Wisdom-Opportunity-Love

Over licht, kijken en leren luisteren naar mijn ogen Ik zie aan één oog maar 16%. Dat is geen zin die je achteloos uitspreekt. Het is een werkelijkheid die altijd met me meeloopt, ook als niemand het ziet. Mijn zicht is ongelijk, kwetsbaar, en daardoor is licht voor mij nooit zomaar licht geweest. Fel licht komt niet alleen binnen via mijn ogen, maar ook via mijn hoofd. Het vermoeit me, maakt me onrustig, soms zelfs stil. Jarenlang dacht ik dat dit er gewoon bij hoorde. Dat ik me aanstelde. Dat iedereen het lastig vindt als de zon fel is. En misschien is dat ook zo — alleen beseffen veel mensen niet hoeveel invloed licht eigenlijk heeft. Fel licht is zwaarder dan we denken Veel mensen ervaren ongemerkt de gevolgen: vermoeide ogen, hoofdpijn, concentratieverlies, het gevoel dat je “op” bent zonder precies te weten waarom. We noemen het stress of drukte, terwijl onze ogen misschien allang om rust vragen. In mijn geval is die grens sneller bereikt. Omdat één oog maar 16% ziet, moet mijn a...

Mijn Binnenzee Ik draag de kou in mijn handen, alsof ik mezelf vasthoud zonder te weten hoe groot dat eigenlijk is. Wat in mij leeft laat zich niet meten. Er woont een winter in mij, stil en langzaam, gevormd uit schaduwen en gedachten die samen bewegen bij elke stap die ik durf te zetten. Soms wil ik mijn vuist sluiten, alles vastpakken, maar kou laat zich niet beheersen. En toch ben ik ook zee. Ik hoor mijn eigen oerkreet boven de wind uit, voel mijn hart beuken tot diep in wat mij sterk heeft gemaakt. Ik laat mij dragen door golven, hoog, en daarna weer diep, om te blijven voelen dat ik leef. Soms word ik hard, alsof ik uit ijs en zout besta, maar zelfs dan stuur ik verder. Geen storm houdt mij weg van waar ik werkelijk wil zijn. Langzaam leer ik kijken zonder te willen begrijpen. Ik laat toe dat de zon mij raakt, voorzichtig, tot de kou in mij verandert in ruimte. Een zee van warmte, waar ik opnieuw kan reizen, waar liefde stormen tot zwijgen brengt en stilte zegt wat woorden nooit...

  Ongeremde Vreugde Koude handen vergezellen een glimlach die zich niet langer inhouden kan. IJskristallen prikkelen mijn gedachten tot een storm die ontwaakt. Diep vanbinnen leeft een hengst, verborgen in mijn karakter, altijd aanwezig, nooit werkelijk getemd. Wanneer mijn koude handen de sneeuwvlokken raken en ze zich verzamelen in mijn hand, breekt hij los — trouw als hij bleef terwijl de jaren verstreken — en galoppeert hij dwars door elke barrière heen. De serieuze blik verdwijnt. De oude man, omringd door regels, wordt bedolven onder een sneeuwlawine van spel en pret. Ik vorm een sneeuwbal en werp hem ver van mij vandaan. Hij spat uiteen tegen de muur: een explosie van wit, ijskristallen knarsen als een orkest van winterweer dat luidkeels verder speelt. Het is alsof ik een veel te oude jas uittrek. Onder lagen van gewoonte en gewicht verschijnt opnieuw de jongen die ik altijd was. Op de rug van de hengst, galopperend door de sneeuw, roep ik als een wilde krijger die de vreugd...

 Stel je voor! Stel je voor! Het is weer een nieuw jaar. En wat horen we allemaal? (Soms) te veel “de beste wensen”. Daarbij komen allerlei uitspraken over hoe we het nieuwe jaar beter en positiever willen beginnen. Doelen die we (eindelijk) willen behalen – en dat streven is op zichzelf altijd goed. Maar schieten we met al deze goede bedoelingen eigenlijk iets op? Is dit jaarlijkse opsommen van voornemens niet gewoon een vast ritueel geworden? Net als het ritueel om, ondanks alle mooie beloften, door te gaan op precies dezelfde route die we al kennen. Wat nou veranderingen? Ja, op het moment zelf – met een borrel of een smoothie, terwijl we genieten van al het prachtige vuurwerk. Maar amper een dag later… zijn we het alweer vergeten. Of weet jij nog alle mooie woorden van zojuist? Als ik terugkijk op wat er naar mijn idee het afgelopen jaar speelde (en natuurlijk ook al daarvoor), dan zie ik dat dit niet alleen verleden tijd is. Het is nog steeds actueel. Net als de wensen voor ...

Voorbij het jaar, of welkom weer een nieuw begin En terwijl het jaar langzaam afscheid neemt, bijna oud genoemd mag worden, dwalen mijn gedachten naar wat voor mij het allerbelangrijkste is. Allereerst jij. Een vrouw, zo sterk in wie je bent. Altijd een doorzetter, de stille én vurige kracht in mijn leven. Als ik je één geschenk mocht geven voor het nieuwe jaar, dan is het dit: dat je soms weer rust mag vinden. Tijd die alleen van jou is. Een kostbaar cadeau, misschien wel het kostbaarste. Dan mijn zoon. Wat een pracht om jou te zien groeien. Een eerlijke, mooie jonge man. Onze reis — van kind naar man — is begonnen en mag nog lang doorgaan. Geboren met een vooruitziende blik, als een zakenman met de ziel van een kunstenaar. Je ziet losse delen waar anderen chaos zien, en voegt ze samen tot een volgende stap, een nieuwe uitdaging. Nieuw talent dat ik in deze wereld heb mogen zien verschijnen. Voor jou een klein cadeau, maar met grote betekenis: een gouden kistje, dat bij het openen een...

 No, Sinafo, Sinaso — Summa Naka Fa Sole Over klank, loslaten en hoe ik mij richt op het licht Soms raken woorden mij niet door wat ze betekenen, maar door hoe ze klinken. Niet omdat ik ze begrijp, maar omdat ik ze voel. No, sinafo, sinaso. Summa naka fa sole. Toen ik deze klanken voor het eerst uitsprak, voelde ik geen behoefte om ze te verklaren. Ze deden iets vóórdat ik erover nadacht. Alsof mijn lichaam al luisterde terwijl mijn hoofd nog zocht naar betekenis. Op papier lijken het misschien losse, verzonnen woorden. Geen bekende taal, geen vaste vertaling. En toch merkte ik: er bewoog iets in mij. In dit artikel onderzoek ik wat deze klankspreuk voor mij betekent, hoe ik haar ervaar als mantra, en waarom juist woorden zonder vaste betekenis soms dieper kunnen werken dan woorden die alles al uitleggen. Wanneer klank voor mij belangrijker wordt dan betekenis In mijn eigen spirituele zoektocht ben ik steeds gevoeliger geworden voor klank. Niet als informatie, maar als ervaring. Ik...

  De werkelijkheid is een eindeloos denken.  Er is altijd een punt dat voorbij je bewuste waarneming ligt. Een blinde vlek waarin je denkt de totaliteit van het leven te ervaren, terwijl je eigenlijk maar een deel ervan bewust waarneemt. Beslissingen maak je in het leven op basis van onvolledige feiten, omdat er een beperking is in het zien van belangrijke punten in het leven en het met elkaar verbinden ervan tot een totaalbeeld. De werkelijkheid die wij waarnemen ligt voor een groot gedeelte buiten ons bewuste waarnemen. Dat wij als soort fouten maken is daarom niet vreemd, maar in zekere zin alleen maar logisch. Er is geen vaste constante waar het punt van bewuste waarneming ligt en waar onze onbewuste waarneming begint. Dit grensgebied is per persoon verschillend. Daarmee kun je ook zeggen dat de werkelijkheid niet hetzelfde is voor iedereen. De werkelijkheid wordt vastgelegd op een punt waar de massa het over eens is, en reikt tot voorbij onze grenzen. Dit is afhankelijk v...

  Meditatie – de kracht van de stilte Meditatie is de kracht van stilte. Het vermogen om in rust te verdwijnen in je ademhaling, in een staat van diepe ontspanning waarin alles even mag stoppen. Soms is het simpelweg zijn. Soms is het een reis. Je kunt mediteren in perfecte ontspanning, maar ook met begeleiding, waarbij je innerlijke reizen onderneemt naar fantastische omgevingen. Reizen die je meenemen naar rust, helderheid of juist naar de volheid van je eigen kracht. Ook tijdens het beoefenen van sport kan meditatie een rol spelen: focus, energie, balans en prestaties komen samen. De manieren waarop je kunt mediteren zijn eindeloos. En dat geldt net zo goed voor de doelen die je ermee kunt bereiken. Zoeken we ontspanning? Willen we stress verminderen? Is er behoefte aan healing? Of verlangen we naar toegang tot verloren herinneringen, meer energie, innerlijke kracht of spirituele wijsheid? Meditatie wordt ingezet voor succes op school, op het werk en zelfs binnen wetenschappelij...

  Kerst van alle dagen Bij een toverslag verschijnt een glimlach op mijn kindergezicht, even wil ik verbaasd opstaan. Twinkelende sterren van goud houden weer mijn aandacht vast. Kleine pretstemmetjes uit elke glitter tillen mij op en nemen mij mee. Ongekend enthousiasme doorbreekt muren en wist gemaakte grenzen weg. Mijn glimlach wordt nog groter bij het zien van al die cadeaus die gewoon op mij zaten te wachten, al een hele tijd. Het eerste pakje, klein en met papier als oud, onbewerkt hout, houd ik plots als eerste vast. Trikjes en vormpjes als een puzzel: ik open het om het verborgen geheim te zien. Een rammelaar van glas? Even is mijn verbazing groot. Maar als ik hem draai in het licht, zijn het de kleuren die schitteren en mij weer laten weten: eens was deze al van mij. Een nakend moment wordt door dolle pret overgenomen. Confetti en slingers overal, een papieren vuurwerk neemt mij weer mee in kinderlijke vreugde. Als ik weer een cadeau vast heb, beide handen er stevig omheen...

  Om zoveel meer  Om zoveel meer dan dat ik alleen van je hou. Fluistert de wind, die mijn gedachten draagt, op zijn reis, zacht en trouw. Om zoveel meer dan wat ik telkens kan zien, wanneer mijn blik zich aan de jouwe waagt. Fluisteren de ritselende bladeren mee, die de wind voorzichtig raakt, en zonder verweer meeneemt op dezelfde weg, waar stilte en beweging elkaar ontmoetend draagt. Om zoveel meer dan ik weet over ons: een onblusbare liefde, fel en vrij, brandend in elke passie, in elke strijd. Voedsel voor ons vuur, nooit verzwakt, dat als een zon licht en schaduw geeft, een gift die het bestaan bewaart. Komen de woorden, steeds helderder van toon, gedragen door de wind alleen, die de bladeren uit de boom zachtjes loslaat, in het water neer. En ze meeneemt op zijn reis, vanuit de lucht, nu stromend mee. Om zoveel meer dan een vluchtige passie omhels ik je, blijf ik bij je staan, vier ik het leven dat wij dragen. Verdwijnend in een kus, voordat he...

  Traditioneel aangeleerde wijsheid Waarheid, moet je die altijd als wijsheid zien? En is het wijsheid, betreft het dan een universele wijsheid? Waarheid is niet een constante in algemene zin. Daarmee bedoel ik dat de algemene hoedanigheid der dingen gewoon zijn zoals ze zijn. Natuurlijk wel sfeer- en dimensiebepalend. Ervan uitgaan dat op een ander niveau andere wetmatigheden ten grondslag liggen. En daarmee dus ook andere waarheden. Hier kunnen we als voorbeeld een atoom zien, dat een kern heeft met protonen (positief) en neutronen (geen lading). Dat rond de kern elektronen (negatief) in vaste energieniveaus bewegen. En dat het atoom bij elkaar wordt gehouden door de elektrische aantrekking tussen protonen en elektronen. Hier is geen discussie over mogelijk natuurlijk. Tenminste? Op ons niveau van werkelijkheid. Maar er zijn diverse andere niveaus. De werkelijkheid is niet gebonden aan een invloedsfeer. Dit klinkt erg zweverig en quasi-spiritueel. Wordt vaak als een soort wensd...

  Wat zich werkelijk afspeelt, blijft vaak onzichtbaar Er zijn momenten waarop het besef ontstaat dat de werkelijkheid niet samenvalt met wat zichtbaar is. Dat wat men ziet, hoort en benoemt, vormt slechts een dunne laag boven een diepere dynamiek. Veel blijft verborgen — niet omdat het geheim is, maar omdat het zelden wordt waargenomen. De wereld toont zich vaak als een verzameling gebeurtenissen, feiten en meningen. Toch is dit slechts het oppervlak. Daaronder bewegen patronen, overtuigingen en onzichtbare structuren die richting geven aan wat zichtbaar wordt. De illusie van het zichtbare De mens leeft grotendeels in wat direct waarneembaar is. Beelden en verhalen vormen het kader van wat “waar” wordt genoemd. Maar dit kader is beperkt. Het zichtbare is niet noodzakelijk het wezenlijke. Wat zich werkelijk afspeelt, bevindt zich vaak buiten het onmiddellijke blikveld: in aannames, in collectieve denkbeelden, in automatische reacties. Wie uitsluitend kijkt naar wat luid en ex...

De dag erna: wanneer de bruggen blijven lopen De ochtend na de loop voelt anders. Mijn benen weten nog precies wat ze hebben gedaan, ook al sta ik stil. Terwijl de stad langzaam ontwaakt, kijk ik met nieuwe ogen naar Rotterdam. De bruggen liggen er weer zoals altijd: massief, zwijgend, onverstoorbaar. En toch zijn ze veranderd — of misschien ben ik dat zelf. Gisteren was alles beweging. Staal onder mijn voeten, wind langs mijn wangen, het ritme van adem en hartslag dat samenviel met de stad. Elke brug was een moment op zich: omhoog vechten, even zweven, dan weer afdalen, meegenomen door de vaart. Het was niet alleen een route, het was een gesprek met Rotterdam. De Maas keek toe, de skyline liep mee. Nu, een dag later, is het stiller. De spanning is uit mijn schouders gezakt, de haast uit mijn hoofd. Maar precies in die rust komt de beleving terug. Niet als vermoeidheid, maar als een zachte echo. Ik voel weer hoe het was om boven het water te lopen, hoe de stad me droeg zonder iets t...