Spreken (gedicht)

 

SPREKEN

Als het spreekt, enkel woord na woord, vormt het in mijn hart verhalen.

Verhalen die gehoord willen worden door het verstand. Gezichten willen krijgen, een plaats willen vinden in deze wereld.

En elk woord, elke zin, hoe ontstaat het?

Laat mij daarmee meevliegen in de wereld van mijn emoties.

Ik zit in een zoektocht die niet iedereen heeft in het leven. Leren begrijpen wat het eigen hart steeds zeggen wil.

Als een toren van Babel, onbegrepen woorden.

Is dit een persoonlijke kruistocht? Een zoektocht naar het eigen geloof?

En als mijn hart wil spreken en ik soms niet horen wil, komt het terug in een donkere nacht, als ik alleen ben, niet meer kan denken en alleen maar kan verstaan.

Ik wil meevertellen het verhaal dat mijn hart steeds zeggen wil.

Ik wil schrijven, boeken vol. Niet in woorden, niet op bladzijden papier of digitaal, maar de kracht van woorden in de vorm van liefde, als universele bouwstenen, overal.

Niet alleen de creatie van mijn hart, mijn ziel, maar overal om me heen. Waar ik één mee ben.

En als ik deze wandeltocht in het leven ooit zal gaan begrijpen, wat zijn dan de woorden die ik steeds net horen kan?

Sages in de stilte van deze overvolle wereld.

Dat lukt misschien, het begrijpen van de echte woorden, de echte klank, wat het zeggen wil.

En ik geef niet op.

Ik laat elke pijn toe en elke vreugde, elke misstap en elk leermoment, en elk niet willen begrijpen.

Misschien, heel misschien, is dat het echte verhaal.

Elke menselijke emotie beleven en toch blijven geloven in de liefde.

Dat is misschien zijn eigen unieke taal.

En als ik ga, zelfs al zal ik meegaan met al die woorden, met al die zinnen, in een begrip dicht bij God, het licht, een oneindig universum...

Het verhaal gaat daar verder.

Onze reis.