Regendruppels dwalen (gedicht)
Regendruppels dwalen Regendruppels dwalen van het raam naar de grond, Zo starend uit mijn zolderraam. Leegte in de straten als ik naar beneden staar, Een enkeling nog op een fiets, Als druppels blijven dwalen, zoekend naar de aarde. Verhef ik mijn blik van de bijna verdwaalde fietser Naar de wolken ver omhoog, turend door al die druppels, Die steeds sneller als een race andere blikken doen verdwalen. Maar niet de uitzichtloosheid ontneemt mij de moed Verder te willen turen. Maar daar tussen alle wolken ver omhoog, Van helderheid naar grauwheid omvormend, Treft een verdwaald licht mij aan. Alsof de hoop van de zon mij nog wil toe fluisteren: “De regen is het spel samen met de warmte van de sterren, Probeer de schoonheid te ervaren in elk element, Die de natuur ons wil laten leren, Van de regen en de drup Naar ongekende warmte. Komt al het leven voort uit alle elementen, Is dit niet de echte verbintenis, Van een eenvoudige druppel die naar beneden valt, Een geschenk aan de aarde, To...