Soms verdwijnt het kleine in de mist—

 

Soms verdwijnt het kleine in de mist—

Soms verdwijnt het kleine in de mist—

wat ik at, een paar dagen terug,

of hoe scherp een teen kan schreeuwen

tegen een tafelrand.

En toch…

er is een laag in mij die weet

hoe pijn te dimmen,

hoe herinneringen niet beginnen bij gisteren

maar cirkelen door iets dat geen begin kent.

Geen “vorig”, geen “later”—

eerder een stroom

waarin tijd zich anders vouwt,

waar levens geen hoofdstukken zijn

maar ademhalingen van één geheel.

En toch… hier.

Dit leven.

Dit lichaam, deze straat, dat balkon in Dordrecht—

waar twee kinderen, te klein voor beloftes,

besloten:

wij zullen geen ruzie maken.

Alsof vrede toen al

een heimwee was.

We groeiden op tussen regels

die niet van ons waren,

tussen stemmen die harder waren dan liefde.

Jij koos om erbij te horen,

ik koos om te zien.

En zien is soms een last

die een kind niet dragen kan.

Dus sloot ik mij af

en bleef tegelijk open

voor wat niemand uitsprak.

Ik bleef op dat balkon,

in gedachten,

waar alles nog heel leek.

Tot de wereld ons verder trok—

huizen, vluchten,

nieuwe gezichten, oude pijn

in andere vormen.

De mens probeert, struikelt,

zoekt warmte in armen

die zelf ook koud zijn geweest.

En ergens onderweg

vergeten we dat we spiegels zijn,

geen vijanden.

Dat een sorry

soms een brug is

die hele levens kan dragen.

Maar ook dat zwijgen

een keuze is

met zijn eigen lessen.

Want wat is spiritualiteit

als ze alleen licht durft te zien?

Wat is liefde

zonder de rauwe rand van woede,

zonder de schaduw die haar diepte geeft?

Ik leer nog steeds

dat kracht niet zacht hoeft te zijn,

en zachtheid niet zwak.

Dat ik hier ben

met genoeg en niet genoeg tegelijk—

een mens

tussen rekeningen en sterrenstof.

En ergens daaronder

loopt een lijn

die alles verbindt:

jou, mij,

voor en na,

fout en vergeef.

Misschien is er uiteindelijk

maar één leven

dat zichzelf blijft hervormen,

steeds opnieuw.

En misschien

is het meest nabije

het moeilijkst te zien:

dankbaarheid

voor wie ons vormde,

zelfs in breuk.

En jij—

mijn zus, mijn spiegel—

dank je voor de tijd

die zwaar was

en toch van ons bleef.

We zijn hier.

Dat is al iets.

En ik vraag niet om gelijk,

alleen om echtheid:

is er iets in jou

dat nog spijt durft te voelen?

Want misschien

is dát wel

de puurste vorm van licht—

niet perfect,

maar waar.

🙏 W.O.L.

Whisdom Opportunity Love