Als een Liedje Je Terugroept uit de Tijd

Wie herkent dit liedje nog van vroeger?

https://nl.wikipedia.org/wiki/Al_die_willen_te_kaap%27ren_varen

Het liedje gaat over kapers die willen uitvaren, waarbij iedereen die mee wil varen wordt opgeroepen om aan boord te komen. Het beschrijft het avontuurlijke leven op zee, het hijsen van de zeilen en de moed die nodig is om als zeeman de zee op te gaan.

Soms gebeurt het zomaar.  

Je bent aan het werk, of thuis iets aan het opruimen, en ineens merk je dat je zit te neuriën. Een klank, een ritme, een halve zin. Zonder dat je weet waar het vandaan komt. Hoe ouder je wordt, hoe meer van die kleine melodieën zich ergens in je dag verstoppen — woordspelingen, korte flarden, geluidjes die je achteloos laat ontsnappen.

En als iemand vraagt: “Waar ken je dat eigenlijk van?”  

Dan is het vaak iets vaags: “Ja… school? Of de disco? Of gewoon op straat?”  

Voor je het weet ben je alweer terug in de dag van nu. Gisteren bestaat niet meer, morgen moet nog ontstaan. Alles wat we doen — bewust of onbewust — vormt de mindset van dit moment.

Maar deze keer bleef ik even stilstaan.  

Ik wilde weten waar die klanken vandaan kwamen. Waarom ik ineens zingend door het huis liep. Met wat zoeken kwam ik uit bij een historisch liedje. En meteen zag ik het voor me: de schoolles, de uitleg over de betekenis, het aarzelende meezingen. Eerst verlegen, stamelend. Tot de hele klas veranderde in een soort zeemansorkest dat in alle mogelijke toonhoogtes door elkaar heen brulde.

Een paar lessen later zakte het weg naar de achtergrond, zoals zoveel dingen verdwijnen in de mist van onze hersenspinsels.  

Tot het — 42 jaar later — ineens weer in het zonlicht van het denken stond.

“Ja leuk,” hoor ik mezelf denken. “En nu?”  

Nu zing ik het weer. Hard. Als een zeeman.  

En ik hoop maar dat de buren niet klagen.

Maar achter dat simpele neuriën zit iets groters.  

We reageren op het leven vanuit lagen die we niet altijd herkennen. Een vrolijk refrein is een klein voorbeeld, maar het principe gaat veel dieper. We leven in een lineair tijdsbesef waarin verleden, heden en toekomst elkaar opvolgen. Toch beweegt alles voortdurend, met het heden als middelpunt.

We zeggen vaak dat we leuke dingen onthouden en slechte herinneringen verdringen.  

Maar klopt dat wel?  

Hoe vaak is het andersom?  

Hoe vaak draagt iemand een glimlach, terwijl het leven hem nooit de kans gaf om écht te lachen?  

En hoe vaak is iemand die alleen maar geluk kent juist arm, omdat hij nooit heeft geleerd zich in te leven in de diepte van het bestaan?

Geluk, ellende, en alles daartussenin — dat maakt ons mens.  

Zelfbewustzijn is de sleutel.  

Wie bewust is van zijn emoties, opent de deur naar een dieper, rijker leven. Niet in materiële zin, maar in innerlijke ruimte.

Want op een hoger niveau werkt tijd anders.  

Daar is geen lineaire klok.  

Daar zijn wij niet beperkt tot het stoffelijke, maar verbonden met iets dat groter is dan onze dagen, jaren en herinneringen. Tijd en ruimte zijn elementen waar we bewuster mee mogen leren omgaan — sociaal, wetenschappelijk én spiritueel.

Waarom reageren we zoals we reageren?  

Welke momenten uit het verleden bouwen nu aan de toekomst?  

Dat is de kracht waar we mee moeten leren werken.  

Wij zijn de bouwers van onze levenslessen.  

Wij vormen onze eigen karma.  

Wij schenken onszelf straf of verlichting.  

Wij creëren ons bestaan, dat verder reikt dan dit fijnstoffelijke niveau.

Wij zijn het licht van de verste sterren,  

en tegelijk de donkerste materie in de diepste putten.  

Wij zijn compleet — en dragen elk het Godprincipe in ons.

Meditatie is één van de wegen om dat te ontdekken.  

Een hulpmiddel om te herinneren wie je werkelijk bent.

Voor nu is dit een mooi moment.  

Tot het volgende moment.

🙏 W.O.L. – Wisdom Opportunity Love

PS: Oude waarde van vroeger worden vaak nu niet meer herkent. Ook dit liedje van vroeger niet. Daarom een herschreven versie van deze tijd. Waar iemand over 40 jaar hoop ik gaat verzinnen: waar komt dit liedje vandaan? Hier is hij - deel gerust onder vermelding van deze blog:

Wie gaat er mee, we rollen als squad,  

bikes op de straat, iedereen paraat.  

Beat in m’n borst en de stad in m’n blik,  

we jagen op momenten, niet op oude tricks.  

Spring achterop, we gaan full speed,  

geen zee, maar asfalt — dit is onze beat.  

Crew aan m’n zijde, we leven on the go,  

avontuur in de lucht en de vibe altijd flow.  

Geen kapers op zee maar we claimen de nacht,  

lichten van de stad houden altijd de wacht.  

Dus wie gaat er mee, wie voelt die drive?  

We bouwen herinneringen — young, wild, alive.