De factor tijd is geen constante.

 

De factor tijd is geen constante.

Het is aan een oneindig aantal factoren verbonden, die als grondbeginsel de duur en de omvang bepalen. Tijd is een discussiepunt op zoveel lagen van de mensheid. Normaal gesproken delen we in sociale kringen ons leven in tijdselementen in. Dat komt zelfs terug in uitdrukkingen als: "Wat gaat de tijd toch snel." Eerst met een lach en een knipoog, maar hoe ouder we worden, steeds vaker met een serieuze ondertoon.

Waarom eigenlijk? De tijd, gemeten als de omwenteling van de aarde om de zon, is toch een constante factor? Sinds we ooit dit leven begonnen en de tijd leerden kennen, is de factor tijd zelf niet veranderd. Wat wél veranderd is, komt voort uit onze eigen bewustwording.

We leren het begrip tijd anders zien naarmate we ouder worden en ons leven ons vormt. Je zou kunnen zeggen dat we het begrip tijd steeds dieper leren begrijpen dan we eerder konden. Eigenlijk zeg ik hiermee dat we logisch gezien wel weten wat ‘tijd’ betekent, maar alleen vanuit wat wij ervan kunnen waarnemen — en in wetenschappelijke termen: wat wij kunnen meten.

Als we kijken naar het proces van een leven — geboorte, ontwikkeling en groei, ouderdom, sterfte, reïncarnatie — zien we hoe we, generatie na generatie, meer leren over wat de factor tijd inhoudt. Zo heeft de groei tot zelfbewustzijn een grote impact op hoe wij tijd en ruimte ervaren.

In wetenschappelijke kringen ontwikkelt dit zich voortdurend. De grenzen verschuiven langzaam richting wat ooit werd gezien als occultisme, spiritualiteit en geloof. Wat voorheen zweverig klonk, wordt op een ander niveau wetenschappelijk verklaard en individueel begrepen.

Dit is een schets, in vogelvlucht verteld, van wat in werkelijkheid een ontwikkelingsproces is dat generaties beslaat. Net als in de reeks The Infinity Crossing is het handig om eerst een totaalbeeld te tonen, om vervolgens alle bouwstenen en hun onderlinge samenhang te verklaren — binnen de grenzen van wat wij met ons zelfbewustzijn kunnen waarnemen. Want er is zoveel meer dan de grootste filosofen zich nu kunnen voorstellen.

Om terug te keren naar de kern: tijd ervaar je als volwassene anders dan als kind. Als soort bevinden we ons nog in een kindfase, waarin we de tijd meemaken, maar slechts gedeeltelijk begrijpen. Tegelijk bevinden we ons in een transitie naar een hoger ontwikkelingsniveau, waarin we langzaam uit de eerste kinderstappen groeien.

Misschien komen we ooit op een punt waarop we als ‘jongvolwassen’ soort tijd en ruimte vollediger kunnen begrijpen. Op dit moment bevinden we ons nog in een groepsontwikkeling, waarin we de basiselementen van tijd en ruimte proberen te doorgronden. Pas wanneer we de werkelijke omvang ervan begrijpen, zullen we in staat zijn de eerste stappen te zetten die tijd en ruimte kunnen overbruggen.

Maar eerst terug naar de basis.

Het stoffelijke niveau wordt vaak als onvolmaakt gezien. Waarom eigenlijk? Omdat het eindig is? Omdat we gebonden zijn aan ouderdom en sterfte? Omdat een gelukkig leven geen garantie is? Omdat ziekte, oorlog en ellende bestaan?

Ja, die aspecten zijn er — en soms lijken ze zelfs te overheersen. Maar betekent dat automatisch dat het stoffelijke niveau onvolmaakt is? En keren we na de dood terug als een energetisch wezen waarin alles perfect is?

Om het groter te zien: zowel het stoffelijke als het energetische niveau zijn vormen van onvolmaaktheid. Het goddelijke principe is de optelsom van beide — een derde niveau. Onze totaliteit bevat zowel materiële als immateriële aspecten, die voor ons huidige bewustzijn gescheiden lijken te bestaan.

Na de dood ervaren we een overgang naar een energetische staat, waarin het bewustzijn anders functioneert. Maar deze twee niveaus zijn wel degelijk met elkaar verbonden — alleen ligt dat besef buiten ons directe zicht.

Juist dit ‘afgescheiden’ zijn van die kennis vormt de leerervaring van het leven. In eenvoudige termen: je incarneert, doorloopt levenslessen, keert na de dood terug naar een energetische staat en begint opnieuw met nieuwe of onvoltooide lessen.

Levenslessen kunnen zich over meerdere levens uitstrekken, vaak in verbinding met dezelfde zielen. Deze levens kunnen verschillend verlopen, maar dragen een onderlinge verbondenheid.

Maar stel dat een les is voltooid binnen één leven — moet er dan altijd eerst sterfte volgen om opnieuw te beginnen? Niet per se. Dat hangt af van je ontwikkeling en je zelfbewustzijn.

Het is mogelijk dat je binnen één leven als het ware ‘opnieuw incarneert’, zonder fysieke dood. Dit gebeurt wanneer je bewustzijn groeit en je nieuwe levenslessen kunt aangaan zonder dat een volledige cyclus nodig is. Eerst gebeurt dit onbewust, later steeds bewuster.

Je kunt dit in je eigen leven herkennen:

Is jouw leven geleidelijk verlopen, of heb je een moment meegemaakt waarop alles veranderde? Voel je je nog dezelfde persoon als bij je geboorte, of alsof je een compleet ander mens bent geworden?

Als dat te groot voelt, kijk dan naar iets eenvoudigers: hoe een kind tijd ervaart, en hoe een oudere dat doet. Begin klein, en projecteer dat inzicht op grotere levensvragen.

Waarom? Omdat er meer is dan we nu kunnen bevatten. De grenzen die we ervaren zijn deels zelf opgelegd — en deels bepaald door wat we wetenschappelijk kunnen verklaren. Maar voorbij die grenzen ligt meer.

Door open te staan voor die mogelijkheid, kun je beter begrijpen waarom je bepaalde emoties ervaart — verdriet, vreugde, lijden. Het kan je helpen om verder te kijken, naar een niveau waarop je innerlijke kracht groeit en je een volgende stap kunt zetten in je ontwikkeling.

Zodat je meer van de rijkdom en de betekenis van het goddelijke principe kunt ervaren dan je nu misschien doet.

Bedankt voor het lezen van deze blog.

🙏 Wisdom • Opportunity • Love