Hazen die kunnen spreken (gedicht)
Hazen die kunnen spreken
Kijk ik van je weg, omhoog, naar de verte, naar het niets.
Waarom? Waarom is mijn hart soms een deur die zich opent naar nieuwe wegen?
En waarom is mijn hart soms een muur, gesloten, zonder doorgang, waarachter gevoelens blijven schuilen?
En als mijn jaren verstrijken, als zand dat door mijn handen glijdt, dwarrelend naar beneden, diep wegzakkend in de grond, is het dan mijn blik die eindelijk ziet wat hij al die tijd heeft gemist?
En als ik mijn gevoel toelaat, is het dan dat ik je wil aanraken, je wil omhelzen, je dicht bij mij wil voelen?
En wat ik wél toelaat, is het gevoel dat ons, als vleugels van engelen, samen doet zweven, steeds verder omhoog.
En als we elkaar dan durven aan te kijken, na zoveel jaren, wat gaat er dan door ons heen?
Rimpels, verhalen, herinneringen, zoveel onvervuld. De laatste zandkorrels glijden door onze handen.
De tijd, immens snel.
Is het dan zo moeilijk om, ondanks ons bestaan, te genieten van wat er ligt, verscholen, zo dichtbij, vlak bij ons?
Soms, wanneer ik even verdwaal, mijn blik naar boven gericht, voorbij de sterren, ver voorbij het niets,
besef ik dat ik eigenlijk heel dicht bij jou ben.
W.O.L. - √Marco P.


Reacties
Een reactie posten
Een reactie zou mooi zijn...