsof er geen scheiding is tussen horen en zijn.
Als ik niet alleen maar toelaat een onmetelijke vreugde,
maar ook de tranen, de breekbaarheid, het stille verdriet.

Niet in een dwaze bui vervallen in emoties,
niet verloren in wat vluchtig is,
maar zelfbewust van elke klank, elke trilling,
die ik als symfonie in het leven volbreng,
alsof elk moment een toon draagt van het geheel.

Is het nu mijn allereerste weten,
of juist een herinnering die terugkeert:
ik ben niet wie ik nu denk te zijn.
Mijn ouders bevatten niet alleen deze rol,
zij dragen meer dan wat zichtbaar is,
en een zus of broer,
die vele delen zijn het ook, meer dan één verhaal.

Net als elke liefde die je vasthoudt,
of probeert vast te houden,
als de personen waar je een strijd mee deelt,
waar weerstand en herkenning elkaar raken.

Je bent niet mijn zus.
Je bent niet mijn broer.
Je bent niet mijn ouder.
Je bent niet mij, en toch ook weer wel.
Je bent niet mijn tante.
Je bent niet een vriend voor het leven.
Je bent geen onbekende.
Je bent geen vreemdeling, hoe ver ook verwijderd.

Maar veel meer dan dit allemaal,
veel meer dan woorden kunnen dragen:
wij zijn verbonden tot elkaar,
verweven in iets dat niet breekt.

Want er is geen God die vergeving schenkt
op tijden dat wij het verdienen,
zoals er ook geen Duivel is
die straf uitdeelt aan verdoemden.
Er is geen wijsgeer die lessen deelt
of die het lot vooraf bepaalt,
geen stem buiten ons die beslist.

Het is zoveel meer, en altijd al aanwezig geweest,
in stilte en in beweging:
de verlichting en het kunnen begrijpen —
de aanraking met het Godsprincipe, overal en nergens tegelijk.

Het is alleen het weten wat geboren moest worden,
een weten dat zich niet laat dwingen,
de les om dit te mogen aanraken,
om het toe te laten in ons bestaan.
Dat heeft ontelbare tijden,
in sterven en geboren worden,
als een kosmisch vuur laten schijnen,
zonder begin en zonder einde.

Nimmer was er duisternis,
dan alleen in ons weten,
in wat wij niet konden zien.

Maar als de leegtes zijn vervuld
met een ons dieper weten,
een weten dat geen woorden nodig heeft,
ben ik niet de persoon die ik nu denk te zijn.
Ben jij niet het familielid dat ik liefheb of veracht,
maar iets dat daaraan voorbijgaat.

Zijn al die personen om mij heen,
telkens terugkomend in elke les,
in elke spiegel die zich aandient,
alsook de zovelen onbekenden om mij heen,
losse schakels van een geheel
dat zichzelf probeert te herkennen.

Ga niet mee met mijn droom en creatief eufemisme,
verlies je niet in mijn woorden alleen,
maar probeer het te ontdekken,
dat al die leegtes die er lijken te zijn,
reeds gevuld zijn, al die tijd al,
maar niet te zien voor je eigen blinde kijk,
voor wat je nog niet durft te zien.

Gedrag herzien is een simpele,
maar tegelijk een oh zo moeilijke eerste levensles,
een les die zich blijft herhalen,
waar we allemaal zelf voor gekozen hebben, bewust of onbewust.

Ligt ook jouw keuze in het weer kunnen zijn,
in het terugkeren naar wat er al is,
de volheid die je prachtige ziel herbergt,

stil aanwezig, wachtend om geleefd te worden. 

🙏 W.O.L.

Whisdom Opportunity Love 

[follow my vlog]