Regendruppels dwalen (gedicht)
Regendruppels dwalen
Regendruppels dwalen van het raam naar de grond,
Zo starend uit mijn zolderraam.
Leegte in de straten als ik naar beneden staar,
Een enkeling nog op een fiets,
Als druppels blijven dwalen, zoekend naar de aarde.
Verhef ik mijn blik van de bijna verdwaalde fietser
Naar de wolken ver omhoog, turend door al die druppels,
Die steeds sneller als een race andere blikken doen verdwalen.
Maar niet de uitzichtloosheid ontneemt mij de moed
Verder te willen turen.
Maar daar tussen alle wolken ver omhoog,
Van helderheid naar grauwheid omvormend,
Treft een verdwaald licht mij aan.
Alsof de hoop van de zon mij nog wil toe fluisteren:
“De regen is het spel samen met de warmte van de sterren,
Probeer de schoonheid te ervaren in elk element,
Die de natuur ons wil laten leren,
Van de regen en de drup
Naar ongekende warmte.
Komt al het leven voort uit alle elementen,
Is dit niet de echte verbintenis,
Van een eenvoudige druppel die naar beneden valt,
Een geschenk aan de aarde,
Tot de mens die dromend aanschouwt,
Een licht als element,
Verwonderd in zijn hart alsof hij voor het eerst kleuren ziet,
Die er nimmer waren geweest.”
Onzichtbaar
Alleen buiten ons zicht,
Omdat we elk moment leren zien.
Zo starend uit mijn zolderraam,
Regendruppels dwalen van het raam naar de grond.
W.O.L.
Wisdom Opportunity Love
Een gedicht van Marco


Reacties
Een reactie posten
Een reactie zou mooi zijn...