Los van jezelf

Los van jezelf Je anker verloren, los van de aarde. Elke vastigheid glijdt uit je handen, en net als je laatste grip verdwijnt, in een nieuw verloren moment, zweven ontelbare vragen als wilde vogels overal. De ruimte om je heen vult zich met stilte, waar alles wat vast leek, nu vloeibaar is geworden, waar je gedachten als sterren voorbijschieten, maar geen ster je het pad wijst. Het is een loslaten waardoor ik loskom. Maar is het wel zeker? Ver van de aarde, bijna doelloos verdwenen van alles waarin ik mezelf herken. Is dit niet juist het onbekende? Is het niet juist dit verdwalen wat de weg naar binnen opent, waar ik niet meer zoek naar zekerheid, maar naar de stilte die alles doet vervagen? Het naderen van een nieuw land, waar ik steviger zal kunnen aarden, omdat elke klinker onder mijn voeten een pad is dat ik zelf mag creëren, en niet meer gevormd is door anderen. De lucht is hier anders, de horizon breder, en mijn adem komt dieper, los van wat was, klaa...